Thursday, March 14, 2019

၁၀၀၀ တန္အိပ္မက္ေလး



ကၽြန္ေတာ္အိပ္ယာႏိုးေတာ့ အေဖေရာ အေမေရာမရွိ။ အေမက ေစ်းေရာင္းသြား အေဖက ဆိုကၠားထြက္ၿပီ ျဖစ္မည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေမျပင္ထားေပးတဲ့ မနက္စာ ထမင္းၾကမ္းခဲနဲ႔ ငါးပိရည္စားၿပီး ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကစားဖို႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ဆီသြားရမည္။

“ကၽြန္ေတာ့္အသက္က ခုမွ (၈)ႏွစ္ရယ္။ ေက်ာင္းကေတာ့ အေမေျပာတာ ခဏနားထားတယ္တဲ့။ အေဖနဲ႔အေမ စာအုပ္ဖိုး ပိုက္ဆံျပည့္ရင္ ျပန္တက္ရမယ္ေျပာတာပဲ။ ျပန္တက္ခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ (၂)တန္းတက္တုန္းက အတန္းပိုင္ဆရာမလို သေဘာေကာင္းၿပီး ေက်ာင္းသားေတြခ်စ္တဲ့ ဆရာမ်ိဳးေတာ့ ျဖစ္ခ်င္မိသား။ အေမတို႔က ေက်ာင္းခဏနားအံုးလို႔ေျပာကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းကို မသြားျဖစ္ေတာ့တာ။ စိတ္ပါတဲ့အခ်ိန္က် ေရသန္႔ဘူးေလး ဘာေလးလိုက္ေကာက္တယ္။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ လမ္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကစားတယ္။ ဗိုက္ဆာရင္ အိမ္ျပန္ထမင္းစားတယ္။ ဒါပဲေလ ေက်ာင္းမတက္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လို ၈ ႏွစ္အရြယ္ကေလးရဲ႕ အလုပ္”

ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လမ္းနဲ႔ ဟိုဘက္လမ္းက ေကာင္ေတြ ေဂၚလီပစ္မယ္။ ရံႈးတဲ့ေကာင္ ဒိုက္ထိုးေၾကး။ မျဖစ္ေသးဘူး။ ထမင္းျမန္ျမန္စားၿပီး သြားမွျဖစ္မယ္။ နည္းနည္းေနာက္က်ရင္ ဟိုေကာင္ေတြက စကားကိုေစာင္းေျပာတတ္ေသး။ ခ်ိန္းထားတာက ရပ္ကြက္အစြန္နားက ကုကိၠဳလ္ပင္ေအာက္။ ထမင္းစားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ခပ္သုပ္သုပ္ထြက္လာလိုက္သည္။ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္က ေငြတိုးေခ်းစားတဲ့ ေအာ္ေၾကာလန္အဖိုးႀကီး။ ဆိုကၠားနဲ႔ဘယ္သြားမလို႔လည္း မသိဘူး။ တစ္ခါတစ္ခါ အိမ္မွာ အသံုးျပတ္လို႔ အေဖနဲ႔အေမသူ႔ဆီ သြားေခ်းတာေတာ့ သိတယ္။ ရက္ေစ့ရင္လည္း အိမ္ေရွ႕မွာ လာလာေတာင္းတတ္ေသး။ ေတာင္းမရရင္ စကားနာထုိးတာေတြၾကားၾကားေနရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၾကည့္မရေပါင္။ ခုလည္း အေၾကြးလိုက္ေတာင္းတာပဲ ျဖစ္မွာပါ။

ေဟာ … ေဟာ … သူ႔ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ ႏိႈက္ရင္း ဘာေတြလြင့္က်ခဲ့လည္း မသိဘူး။ ေျပးၾကည့္အံုးမွ။ အနားေရာက္လို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ “ဟာ … တစ္ေထာင္တန္ႀကီး … ပြတာပဲ” … ေဘးဘီကိုၾကည့္။ ဘယ္သူမွမရွိတာ ေသခ်ာေတာ့ အျမန္ေကာက္ အက်ႌအိပ္ကပ္ထဲထည့္ လစ္မွပဲ။ ခပ္သုပ္သုပ္ေလးေလွ်ာက္ရင္း ကစားဖို႔ခ်ိန္းထားတဲ့ဆီေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္မွမေတြ႕။
“အင္း … ခဏထိုင္ေစာင့္ရမလား .. အိမ္ပဲ ျပန္ရမလား မသိဘူး … ဟိုေကာင္ေတြ သိသြားရင္ ဒီပိုက္ဆံေတာ့ ကုန္ၿပီ … မျဖစ္ေသးပါဘူး … အိမ္ပဲ ျပန္လိုက္မယ္”

ကၽြန္ေတာ္ျပန္ဖို႔လုပ္ေတာ့ ေရာက္လာတာက မင္းႏိုင္ …။
“ေဟ့ေကာင္ … ငဇြဲ မင္းဘယ္သြားမလုိ႔လဲကြ”

“ငါ အိမ္ခဏျပန္မယ္ကြာ …. အေမခိုင္းထားတာ ေမ့ေနလို႔ … ျပန္လုပ္ေပးလိုက္အံုးမယ္ … ျပန္လာခဲ့မယ္”

“မၾကာနဲ႔ေနာ္ ငဇြဲ … မင္းမပါရင္ ငါတုိ႔ဘက္က အားမရွိဘူး”

“ေအးပါကြ စိတ္ခ်”

အိမ္အျမန္ျပန္ေရာက္ေအာင္ သုတ္ေျခတင္ေျပးလာမိသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေရွ႕တံခါးကို ပိတ္။ ေနာက္ေဖးအထိ၀င္ၿပီး အက်ႌအိပ္ထဲက ေကာက္ရလာတဲ့ တစ္ေယာက္တန္ေလးကို ထုတ္ၿပီး တစ္စိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္း ပီတိျဖစ္ေနမိသည္။

“ငါ ဒီပိုက္ဆံနဲ႔ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ … ဟိုဘက္လမ္းထိပ္က ငါသိပ္စားခ်င္တဲ့ မုန္႔ဟင္းခါးကို အေၾကာ္စံုနဲ႔ သြားစားရမလား? အေမတို႔ ငါ့အတြက္ စုေနတဲ့ စာအုပ္ဖိုးထဲပဲ ထည့္ရမလား? ငါလိုခ်င္တဲ့ နာရီေလး၀ယ္ရမလား? မေန႔ကေတာ့ အိမ္မွာ ဆန္၀ယ္ရေတာ့မယ္လို႔ အေမေျပာတာၾကားတယ္ … ဆန္၀ယ္ဖို႔ပဲ အေမ့ကို ေပးလိုက္ရမလား? ငါ ေကာက္ရလာတာဆိုတာ ယံုမယ္မထင္ဘူး။ မေပးေတာ့ပါဘူး … ငါ့ဘာသာ စိတ္ႀကိဳက္သံုးပစ္မယ္”

“ဟာ … ဟုတ္ၿပီ … ထီထိုးမယ္ …. ထီေပါက္ရင္ ကိုယ္ႀကိဳက္တာ လုပ္လို႔ရတယ္လို႔ လူႀကီးေတြ ေျပာေျပာေနတာ ၾကားဖူးတယ္ … ခဏေနရင္ တစ္လမ္းေက်ာ္က ထီဆိုင္ေျပးမွပဲ … ပိုတာေတာ့ မုန္႔၀ယ္စားလိုက္ေတာ့မယ္”

*********************************************************

“အိမ္ရွင္တုိ႔ … အိမ္ရွင္တုိ႔ …”

“ဟုတ္ကဲ့ဗ် … လာပါၿပီ … ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႔ခ်င္လို႔လည္း မသိဘူး”

“ဒီအိမ္မွာ ဇြဲျပည့္ ဆုိတဲ့ ကေလးရွိလား မသိဘူး …”

“ေအး ရွိတယ္ကြ … က်ဳပ္သားပါ ဘာကိစၥလည္း”

“ေအာ္ ဒီလိုပါ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ အဲ့ကေလး ထီထိုးသြားတာ … ”

“အာ …. ဒီေကာင္ ငဇြဲေတာ့ လုပ္ျပန္ၿပီ …. ဘာေတြအရူးထျပန္ၿပီလည္း မသိဘူး …. ထီဖိုးမေပးသြားလို႔လား”

“မဟုတ္ပါဘူး … အဲ့ကေလး သိန္း (၃၀၀၀) ထီေပါက္တယ္ဆိုတာ လာအေၾကာင္းၾကားတာပါ”

“ေဟ ဘယ္လို … ဘယ္လို”

“သူ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ့္ဆီကေန ထီထိုးသြားတယ္ဗ်ာ … အဲ့ထီလက္မွတ္က သိန္း (၃၀၀၀)ေပါက္တဲ့အေၾကာင္း လာေျပာေပးတာပါ”

“ေအး ေအး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြာ … ရွင္မေရ လာစမ္းပါအံုးေဟ့”

“ခုနက ဘယ္သူတုန္း ကိုျမင့္”

“ငါ့သားေရာ … ငါ့သား ဘယ္ေရာက္ေနတုန္း …”

“ထူးထူးဆန္းဆန္း … တစ္သက္လံုး မင္းသားက ဆိုးတယ္ေျပာလာတဲ့သူက ခုက်မွ ငါ့သားျဖစ္ေနပါလား … ထံုးစံအတိုင္း ရပ္ကြက္အစြန္က ကုကၠိဳလ္ပင္ေအာက္မွာ သူ႔အေပါင္းအေဖာ္ေတြနဲ႔ ေဆာ့ေနမွာေပါ့”

“သြားေခၚကြာ … အေရးႀကီးတယ္ … ဟာ ၾကာပါတယ္ကြာ … ငါပဲလုိက္ေခၚမယ္ … မင္းသြားရင္ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းေနမွာ”

“အလိုေတာ္ ျဖစ္ရတယ္ …. ဘာေတြစိတ္ရူးေပါက္ေနမွန္းမသိ … သြား သြား ျပန္လာရင္ ေန႔လည္စာျပင္ထားေပးမယ္”
ခပ္သုပ္သုပ္ေျပးထြက္သြားတဲ့ ကိုျမင့္ကို ၾကည့္ၿပီး ထူးဆန္းစြာက်န္ခဲ့ရင္း ေငးေနမိသည္။ ဘာေတြျဖစ္ျပန္ၿပီလဲ မသိပါဘူး။ ခ်က္လက္စ ဘဲဥဟင္းေလးၿပီးတာနဲ႔ ခ်ဥ္ေပါင္ေရက်ဲေလးခ်က္ဖို႔လုပ္အံုးမွပါ။

**********************************************

“ေဟ့ေကာင္ ငဇြဲ … ဟိုမွာေျပးလာတာ မင္းအေဖမွတ္လား”

“ဟာ ေအးကြ … အေဖဘာျဖစ္လို႔လည္း မသိဘူး … ျပႆနာေတာ့တက္ၿပီထင္တယ္”

ကၽြန္ေတာ့္ဆီ အေျပးတစ္ပိုင္းေရာက္လာသည့္အေဖ။ ခါတိုင္းလိုမဟုတ္ မ်က္ႏွာက ၿပံဳးလို႕ …။
“သားေရ … မင္းထီထိုးထားတယ္ဆို”

ဟာ သြားၿပီ။ ငါအဖိုးႀကီးပိုက္ဆံေကာက္ရတာမ်ား အေဖသိသြားတာလား။ ဘယ္လိုေျပာရမွန္းမသိ အေဖ့ကိုသာ ၾကည့္ေနမိသည္။

“မင္း ထီလက္မွတ္ေရာ??”

“ရွိတယ္ အေဖ ဆန္အိုးေအာက္မွာ ဖြက္ထားတာ”

“လာ အေဖ့ကို လိုက္ယူေပး … မင္းထိုးထားတဲ့ ထီက သိန္း (၃၀၀၀)ေပါက္တယ္တယ္ကြ … အေဖတို႔ သူေဌးျဖစ္ၿပီ”

“ဗ်ာ အေဖ တစ္ကယ္ေျပာတာလား?”

“တစ္ကယ္ကြ မနက္ကတင္ လာအေၾကာင္းၾကားသြားတာ … လာ လာ အိမ္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ျပန္ရေအာင္ … ပိုက္ဆံထုတ္ဖို႔ေတြ လုပ္ရအံုးမယ္”

ထီေပါက္တယ္ဆိုေတာ့ ၀မ္းအသာဆံုးက အေဖ။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကိုဆြဲၿပီး အိမ္ကို အျမန္ေျပးေနတဲ့ အေဖ့ေျခလွမ္းကို အမွီလိုက္ေနရတာ ေမာလိုက္တာ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ထီလက္မွတ္ကို ဆန္အိုးေအာက္က ထုတ္ … အေမ့ကို အေၾကာင္းစံုေျပာျပ။ အေမလည္း ၀မ္းေတြသာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစု ကံတက္ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းျပန္တက္ရေတာ့မွာ ေသခ်ာေနၿပီ။

“အေမ … ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာင္းျပန္တက္ခုိင္းမွာလား”

“တက္ခုိင္းမွာေပါ့ သားရယ္ … ဒီက ေက်ာင္းမဟုတ္ဘူး … နာမည္ႀကီးေက်ာင္းမွာကို တက္ခုိင္းမွာ … အေမက ငါ့သားေလးကို ပညာတတ္ႀကီး သိပ္ျဖစ္ေစခ်င္တာ … အေမပိုက္ဆံ မႏိုင္ေသးလို႔သာ ေက်ာင္းခဏထုတ္ထားရတာပါကြယ္ … ခုေတာ့ ငါ့သားေလးပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ရေတာ့မယ္”

“ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကေလးဆိုေတာ့ ေက်ာင္းျပန္တက္ရမယ္ … ခ်မ္းခ်မ္းသာသာေနရမယ္”ဆိုတဲ့ အေတြးေလာက္နဲ႔ပဲ ေပ်ာ္ေနတာ။ အေဖနဲ႔အေမကေတာ့ အနာဂတ္အတြက္ အစီအစဥ္ေတြဆြဲၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ထက္ပိုေပ်ာ္ေနေလရဲ႕။ အေဖနဲ႔ အေမတိုင္ပင္ေနတဲ့အထဲမွာ ပိုက္ဆံထုတ္ၿပီးရင္ အိမ္ေျပာင္းမယ္ဆိုတဲ့ အသံၾကားလိုက္မိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စိတ္မေကာင္း။ ဒီရပ္ကြက္က ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မခြဲႏိုင္ေသး။ ဒါေပမယ့္ ကိစၥမရွိပါဘူးေလ။ ငါ ကိုယ္ပိုင္ကားရွိေတာ့မွာဆိုေတာ့ မၾကာခဏလာလည္ရင္ ရတာပဲဟာ။

ပိုက္ဆံေတြရရင္ အေမ့ကို ဒန္ေပါက္၀ယ္ေကၽြးခိုင္းရမယ္။ ေဘးအိမ္မွာ တီဗြီသြားသြားၾကည့္ရင္ အဲ့က ေၾကာ္ျငာေတြမွာ ပါတဲ့ ဘာဂါဆိုတဲ့ အလံုးႀကီးလည္း ၀ယ္ေကၽြးခိုင္းမယ္။ ဖရိုင္းခ်ိကန္းဆိုတာလည္း စားရမယ္။ ကစားကြင္းလည္း လိုက္ပို႔ခိုင္းရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကစားကြင္းေတြသြား မုန္႔ေတြစားရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြေခၚမယ္ဆိုတာကိုေတာ့ အေမ့ကို ပူဆာရမယ္။
အိမ္ကို ႏွစ္ထပ္တုိက္၀ယ္ခုိင္းမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေလးကို ကစားစရာေတြအစံုထည့္ခုိင္းရမယ္။ ထမင္းစားရင္လည္း ေန႔တုိင္းစားေနရတဲ့ ငါးပိရည္မဟုတ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္သိပ္စားဖူးခ်င္တဲ့ ပုဇြန္ထုပ္ဟင္း အေမ့ကိုခ်က္ခိုင္းရမယ္။ အေမ့ရဲ႕ဘဲဥခ်ဥ္ဟင္းက သိပ္စားလို႔ေကာင္းတာ ပုဇြန္ထုပ္သာ ခ်က္ေကၽြးလို႔ေတာ့ ရွယ္ပဲ။

“ကဲ သားေရ အေဖ ထီလက္မွတ္ကို ပိုက္ဆံ ဘယ္လိုလဲရမလဲဆိုတာ သြားေမးစမ္းၾကည့္အံုးမယ္ … ရွင္မ ထမင္းျပင္ထားကြာ … ဗိုက္က ဆာေနၿပီ … ငါျပန္လာတာနဲ႔စားမယ္ …”

တၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ အျပင္ထြက္သြားတဲ့ အေဖ့ကိုေငးရင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ေရးအိပ္အံုးမွပါ။ ကစားထားရတာ ေမာတယ္ေလ။
“အေမ့ ထမင္းစားရင္ သားကိုႏႈိးေနာ္ … သားခဏအိပ္အံုးမယ္”

“ေအးပါေတာ္ ေအးပါ …”

***************************************

“သားေရ သားေရ … ထေတာ့ေလ ဘယ္ခ်ိန္ရွိေနၿပီတုန္း ခုထိမထေသးဘူး”

“ဗ်ာ အေမ ထီလက္မွတ္ကိစၥ ဘာထူးလဲ … အေဖျပန္လာၿပီလား”

“ေဟ … ဘာထီလက္မွတ္တုန္း ... အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ဘာေတြေျပာမွန္းမသိဘူး … အေမေစ်းေရာင္းျပန္လာတာေလ … သားအေဖက မလာေသးဘူး”

ဟင္ … ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ မက္ေနတာလား? ခ်က္ခ်င္းေတာင္ မ်က္ရည္ေလး၀ဲလာမိသည္။ အိပ္မက္ေလးက လွလိုက္တာဗ်ာ။ အျပင္မွာလည္း အဲ့လိုျဖစ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။

 ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ။ “ေကာက္ရတယ္ဆိုတာ ပိုင္ရွင္ကို မသိရင္ေတာ့ စိတ္သန္႔သန္႔နဲ႔ ကိုယ္ယူလို႔ရတာေပါ့။ ဒါေတာင္ ပိုင္ရွင္ကို ေမတၱာေလး ပို႔ေပးၿပီးမွ ယူရမယ္ …. ပိုင္ရွင္ကို သိရက္သားနဲ႔ ယူထားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခိုးတာပဲ”ဆိုတဲ့ အေမဆံုးမထားတာေလး ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲ၀င္လာမိေတာ့ အိပ္ကပ္ထဲက တစ္ေထာင္တန္ေလးကို လွမ္းစမ္းမိသည္။

“ဟဲ့ သား … ဘယ္တုန္း … မင္းအေဖျပန္လာေတာ့မယ္ … ထမင္း၀ိုင္းမွာ မေတြ႕ရင္ ေဒါသထြက္ေနအံုးမယ္”

“ခဏေလးပါ အေမေရ … သားပစၥည္းတစ္ခု ပိုင္ရွင္ကို ျပန္သြားေပးၿပီး အျမန္ျပန္လာခဲ့မယ္”လို႔ အေမ့ကို ေအာ္ေျပာရင္း တစ္ေထာင္တန္ ပိုင္ရွင္ဆီသို႔ အေျပးထြက္လာမိေတာ့သည္။

စာခ်စ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားလွ်က္
မိုးညခ်မ္း
13.3.2019 (11:50 p.m)

1 comment:

  1. ဘေလာ့ရြာထဲတဖန္လည္ျပန္လာတာမို႔ ၾကိဳဆိုပါတယ္ မိုးည....။ မအားတဲ႔ၾကားက အခ်ိန္ရသေလာက္ေလးေတာ့ ပို႔စ္ေလးေတြတင္ေစခ်င္ပါတယ္...း)

    မိုးေငြ႔

    ReplyDelete