Showing posts with label ဆောင်းပါး. Show all posts
Showing posts with label ဆောင်းပါး. Show all posts

Friday, May 10, 2013

ဖေးမကူညီစေဖို့ သမီးငယ်လေးသို့



ဒီနေ့ (၁၀.၅.၂၀၁၃)ရက်နေ့မှာပဲ Facebook သုံးရင်းနဲ့ FOC ဆိုတဲ့အဖွဲ့လေး တစ်ဖွဲ့က သမီးငယ်လေးအကြောင်း ရေးထားတာလေးတွေ့လို့ စိတ်ထဲဂရုဏာသက်မိပြီး ညနေရုံးဆင်းရင်ဖြင့် ကျွန်မတတ်နိုင်သလောက် သွားလှူမယ်လို့ စိတ်ကူးထားလိုက်မိတယ်။ ညနေရုံးဆင်းကာနီးတော့ ရုံးကအန်တီတွေ၊ အစ်မတွေဆီက အလှူငွေထည့်အုံးမလားလို့ မေးမြန်းရင်း အားတက်သရော ထည့်လိုက်ကြတာ အလှူငွေတော်တော်များများရရှိခဲ့တယ်။

နေ့လည်လောက်က သွားဖြစ်မယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းလေးရေးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့အွန်လိုင်းလေထန်ကုန်း လူမှုကူညီရေးအဖွဲ့က မောင်နှမတွေကလည်း မနေနိုင်ပါဘူး။ အွန်လိုင်းလေထန်ကုန်းအဖွဲ့ကလည်း တစ်တပ်တစ်အားလှူတန်းချင်တဲ့အကြောင်း၊ အခြားအလှူရှင်တွေကလည်း လှူဒါန်းလိုကြောင်း ကျွန်မဆီကို ဆက်သွယ်လာကြတော့ သမီးငယ်လေးရဲ့အခြေအနေအသေးစိတ်နဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို အသေးစိတ်မေးမြန်း အကြောင်းပြန်ပေးဖို့ပြောခဲ့ပါတယ်။

ညနေရုံးဆင်းတော့ ရရှိတဲ့အလှူငွေတွေကို စာအိတ်လေးထဲထည့် သမီးငယ်လေးစားလို့ရနိုင်မယ့် မုန့်လေးတွေဝယ်လို့ ကြည့်မြင်တိုင်က အရိုးအကြောအထူးကုဆေးရုံကြီး၊ လူနာဆောင်အမှတ် (၃)၊ ပထမထပ်၊ ကုတင်နံပါတ် (၁၁)မှာ တက်ရောက်ဆေးကုသမှုခံယူနေတဲ့ သမီးငယ်လေးဆီ ရုံးက ညီမလေးတစ်ယောက်နဲ့အတူ ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။

သမီးငယ်လေးဆီ ရောက်တော့ သူမရဲ့မေမေနဲ့အခြားအလှူရှင်တွေ စကားပြောနေတာကို ခဏလောက်နားထောင်နေလိုက်တယ်။ သမီးငယ်လေးကတော့ အိပ်ပျော်နေလို့ပေါ့။
သမီးငယ်လေးနာမည်က ဖူးဖူး …။အသက်က (၄)နှစ်ခန့်ရှိနေပါပြီ။ ဘုရားမီးပူဇော်ထားတဲ့ ဖယောင်းတိုင်မီးကနေ အိပ်ပျော်နေရှာတဲ့ သမီးငယ်လေးပေါ်ကျပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမီးလောင်ခံထားရတဲ့ ကလေးငယ်လေးပါ။ အသက်အရွယ်နဲ့မမျှအောင် ဝေဒနာခံစားနေရရှာတဲ့ သမီးငယ်လေးပေါ့။ မိဘ (၂)ဦးနဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်၊ အစ်မတစ်ယောက်ရှိပြီး မီးလောင်မခံရခင်က မြောက်ဥက္ကလာဘက်မှာနေကြပါတယ်။ မီးမလောင်ခင်က ချစ်စရာအလွန်ကောင်းသော ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်ပါ။ တစ်ကိုယ်လုံး မီးလောင်ခံရပြီး နဂိုမူလရုပ်ကလေးတောင် ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့ရတယ်။

လွန်ခဲ့သော ၂၀၁၂ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလကတည်းက မီးလောင်ခံရတာဖြစ်ပြီး ဆေးရုံတက်စရာငွေကြေးမရှိလို့ အိမ်နားနီးချင်းတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ပဲ ဆေးရုံတင်ခဲ့ရတယ်။ ဆေးရုံအထိ သမီးငယ်လေးရဲ့ ဖခင်ပါလာပေမယ့် ဆေးရုံရောက်ပြီး နှစ်ရက်လောက်အကြာမှာ ငွေရှာသွားအုံးမယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားလိုက်တာ ယနေ့အချိန်ထိ ပြန်ရောက်လာခြင်းမရှိခဲ့တာ (၇)လတောင် ကျော်ခဲ့ပါပြီ။

ယခင်တင်ခဲ့တဲ့ ဆေးရုံက သမီးငယ်လေးကို ဓါတ်ပုံရိုက်ခွင့်မပေးလို့ သမီးငယ်လေးရဲ့အခြေအနေကို မသိခဲ့ရပေမယ့် လွန်ခဲ့သော ဧပြီလကမှ အရိုးအကြောဆေးရုံကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ သမီးငယ်လေးတင်ထားတဲ့ ဆေးကုသဆောင်ထဲမှ လူနာတစ်ယောက်ကို သတင်းလာမေးတဲ့သူက ဓါတ်ပုံရိုက်ပြီး အွန်လိုင်းပေါ် တင်ပေးနိုင်ခဲ့လို့ သမီးလေးအတွက် အလှူရှင်လေးတွေ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ယခုအချိန်မှာတော့ သမီးငယ်လေးရဲ့ ပေါင်က အသားစလေးတွေနဲ့ မီးလောင်ဒဏ်ကြောင့် အတော်ဆိုးဝါးတဲ့နေရာလေးတွေကို အစားထိုးခွဲစိတ်ကုသပေးနေတာဖြစ်ပါတယ်။ ပေါင်က အသားစတွေတက်လာတာစောင့်လိုက် လိုတဲ့နေရာလေးတွေကို ဖြည့်ပေးလိုက်နဲ့ ကုသပေးနေပါတယ်။ သို့ပေမယ့်လဲ သမီးလေးရဲ့ဆေးဝါးကုသ စရိတ်ဟာ အတော်လေးကို အမြောက်အများလိုအပ်နေသေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။

အခြားအလှူရှင်တွေပြန်သွားတဲ့အချိန် ကျွန်မနဲ့ သမီးငယ်လေးဖူးဖူးရဲ့မိခင်တို့ စကားပြောနေတဲ့အချိန်မှာ သမီးငယ်လေး အိပ်ယာကနိုးလာပါတယ်။ အိပ်ယာကနိုးနိုးချင်းပဲ “မေမေ ပူလို့ ... ပူလို့”ဆိုပြီး တအီအီနဲ့ ငိုနေရှာတဲ့ သမီးငယ်လေးကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တောင်ဝဲမိပါတယ်။ အသက်အရွယ်နဲ့မမျှအောင် ဝဋ်ကြွေးကြီးလှတဲ့ ကလေးငယ်လေးပါပဲ။ သမီးငယ်လေးကို သူမရဲ့မိခင်က ယပ်ခပ်ပေးနေတုန်းပဲ ထိုင်ချင်တယ်ဆိုလို့ ကျွန်မနဲ့ ရုံးကညီမလေးတို့က သမီးငယ်လေးရဲ့မေမေကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးပြီး သမီးငယ်လေးကို ထိုင်စေပါတယ်။

ထိုင်ရင်းနဲ့ POOH အရုပ်လေးပိုက်လို့ သဘောကျနေရှာတဲ့ သမီးငယ်လေးကို သူမရဲ့မေမေက “သမီးလေး ကြီးလာရင် ဘာလုပ်မှာလဲဆိုတာ မမတို့ကိုပြောလိုက်ပါအုံး”လို့ မေးတော့ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံသာ လှုပ်နိုင်တဲ့ သမီးငယ်လေးက “မိုးယုစံလို မော်ဒယ်လုပ်မှာ”လို့ ခပ်တိုးတိုးလေးပြောရှာပါတယ်။ “သမီးလေး ဘာအရုပ်လေး ကြိုက်လဲ”လို့ ကျွန်မတို့ကမေးတော့ “ဘိုမရုပ်ကလေးတွေကို နှစ်သက်ပါတယ်”လို့လဲ ဖြေရှာပါသေးတယ်။ ကျွန်မတို့နဲ့စကားပြောနေရင်းပဲ သမီးငယ်လေးက “ဖေဖေ့ကို ခေါ်ပေးပါ … ဖေဖေ့ကိုခေါ်ပေးပါ”လို့ ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုပြန်တော့ ကျွန်မတို့မျက်ရည်တွေ မထိန်းနိုင်ပါဘူး။ “နောက်တစ်ခါလာရင်ခေါ်ခဲ့ပေးပါ့မယ် သမီးလေးရယ်”လို့ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ရပေမယ့် သူမလေးရဲ့လိုအင်ဆန္ဒကို ဘယ်လိုများဖြည့်ဆည်းပေးရပါ့မလည်းလို့ စိတ်မကောင်းစွာတွေးမိပါတယ်။ သြော်!!! ဝဋ်ဒုက္ခကြီးလိုက်တဲ့ သမီးငယ်လေးရယ် …။

သမီးလေးအတွက် အလှူရှင်တွေပေါ်ပေါက်လာကြပေမယ့် ဆေးကုသစရိတ်က အတော်လေးကို အမြောက်အများလိုအပ်နေသေးတာ ဖြစ်သလို နောက်ထပ် ထပ်မံလိုအပ်နေတာက သမီးလေးတို့ မိသားစုအတွက်ပါ။ မီးလောင်ကျွမ်းပြီးကတည်းက အိမ်ရှင်ကလည်း နှင်ချထားလို့ နေစရာအိမ်မရှိတဲ့အပြင် အဖေမရှိတော့တဲ့ သမီးငယ်လေးတို့ မိသားစုမှာ (၇)တန်းတက်မယ့် သားကြီးနဲ့ (၄)တန်းတက်မယ့် သမီးအလတ်တို့ ကျန်ရှိနေပါသေးတယ်။ လာမယ့် ဇွန်လဆို ကလေးတွေကျောင်းပြန်တက်ရမယ့် ရာသီချိန်ခါရောက်ပါပြီ။ ဆေးရုံတက်နေရတဲ့ သမီးငယ်လေးဖူးဖူးကို မိခင်ဖြစ်သူက အနားမှာထပ်ကြပ်မကွာ စောင့်ရှောက်ပေးနေရမှာဖြစ်လို့ ကျန်တဲ့ ကလေး(၂)ယောက်အတွက် ကျောင်းစရိတ်၊ စားဝတ်နေရေးတွေလည်း လိုအပ်ပါသေးတယ်။ ဒီတော့ သမီးငယ်လေးဖူးဖူးတို့ရဲ့ မိသားစုအတွက် ကျွန်မတို့တွေတတ်နိုင်တဲ့ဘက်က အလှူငွေများသာမက နွေးထွေးသောမေတ္တာလေးတွေနဲ့ ဖေးကြကူညီကြပါစို့နော် ….။



မိုးညချမ်း
10.5.2013 (9:28 p.m)

Friday, February 1, 2013

အဖြူရောင်ကလေးငယ်



ဒီမနက်တော့ ဆရာဖေမြင့်ရေးသားတဲ့ “ဦးနှောက်နှင့် နှလုံးသား(ခံစားမှုနှင့် အတွေးစာစု)”စာအုပ်လေးထဲက “သားသမီးကိုချစ်သလား၊ အညွန့်တုံးအောင်မပြောပါနှင့်”ဆိုတဲ့ အကြောင်းအရာလေးကို ဖတ်ပြီး ဟိုးတစ်လောက ပျံကျရပ်ကွက်တစ်နေရာကို ပရဟိတကိစ္စနဲ့ပတ်သတ်လို့သွားရင်း အဖေဖြစ်ဟန်တူသူက ကလေးငယ်လေးကို မစာမနာရိုက်နှက်နေတဲ့ မြင်ကွင်းလေးကို ကျွန်မ သွားသတိရလိုက်ပါတယ်။ ကလေးက အလွန်ဆုံးရှိလှ (၄) (၅)နှစ်ပေါ့။ ကလေးကို သူ့ရဲ့ဖိနပ်နဲ့ ခေါင်းကိုရိုက်လိုက်၊ ပါးကိုရိုက်လိုက် ခြေထောက်တွေနဲ့ ကန်လိုက်ရိုက်နေလိုက်တာများရှင်။ ကလေးခမျာမှာလည်း လူးလှိမ့်လို့ “ကြောက်ပါပြီ။ သားကိုမရိုက်ပါနဲ့တော့”လို့ အော်ဟစ်ငိုယိုတောင်းပန်နေတဲ့ မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး ရင်ထဲမချိအောင်ပါပဲ။ ကျွန်မနဲ့ဘာမှမသက်ဆိုင်တဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုလို့ပြောလို့ရပေမယ့် အတော်လေးကြာအောင် ထိုမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ အတူပါလာတဲ့ သူငယ်ချင်းမလေးက “ဟဲ့ ဘာငေးနေတာလည်း သွားမယ်လေ”လို့ သတိပေးလိုက်မှ ကျွန်မကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်သတိထားမိလိုက်တာက မျက်ရည်တွေကျနေမိတယ်ဆိုတာပါပဲ။

အဲဒီကလေးငယ် ခိုးသလား? ဝှက်သလား? မဟုတ်တာပဲ လုပ်သလား? ရိုက်ပါ။ သို့ပေမယ့် ထိုလောက်ကြီး မြေမှာလူးလိမ့်နေလောက်သည်ထိ ရိုက်နှက်ဖို့ လိုသလားရှင်။ “မိဘ”က ပညာမတတ်လို့ အဲဒီလိုဖြစ်တာလို့ ပြောလို့ရနိုင်ပေမယ့် သူ့မှာအနည်းအကျဉ်းတော့ တွေးခေါ်တတ်စိတ်ရှိလောက်မှာပါ။ သူတွေးတောတတ် စဉ်းစားတတ်လို့ ကလေးငယ်မှားလို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူခိုင်းတာတစ်ခုခုမလုပ်ပေးလို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ရိုက်နှက်ဆုံးမတာလို့ ကျွန်မယူဆမိလိုက်ပါတယ်။ ကလေးငယ်မှာ အမှားမရှိဘဲ အသားလွတ်ရိုက်ခြင်းဆိုရင်တော့ သူ့စိတ်ဓါတ်ဟာ အတော်လေးဆိုးရွားနေပြီလို့ ထင်မိတယ်။ ပညာမတတ်သော်လည်း အသိဉာဏ်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ လက်အုပ်ချီငိုယိုတောင်းပန်နေတဲ့ကလေးငယ်ကို မစာမနာရိုက်နှက်နေခြင်းအတွက် ကျွန်မကသာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လို့ မျက်ရည်တွေကျနေမိတာ။ ဘေးကလူတွေကတော့ အေးဆေးပဲ။ ဝင်လည်း မဆွဲကြဘူး။ ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေကြလေရဲ့။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဒီလိုမြင်ကွင်းကဖြစ်ပျက်နေကြလား မသိပေမယ့် ကျွန်မ အသိစိတ်နဲ့ နှလုံးသားကတော့ ဘယ်လိုမှလက်မခံနိုင်တဲ့ မြင်ကွင်းဖြစ်နေပါတယ်။

မှန်ပါတယ် “မိဘ”ဆိုတာ သားသမီးကို ရိုက်နှက်ဆုံးမပိုင်ခွင့်လည်း ရှိကြပါတယ်။ သို့ပေမယ့်လည်း နှလုံးသားနုသေးတဲ့၊ အတွေးအခေါ်မရင့်ကျက်သေးတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်က အမှားလုပ်ခဲ့မိတယ်ပဲ ထားအုံး။ အမှားတစ်ခါလုပ်တိုင်းသာ အဲဒီကလေးငယ်ကို ကျွဲရိုက်၊ နွားရိုက် ရိုက်ရမယ်ဆိုရင် ကလေးငယ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဖော်မပြနိုင်တဲ့ “ဒဏ်ရာ”တစ်ခုရသွားပြီ။ အဲဒီကလေးအရွယ်ရောက်လာတာနဲ့အမျှ သူ့ဘဝမှာ ပျော်ရွှင်စရာတွေ တွေ့ကြုံရတယ်ဆိုတော်သေးရဲ့။ စိတ်ညစ်စရာတွေ၊ စိတ်ဓါတ်ကျစရာတွေသာ ကြုံတွေ့နေရ မယ်ဆို ငယ်စဉ်ကတည်းက ရခဲ့တဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာ ဘယ်လောက်ထိ ဆိုးဝါးစွာ စိတ်အစဉ်ကို ဒုက္ခပေးနေ လိုက်မလဲရှင်။ ကိုယ်ချင်းစာမိပါရဲ့။
ကျွန်မငယ်စဉ်က ဖေဖေဘုရားရှိခိုး၊ တရားထိုင်နေတုန်း ပစ္စည်းတစ်ခုလွတ်ကျလို့ အသံကျယ်လောင်စွာ ထွက်သွားခြင်းအတွက် ဖေဖေ့ရဲ့လမ်းလျှောက်တုတ်ကောက်ကျိုးသည်ထိ လှိမ့်နေအောင်အရိုက်ခံရဖူးပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက အပြစ်မရှိဘဲရိုက်ပါတယ်ဆိုပြီး ဖေဖေ့ကိုစိတ်ဆိုးလွန်းလို့ တစ်လလောက်စကားမပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ဖေဖေက “သူမုန်းလို့ရိုက်တာမဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီတုန်းက သူအလုပ်မှာလည်းအဆင်မပြေခြင်း၊ အချို့ကိစ္စတွေ မှာလည်း အဆင်မပြေခြင်းတွေအတွက် ကျွန်မကဒေါသဖြေလျှော့ရာဖြစ်ခဲ့ရတာပါ”လို့ မေမေ့ကိုပြောပြခြင်း တွေကို ကြားခဲ့ရပေမယ့် ကျွန်မစိတ်ထဲမမေ့ပျောက်နိုင်တဲ့ဒဏ်ရာတစ်ခု ရခဲ့ဖူးတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံဖေဖေနဲ့ စကားပြောဖြစ်တဲ့အခါ တိုက်ဆိုင်တိုင်း ကျွန်မထိုသို့ရိုက်နှက်ခံရဖူးခြင်းကို “ဖေဖေ သမီးငယ်ငယ်က အဲလိုရိုက်ခဲ့ဖူးတာကို သမီးမေ့လို့မရဘူး”လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်ဖြစ်သွားတတ်တဲ့ ဖေဖေ့ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မအမြဲငိုခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါတောင် ကျွန်မရရှိဖူးတဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာက ခပ်နက်နက်မဟုတ်သေးပေမယ့် ကလေးဘဝရဲ့ နူးညံ့တဲ့စိတ်ရှိစဉ်အခါက ရခဲ့တာဆိုတော့ မေ့ဖျောက်မရတဲ့ နာကျင်စရာဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ “စိတ်ဒဏ်ရာ”ဆိုတာ ပြောတော့သာ စကားလုံးလေး (၃)လုံးတည်းရယ်။ တစ်ကယ်တမ်းခံစားရတဲ့အခါ တဆစ်ဆစ်နဲ့ဘယ်လောက်နာကျင်ရတယ်ဆိုတာ ခံစားဖူးသူတွေသာ အသိဆုံးပေါ့။

ကလေးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့အဖြူရောင်စိတ်လေးမှာ ခပ်ညစ်ညစ်အရောင်တစ်ချို့ စွန်းထင်းသွားပြီ ဆိုရင်တော့ အဲဒီကလေးငယ်ရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ခပ်ညစ်ညစ်အရောင်စွန်းနေတဲ့ စိတ်က တိုက်ဆိုင်မှု ရှိတိုင်းပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်ဓါတ်ကျနေချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်လောက်များစိတ်ဒုက္ခပေးလိုက်မလည်းလို့ တွေးမိပါရဲ့။ ကလေးငယ်တွေရဲ့အနာဂတ်လှပဖို့နဲ့ စိတ်ဓါတ်ရေးရာနဲ့သက်ဆိုင်လို့ကတော့ အုပ်ထိန်းသူတွေနဲ့အများကြီး သက်ဆိုင်မယ်လို့ ကျွန်မထင်မြင်မိပါတယ်။

@*****************************************@

ဒီအကြောင်းလေးရေးရင်းနဲ့ ငယ်စဉ်က ကျွန်မဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်မှ အချက်လေးတွေကို စာချစ်သူတို့ ဗဟုသုတရစေဖို့ ပြန်လည်မျှဝေပေးလိုက်ပါတယ်။


“ဘဝမှရရှိသော သင်ခန်းစာ”

* နှိမ်ချပြက်ရယ်ပြုခြင်းကို အမြဲတစေခံစားရသောကလေးသည် တွန့်ဆုတ်ကြောက်ရွံ့လေ့ရှိ၏။

* ပြစ်တင်ရှုံ့ချခြင်းကို အမြဲတစေခံရသောကလေးသည် သူတစ်ပါးကို အပြစ်ရှာလေ့ရှိ၏။

* အမုန်းနှင့်ထိတွေ့ရသောကလေးသည် သူတစ်ပါးကို ရန်မူလေ့ရှိ၏။

* မေတ္တာဖြင့်ထွေးပိုက်ခြင်း မခံရသောကလေးသည် သူတစ်ပါးကိုရန်မူလေ့ရှိ၏။

* ထောက်ခံအားပေးမှုခံရသောကလေးသည် မိမိစွမ်းရည်ကို အားထားယုံကြည်လေ့ရှိ၏။

* ချီးမြှင့်မြှောက်စားခြင်းခံရသောကလေးသည် သူတစ်ပါး၏ ကျင့်ကြံဆောင်ရွက်မှုကို တန်ဖိုးထားလေ့ရှိ၏။

* အေးအတူပူအမျှစိတ်ထားရှိသူနှင့်နေရသော ကလေးသည် သူတစ်ပါးအပေါ်၌ စာနာလေ့ရှိ၏။

* သည်းခံတတ်သူနှင့်ထိတွေ့ရသောကလေးသည် သူတစ်ပါးကိုခွင့်လွှတ်လေ့ရှိ၏။

* ဗဟုသုတရှာမီးသူများနှင့်ထိတွေ့ရသောကလေးသည် ပညာ၏တန်ဖိုးကို သိရှိနားလည်တတ်၏။

* ပျော်ရွှင်သောပေါင်းသင်းစုနှင့်ထိတွေ့နေရသောကလေးသည် မေတ္တာနှင့်လှပခြင်းကို ရှာဖွေသိရှိတတ်၏။


 
မိုးညချမ်း
25.1.2013 (1:15 p.m)

Tuesday, October 23, 2012

ရင်မှာပွင့်လန်း သီတင်းကျွတ်ပန်း




“မိုးညရေ … ၀ါကျွတ်ပြီနော် … သူငယ်ချင်းရေ ၀ါကျွတ်ပြီနော်”တဲ့။ အသက်(၂၀)ကျော်ကတည်းက သီတင်းကျွတ်ခါနီးတိုင်း ကျွန်မကြားနေကြ စကားတစ်ခွန်း …။ သူငယ်ချင်းတွေ စနောက်ကြတဲ့ ၀ါကျွတ်တဲ့အရေးထက် သီတင်းကျွတ်လပြည့်နေ့လေးမှာ ကျွန်မမိဘတွေကို ကန်တော့ဖို့အရေးကိုပဲ တွေးပူနေမိပါတယ်။ နှစ်တိုင်း၊ နှစ်တိုင်း အလယ်တန်းလောက်ကတည်းကစပြီး ကျွန်မတို့မောင်နှမ(၃)ယောက်စလုံး  ကျောင်းတက်အရွယ်တုန်းကဆိုလည်း မုန့်ဖိုးလေးတွေစုလို့၊ အလုပ်တွေဝင်ကြတော့လည်း ကိုယ့်လစာလေးတွေစုလို့ တစ်နှစ်မှမပျက်မကွက် ကျွန်မတို့ရဲ့မိဘနှစ်ပါးကို ကန်တော့ဖြစ်ခဲ့ကြတာပေါ့။ ငယ်ငယ်တုန်းက ကိုယ်တတ်နိုင်သလောက် ကန်တော့ကြပေမယ့် အငယ်ဆုံးညီမလေးကလွဲလို့ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မအစ်ကိုတို့က အလုပ်တွေဝင်လို့ ကိုယ့်လစာနဲ့ ကိုယ် ဖြစ်နေကြပေမယ့်လည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မကန်တော့ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြရပါတယ်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကိုယ်ထင်ရာကိုယ်လုပ်လို့ သီတင်းကျွတ်တဲ့အခါ “သားတို့ သမီးတို့တွေ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံနဲ့ ပစ်မှားမိခဲ့သမျှ ဝန်ချတောင်းပန်ပါတယ်”လို့ ကန်တော့လိုက်နဲ့ ဟုတ်နေပါရောလား။ ဒါကြောင့်မို့ သီတင်းကျွတ်လပြည့်နေ့လေးမှာ မိဘနှစ်ပါးကို ကန်တော့ပန်း မဆင်ခင် ဒီပိုစ့်လေးနဲ့ပဲ ဦးစွာပထမ ကန်တော့လိုက်တာပါ။

**************************************************
ဖေဖေ
ကျွန်မဖေဖေက မြန်မာ့သစ်လုပ်ငန်းက တိုင်းမန်နေဂျာတစ်ဦးပါ။ ဖေဖေ့ဆီကို လာဘ်လာဘတွေပေးကမ်း ကန်တော့လာကြတဲ့သူတွေတိုင်းကို “မင်းတို့နဲ့ထိုက်ရင် ဖြစ်လာမှာပေါ့ကွ”ဆိုတဲ့ စကားလှလှလေးတစ်ခွန်းနဲ့ပဲ ပေးလာသမျှ ငွေကြေး၊ ပစ္စည်းတိုင်းကို ငြင်းပယ်လို့ သူလုပ်ပေးစရာရှိတဲ့အပိုင်းကို ကျေပြွန်အောင် ထမ်းဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ ဝန်ထမ်းကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မဖေဖေဟာ အင်္ဂလိပ်စာနဲ့ပတ်သက်လို့ အရမ်းထူးချွန်ပြီး ကျွန်မတို့ကိုလည်း သူ့လိုဖြစ်အောင် ငယ်စဉ်ကတည်းက သင်ကြားပြသပေးခဲ့သော်လည်း ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေဟာ အဖေလောက်နီးပါးတော်ဖို့မပြောနဲ့ ဖေဖေ့ခြေဖျားတောင်လိုက်မမှီခဲ့ကြပါဘူး။ ဗုဒ္ဓဝင်သမိုင်းကြောင်းနဲ့ပတ်သက်လို့ပဲ ဆွေးနွေးမလား။ အထွေထွေဗဟုသုတနဲ့ပတ်သက်လို့ပဲ ပြောမလား … ဖေဖေမသိဘူးဆိုတဲ့စကားမျိုးဘယ်တော့မှ မကြားခဲ့ရပါဘူး။ ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေသာမက မည်သူနဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်မတို့သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းတွေကအစ မသိတာရှိလို့မေးခဲ့ရင်လည်း ဖေဖေ့ဘက်က အမြဲတမ်းပြောပြလမ်းညွန် ဆွေးနွေးပေးခဲ့တာချည်းပါပဲ။ ဂီတနဲ့ပတ်သက်ရင်လည်း စောင်း၊ Piano၊ မယ်ဒလင်အစရှိတဲ့ မြန်မာတူရိယာတွေကို တီးတတ်သလို မြန်မာသံစဉ်တွေကို နှစ်သက်ခုံမင်တတ်သူတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မနဲ့ညီမလေးကိုလည်း မေမေ့ထက်ပိုပြီး မိန်းကလေးကိစ္စကအစ အချစ်ရေးအချစ်ရာအဆုံး ဂရုတစ်စိုက်ရှိလှတဲ့ ဖေဖေပါ။ ဖေဖေက ခွဲစိတ်မှုချွတ်ချော်မှုတစ်ခုကြောင့် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကောင်းကောင်းမမြင်ရသလို နောက်ထပ်တစ်ဖက်ကို ထပ်မံခွဲစိတ်ဖို့ရာတုံ့ဆိုင်းနေခဲ့လို့ ကျန်တစ်ဖက်ပါ မျက်စိလွှာပျက်စီးပြီး သဲသဲကွဲကွဲမမြင်ရတော့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မှန်ဘီလူးအထူကြီးနဲ့ ဗုဒ္ဓစာပေတွေဖတ်တုန်း၊ သီတဂူဆရာတော်ကြီးဆီမှာ Dip in Buddism သင်တန်းတွေတက်ရင်းနဲ့ စာမေးပွဲတွေဖြေနေတုန်း၊ ဖြေတဲ့စာမေးပွဲတိုင်းကိုလည်း ထူးချွန်စွာအောင်မြင်နေတုန်းပေါ့။
တစ်ခါတစ်လေ ဒေါသအရမ်းကြီးတတ်တာက လွဲလို့ အရက်မသောက်၊ ဆေးလိပ်မသောက်၊ လောင်းကစားမလုပ်၊ မိန်းမ မရှုပ်တဲ့ အဖေတစ်ယောက်မို့ ကျွန်မအမြဲဂုဏ်ယူမိတယ်။ ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေ ဖေဖေ့လိုအသက်(၇၅)နှစ်ကျော်သည်ထိ မျက်လုံးနှစ်ဖက် ကောင်းစွာမမြင်ရတာက လွဲလို့ ကျန်းမာသန်စွမ်းလှတဲ့ ဖေဖေ့လိုနေနိုင်ပါ့မလား?

မေမေ
ကျွန်မမေမေကလည်း သမဝါယမဝန်ကြီးဌာနက အရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အလုပ်တစ်ဖက်နဲ့ပဲ ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေကို အရွယ်ရောက်လာအောင် ထိန်းကျောင်းပဲ့ကိုင်ပေးခဲ့သူပါ။ မိတ်ကပ်မလိမ်း၊ နှုတ်ခမ်းနီမဆိုး အလှမပြင်တတ်တဲ့ ကျွန်မမေမေက တင်ပါးကျော်လောက်ရှိတဲ့ကျစ်ဆံမြီးအရှည်ကြီးနဲ့ သနပ်ခါးသာအမြဲလိမ်းတတ်ပြီး ကျွန်မတို့တွေအတွက် ဝတ်ကောင်းစားလှတွေ ဝယ်ဆင်ပေးတတ်ပေမယ့် သူမကိုယ်တိုင် အဝတ်အစားအသစ်တစ်စုံကို ဝယ်ဖို့နှမြေတွန့်တိုတတ်သူပေါ့။ မေမေဟာငယ်စဉ်ကတည်းက ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေကို ရိုက်နှက်ဆုံးမခြင်းအလျဉ်းမရှိခဲ့ပါဘူး။ အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ပြောပြပြီး မှန်ရာကိုသာရွေးချယ်ခိုင်းခဲ့ပြီး ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေကို လိမ္မာရေးခြားရှိအောင်သွန်သင်ပေးခဲ့သူပေါ့။ မေမေပြောနေကြစကားတစ်ခွန်းက “ကျွန်မသားသမီးတွေက ရိုက်နှက်ထုထောင်းပြီး ဆုံးမရလောက်အောင် မိုက်မဲတဲ့သူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ယုံကြည်တယ် … ရိုက်နှက်ဆုံးမလိုက်လို့ ကလေးမှာစိတ်ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ရင် သူမတစ်သက်လုံး နောင်တရလို့ ဆုံးမှာမဟုတ်ဘူး”တဲ့လေ။ မေမေကတော့ အလုပ်ကနေ လုပ်သက်ပြည့်ပင်စင်ယူပြီး (၄)လလောက်မှာ အရှိန်ပြင်းစွာချော်လဲပြီး ညာဘက်တစ်ခြမ်းလုံး ကျိုးသွားလို့ ချိုင်းထောက်(သို့)တုတ်ကောက်တစ်ခုခုပါမှ လမ်းကောင်းမွန်စွာ လျှောက်နိုင်သူဖြစ်နေပေမယ့် သူ့လက်သူ့ခြေနဲ့ သူ့စိတ်တိုင်းကျ ကျွန်မတို့မောင်နှမ(၃)ယောက်လုံးကို ကလေးငယ်တွေလို ထိန်းကျောင်းတုန်းပေါ့။ ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေ မေမေ့လိုအသက်(၆၅)နှစ်ကျော်သည်ထိ ခြေထောက်မကောင်းတဲ့ဒုက္ခိတဘဝနဲ့ ကျွန်မတို့မျိုးဆက်သစ် သားသမီးတွေကို ထောက်ပံ့ကျွေးမွေးနားလည်ပေးနိုင်ပါ့မလား?
တစ်ခါတစ်လေအလွန်အကဲစိတ်ပူလွန်းတတ်ပြီး ရှင်းပြရခက်တာလေးကလွဲလို့ သားသမီးတွေအပေါ် ၁၀၀% နီးပါးနားလည်ပေးပြီး လိုအပ်သမျှကို တတ်စွမ်းသမျှဖြည့်ဆည်းပေးတတ်တဲ့ မေမေ့သမီးဖြစ်ရတာ ဒီဘဝမှာ ကျွန်မအတွက်တော့ အကောင်းဆုံးဆုလာဒ်တစ်ခုပါပဲ။


**************************************************
ကျွန်မမိဘနှစ်ပါးစလုံးက ကျွန်မတို့မောင်နှမ(၃)ယောက်စလုံးကို ပညာရေးမှာထူးချွန်သူတွေဖြစ်အောင် အားသွန်ခွန်စိုက် ပံ့ပိုးပေးခဲ့ပေမယ့် ထင်သလောက်မထွန်းပေါက်ခဲ့ကြပါဘူး။ မိဘတွေမျှော်မှန်းသလို အမြင့်ဆုံးမရောက်ခဲ့တောင် အောက်ဆုံးမှာရှိမနေခဲ့တဲ့ ကျွန်မတို့မောင်နှမ(၃)ယောက်စလုံးအတွက် အမြဲဂုဏ်ယူနေတတ်ကြသူတွေပါ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကိုးလလွယ်၊ ဆယ်လဖွားလို့ အပင်ပန်းခံကျွေးမွေးစောင့်ရှောက် ပညာသင်ကြားပေးခဲ့ပြီး လူ့လောကအလယ် မျက်နှာမငယ်ရအောင် လူတန်းစေ့ထားပေးနိုင်အောင် အပင်ပန်းခံလို့ တစ်ဖက်တစ်လမ်းက မိသားစုစားဝတ်နေရေးအတွက် စီးပွားရှာရသလို ကျွန်မတို့မောင်နှမ(၃)ယောက်ကိုလည်း လိမ္မာရေးခြားရှိအောင် ပညာရေးထူးချွန်အောင် အမြဲသွန်သင်ဆုံးမပြသပေးခဲ့တဲ့ မိဘတွေပေါ့။ ကျွန်မအလွန်ဝါသနာပါတဲ့ ပရဟိတအလုပ်ကိုလည်း အတိုင်းထက်အလွန်အားပေးပြီး သေချာလမ်းညွှန်ပြသဆုံးမပေးတတ်သူတွေပါ။
ကျွန်မမိဘ(၂)ပါးစလုံးက ကျန်းမာရေးမကောင်းကြသူတွေ ဖြစ်ပေမယ့် ကျန်းမာရေးချူချာလှတဲ့ ကျွန်မနေမကောင်းဖြစ်ရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်မအစ်ကိုနဲ့ ညီမလေး နေမကောင်းရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကိုယ်တိုင်သေချာပြုစုယုယပေးရမှ ကျေနပ်ကြသူတွေပေါ့။ ဘယ်တော့မှ သူတို့အတွက် သူတို့မပူပင်ရဘဲ ကျွန်မတို့မောင်နှမ(၃)ယောက်အတွက်ပဲ အမြဲတစေပူပန်နေတတ်ကြသူတွေပါ။ ကိုကိုကတော့ မေမေပုံသွင်းတဲ့အတိုင်း သူဝါသနာမပါတဲ့ တပ်မတော်နည်းပညာတက္ကသိုလ်တက်ပြီး ရာထူးဂုဏ်ပုဒ်တွေနဲ့ ဖြစ်ခဲ့သလို ညီမလေးကလည်း မေမေတို့မျှော်မှန်းသလောက်နီးပါး ကြိုးစားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မတစ်ယောက်ထဲ B.Sc(IC)ဆိုတဲ့ ဘွဲ့လေးတစ်ခုနဲ့ ဘွဲ့လွန်ဒီပလိုတစ်ခုနှစ်ခုသာရခဲ့ပေမယ့် မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းတွေကြားမှာ သူတို့အတွက် ကျွန်မဟာဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစရာသမီးတစ်ယောက်အဖြစ် အမြဲထုတ်ဖော်ပြောခဲ့သူပါ။ ကျွန်မဝါသနာပါလှတဲ့ ပရဟိတလုပ်နေခြင်းအတွက်လည်း သူတို့တွေအမြဲဂုဏ်ယူ နေခဲ့ကြသူတွေပေါ့။
ခုလိုဝါလကင်းလွတ်ပြီး သီတင်းကျွတ်တော့မယ်ဆိုတော့ ခါတိုင်းနှစ်တွေလိုပဲ ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေ ကန်တော့ဖြစ်ကြအုံးမှာပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့မောင်နှမ(၃)ယောက်စလုံး အရွယ်လေးတွေရလာတော့ မိဘတွေအပေါ်ရှက်တတ်လာတယ်။ အားနာလာတယ်။ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက လိုလေသေးမရှိအောင် ပြုစုယုယပေးခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မတို့မောင်နှမ(၃)ယောက်စလုံးကတော့ မိဘတွေမျှော်မှန်းထားသည်ထိ မရောက်ခဲ့တဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုကိုယ်ရှက်မိပါတယ်။ အစားထိုးလို့မရနိုင်တဲ့ ကြီးမားသော မြင့်မိုရ်တောင်ကြီးဖြစ်တဲ့ ဖေဖေနဲ့ မေမေတို့ရဲ့သားသမီးဖြစ်ရတာ ဒီဘဝမှာဘာနဲ့မှလဲလို့မရနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးပိုင်ဆိုင်ခြင်း ဆုလာဒ်ပါပဲ။ ကျွန်မတို့မောင်နှမ(၃)ယောက် မှန်သောအလုပ်ကို လုပ်ခဲ့ရင်လည်း ဝမ်းသာအားရနဲ့ဂုဏ်ယူတတ်သလို မှားတဲ့အမှုကို ပြုခဲ့ရင် အမှန်ကိုလမ်းညွှန်ပြသဆုံးမတတ်သလို နာကျင်ဝမ်းနည်းစရာ ကြုံတွေ့ပြန်ခဲ့ရင်လည်း ရင်ခွင့်တံခါးဖွင့်လို့ နှစ်သိမ့်ငိုကြွေးစေတတ်တဲ့ ကျွန်မ မိဘတွေကို ဆုံးရှုံးရမှာ တစ်နေ့တစ်ခြားတွေးကြောက်နေမိပါတော့တယ်။

မိုးညချမ်း
16.10.2012(10:30 a.m)

Sunday, October 7, 2012

မြင့်မြတ်နှလုံးသားတို့ရဲ့အလင်းရောင်





















အာအောက်တိုဘာလ(၅)ရက်နေ့က ကမ္ဘာ့ဆရာများနေ့(World Teachers’ Day)တဲ့။  အမှန်ပြောရရင် ထိုနေ့လေးကို မမေ့ပေမယ့် အဲဒီနေ့လေးရောက်လာတော့မှာကိုတော့ မေ့နေခဲ့တာ အမှန်ပါ။ လွန်ခဲ့သော (၁)ရက်လောက်က Facebook မှာ ကျွန်မခင်မင်ရတဲ့ ပရဟိတနယ်ပယ်က ဆရာဝန်မောင်လေးတစ်ယောက်က ကမ္ဘာ့ဆရာများနေ့အတွက် ဂုဏ်ပြုကဗျာလေးကို ကျွန်မရဲ့Facebook စာမျက်နှာလေးပေါ် Tag လုပ်လာတော့မှ ထိုနေ့လေးရောက်ရှိလာပြီဆိုတာကို ကျွန်မလည်းသတိတရရှိသွားတယ်။ ကျွန်မကို သတိတရနဲ့ စာပေကောင်းလေးနဲ့အတူ ကဗျာလေးကိုပါ တွဲဖက်ပြီး ပြန်လည်မျှဝေပေးတဲ့အတွက်လည်း အတိုင်းမသိအောင် ကျေးဇူးတင်မိပါရဲ့။
ကျွန်မတို့တွေမှာ သင်ဆရာ၊ မြင်ဆရာ၊ ကြားဆရာပေါင်းမြောက်များစွာကို တွေ့ကြုံခဲ့ကြဖူးမှာပါ။ 

ကျွန်မလည်း ဒီလိုပါပဲ ကျွန်မဘဝမှာမမေ့နိုင်စရာ မြတ်သောဆရာများစွာနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး ကောင်းသောအသိဉာဏ်၊ ဗဟုသုတ၊ စိတ်ထားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရဖူးပါတယ်။ ပထမဦးဆုံးဂါရဝပြုချင်တဲ့ဆရာတွေကတော့ “ရှေးဦးဆရာ မည်ထိုက်စွာသား၊ ပုပ္ပာစရိယ မိနှင့်ဖ” ဆိုသလို ကျွန်မရဲ့ဖေဖေနဲ့ မေမေပါ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကိုးလလွယ်၊ ဆယ်လဖွားလို့ အပင်ပန်းခံကျွေးမွေးစောင့်ရှောက် ပညာသင်ကြားပေးခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့မေမေနဲ့ လူ့လောကအလယ် မျက်နှာမငယ်ရအောင် လူတန်းစေ့ထားပေးနိုင်အောင် အပင်ပန်းခံခဲ့ရတဲ့ ဖေဖေတို့ပေါ။ ကျွန်မရဲ့ဖေဖေနဲ့ မေမေက အစိုးရဝန်ထမ်းတွေလေ။ တစ်ဖက်တစ်လမ်းက မိသားစုစားဝတ်နေရေးအတွက် စီးပွားရှာရသလို ကျွန်မတို့မောင်နှမ(၃)ယောက်ကိုလည်း လိမ္မာရေးခြားရှိအောင် ပညာရေးထူးချွန်အောင် အမြဲသွန်သင်ဆုံးမပြသပေးခဲ့သလိုပဲ ကျွန်မဝါသနာပါရာအလုပ်ဖြစ်တဲ့ ပရဟိတအလုပ်တွေနဲ့ပတ်သက်လို့လည်း ကောင်းမွန်သောလမ်းကြောင်း၊ အတွေးတွေကို သင်ကြားပြသ လမ်းညွှန်ပေးတတ်တဲ့ လက်ဦးဆရာမိဘတွေပေါ့။ (ကျွန်မရဲ့မိဘအကြောင်းကိုလည်း ပိုစ့်လေးတစ်ပုဒ် သေချာရေးပြီး ဂါရဝပြုပါအုံးမယ်)…

ကျွန်မရဲ့လက်ဦးဆရာ မိဘတွေပြီးတော့ နောက်ထပ်နောက်ထပ် ဂါရဝပြုလေးစားခဲ့ရတဲ့ ဆရာပေါင်းမြောက်များစွာ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်မက မေမေရဲ့ရုံးနဲ့နီးရာ မြို့ထဲကျောင်းဖြစ်တဲ့ ဗိုလ်တထောင်(၄) မိန်းကလေးကျောင်းမှာ ပညာသင်ကြားခဲ့ရသူပါ။ အဲဒီကျောင်းမှာ သူငယ်တန်းကစလို့ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းအောင်သည်ထိ ကျွန်မကို သွန်သင်ဆုံးမပေးခဲ့ကြတဲ့ ဆရာမများကိုလည်း ဘယ်တော့မှမေ့ရမယ်မထင်ပါဘူး။ အဲဒီဆရာတွေထဲကမှ ကျွန်မအတွက် မေ့မရနိုင်ဆုံး ဆရာမတစ်ယောက်ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်မ သတ္တမတန်းအရွယ်တုန်းကပေါ့။ အတန်းပိုင်ဆရာမနာမည်က ဒေါ်စုစုရည်တဲ့။ တစ်ရက်တော့ မှတ်မှတ်ရရ ကျွန်မအဲဒီနေ့က အသည်းအသန်ဖျားနေတာပါ။ ကျောင်းမှာစာမေးပွဲရှိနေတော့ ခွင့်ယူလို့ကလည်းမရဘူးလေ။ မေမေတို့တွေရဲ့ ဂရုစိုက်ပေးမှုနဲ့ ကြိုးစားအားတင်းလို့ ကျောင်းကိုစာမေးပွဲသွားဖြေဖြစ်ခဲ့တယ်။ အတန်းတင်စာမေးပွဲမဟုတ်လို့ သိပ်ကြောက်စရာမဟုတ်ပေမယ့် စာမေးပွဲမဖြေဖြစ်လို့ အဆင့်နောက်ဆုံးရောက်သွားမှာလည်း သိပ်ကြောက်ခဲ့ တာကိုး။ ကျောင်းရောက်တော့ စာမေးပွဲကိုအားတင်းလို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ဖြေလို့ရခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို စာမေးပွဲပြီးတာနဲ့ လာကြိုမယ်လို့ပြောခဲ့တဲ့ မေမေက တော်တော်နဲ့ ရောက်မလာတော့ အတန်းပိုင်ဆရာမက ရုံးကိုဖုန်းဆက်မေးကြည့်လိုက်တယ်။ ရုံးမှာအစည်းအဝေးရှိလို့ ဘယ်လိုမှထွက်လာလို့မရလို့ ကျောင်းဆင်းမှပဲ လာကြိုတော့မယ်ဆိုတာနဲ့ပဲ ညနေကျောင်းဆင်းချိန်(၂းဝ၀)ထိ အားတင်းစောင့်နေရင်းပဲ နေ့လည်လောက်မှာတော့ ကျွန်မကိုယ်တွေအသည်းအသန်ပူလာတယ်။ အတန်းထဲမှာ ကျွန်မဘယ်လိုမှခေါင်းမထောင်နိုင်တော့ဘူးလေ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မနည်းတူ ဖျားနေတဲ့အတန်းပိုင်ဆရာမက ဆရာမတွေနားနေခန်းထဲ ကျွန်မကိုခေါ်သွားပြီး သူဝတ်ထားတဲ့အနွေးထည်ကိုချွတ် ကျွန်မကိုဝတ်ပေးပြီး သူကိုယ်တိုင် ကော်ဖီဖျော်၊ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပြီး ဆေးတိုက်ပါတယ်။ သတိလစ်မတတ်အဖျားတက်နေတဲ့ ကျွန်မကိုယုယုယယပြုစုလို့ သူမကိုယ်တိုင်ဖျားနေတယ်ဆိုတာတောင် မေ့လျော့သွားတယ်ထင်ပါရဲ့။ ကျွန်မနားမှာထိုင်လို့ နဖူးပေါ်ရေပတ်အုပ်ပေး၊ ချွေးသုတ်ပေး၊ တစ်နာရီခြားတစ်ခါ အဖျားတိုင်းလို့ ညနေကျောင်းဆင်းချိန် မေမေတို့ လာကြိုသည်ထိပါပဲ။ ကျွန်မကိုပြုစုပေးရင်းနဲ့ နောက်ရက်မှာတော့ ဆရာမလည်းအဖျားတွေတက်ပြီး ကျောင်းတောင်မတက်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ အတန်းပိုင်ဆရာမ ဒေါ်စုစုရည်ရဲ့ကျေးဇူးကိုလည်း ကျွန်မဘယ်တော့မှမမေ့နိုင်ပါဘူး။ ဒီပိုစ့်လေးနဲ့ ဆရာမကိုဂါရဝပြုလိုက်ပါတယ်။

နောက်ထပ်ဂါရဝပြုချင်သူတစ်ယောက်ကတော့ တက္ကသိုလ်စတက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မအဆိုတော်ဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ပိုး (အဆိုတော်ရူး)ပေါ့လေ။ အဲဒီပိုး တော်တော်လေးပြင်းထန်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က မိတ်ဆက်ပေးလို့ အစ်ကိုတစ်ယောက်နဲ့ ခင်မင်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအစ်ကိုနဲ့သိကျွမ်းခဲ့ရပြီး ဂစ်တာတီးတာရော vocal ပိုင်းဆိုင်ရာ … ဂီတပိုင်းဆိုင်ရာတွေကို သူ့ဆီက လေ့လာဆည်းပူးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ပြန်မပြော နားမထောင်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မလို တပည့်မျိုးကို အတော်လေးစိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ပေးခဲ့ရတဲ့ ဆရာပါ။ သူသင်ပေးတဲ့ပုံစံမျိုးထိ ကျွန်မမလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အခါမျိုးဆို “ကျွတ်”တသပ်သပ်နဲ့ အမြဲဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုအဆူခံရတဲ့ အခါမျိုးတွေဆိုရင် ကျွန်မအတော်လေးဝမ်းနည်းစိတ်တိုခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မနည်းတူ နောက်ထပ်သူငယ်ချင်းတွေကြားထဲမှာ ကျွန်မကအညံ့ဆုံးလို့ အပြောခံခဲ့ရတဲ့အတွက်လည်း ကျွန်မငိုခဲ့ရဖူးတယ်။ ခဏခဏပဲ အဲဒီအစ်ကိုအပေါ်ဒေါသနဲ့ပစ်မှားခဲ့ဖူးတယ်။ ခုချိန်မှာပြန်တွေးကြည့်ရင် ကျွန်မဝါသနာပါခဲ့တဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို အသပြာတစ်ပြားတစ်ချပ်မှမယူဘဲ ကိုယ်ရောစိတ်ပါနှစ်မြှုပ်သင်ကြား ပေးခဲ့တဲ့ အဲဒီအစ်ကိုကြောင့်ပဲ ဂီတပိုင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ဗဟုသုတတွေ ပညာတွေအများကြီးရခဲ့တယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက သီချင်းဆိုရင် “အသံလေး အသံကြောင်နဲ့ ဆိုနေရင် ဖြစ်အုံးမယ် ညည်းဖြစ်ချင်တဲ့ အဆိုတော်”လို့ ပြောခဲ့တဲ့ ကျွန်မဖေဖေတောင် “ငါ့သမီး အတော်လေးတိုးတက်လာတာပဲ”လို့ ပြောင်းပြီး ချီးမွမ်းခဲ့ရဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် ပိုစ့်လေးနဲ့ပဲ ကျွန်မရဲ့ဆရာတစ်ဆူလည်းဖြစ် အစ်ကိုတစ်ယောက်လည်းဖြစ်တဲ့ “ကိုစိမ်းမောင်”ကို ဝန်ချတောင်းပန်ရင်း ဂါရဝပြုချင်ပါတယ်။

နောက်ထပ်ဆရာကတော့ ကျွန်မစာရေးလာဖြစ်တဲ့အခါ တွေ့ကြုံလာခဲ့ရတဲ့ သင်ဆရာ၊ မြင်ဆရာ၊ ကြားဆရာတွေကိုပါ။ ပထမအဓိကကျေးဇူးတင်ဂါရဝပြုချင်တာကတော့ ဆရာမဂျူးပေါ့။ ကျွန်မကအလွန်စိတ်ပျော့ညံ့သူလေ။ ဆရာမရဲ့စာအုပ်တော်တော်များများကို ဖတ်ရင်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ထက်မြက်ပုံ၊ လဲကျတဲ့အချိန်မှာ ကောင်းမွန်စွာပြန်ရပ်တည်နိုင်ပုံလေးတွေ မြင်ရ ဖတ်ရတော့ ကျွန်မအရမ်းကို အားကျဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလိုထက်မြက်သော မိန်းကလေးမျိုးဖြစ်အောင်လည်း ကြိုးစားဖြစ်ခဲ့တယ်။ အမြင့်ဆုံးမရောက်ခဲ့တောင် အောက်ဆုံးမှာတော့ ရှိမနေခဲ့ပါဘူး။ ဒါကြောင့်ဆရာမကိုလည်း ဒီပိုစ့်လေးနဲ့ ဂါရဝပြုပါရစေ။ ကျွန်မအတွက်တော့ စာပေနယ်ပယ်ထဲက အခြားလေးစားအားကျအတုယူရတဲ့ စာရေးဆရာတွေလည်း အများကြီးရှိပါတယ်။ စာပေနယ်ပယ်အသီးသီးက သင်ဆရာ၊ မြင်ဆရာ၊ ကြားဆရာအားလုံးကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ဂါရဝပြုပါရစေရှင်။

နောက်ထပ်တစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်မနဲ့ပရဟိတလုပ်ရင်း ခင်မင်ခဲ့ရတဲ့ မမမြသွေးနီပါ။ ကျွန်မရဲ့စာရေးချင်စိတ်ကို အားပေးခဲ့ပြီး ရေးတဲ့ပုံစံစနစ်တကျဖြစ်အောင် သင်ကြားပေးခဲ့သူပေါ့။ ခုဆို မမမြသွေးနီရဲ့အားပေးမှုနဲ့ပဲ အရင်ကချမပြရဲခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့စာတွေ၊ ကဗျာတွေကို Online ပေါ်မှာပဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ချပြရဲခဲ့လို့ အားပေးသူတွေ ရရှိလာခဲ့ရတာတွေ၊ စာဖတ်သူတွေရရှိလာခဲ့တာတွေအတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်လို့ မဆုံးပါဘူး။ ဒီပိုစ့်လေးကပဲ ကျွန်မချစ်သော လေးစားရသော မမမြသွေးနီကိုလည်း ဂါရဝပြုပါတယ်။

ပရဟိတနယ်ပယ်က သင်ကြားပြသပေးသူ ဆရာတွေကတော့ ကိုကြီး(ကိုရီး)နဲ့ ကိုဗေဒါဇော်တို့ပါ။ ပရဟိတ စိတ်ထားဘယ်လိုထားတတ်အောင် နှုတ်ကသင်ကြားပြသပေးရုံသာမက သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း လုပ်ကိုင်ကြံဆောင်နေကြတဲ့အတွက် အဲဒီအစ်ကို(၂)ယောက်လုံးက ကျွန်မအတွက် သင်ဆရာတင်မကပါဘူး။ မြင်ဆရာ၊ ကြားဆရာဆိုရင်လည်း အမှန်ပါပဲ။ သူတို့ရဲ့စိတ်နေစိတ်ထား လုပ်ဆောင်ပုံတွေကို အတုယူလိုက်နာလို့ အတ္တဟိတနည်းပါးသော ပရဟိတသမားကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ကျွန်မကြိုးစားနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မရဲ့ချစ်အစ်ကို(၂)ယောက်လည်းဖြစ် သင်ဆရာတွေလည်းဖြစ်တဲ့ ကိုကြီး(ကိုရီး)နဲ့ ကိုဗေဒါဇော်တို့ကိုလည်း ဒီပိုစ့်လေးကနေ ဂါရဝပြုလိုက်ရပါတယ်။

ကျွန်မဘဝမှာတွေ့ကြုံ ဆုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ သင်ဆရာ၊ မြင်ဆရာ၊ ကြားဆရာတွေ အများကြီးပါ။ အသက်ကြီးမှ မဟုတ်ပါဘူး။ အသက်ငယ်သူတွေထဲကလည်း ကျွန်မအတွက်လေးစားအတုယူလောက်စေတဲ့ ဆရာတွေ အများကြီးပါ။ ထိုသို့ ထိုသို့သော ကျွန်မဘဝရဲ့သင်ဆရာ၊ မြင်ဆရာ၊ ကြားဆရာများအားလုံးကိုလည်း ဂါရဝပြုလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်း သူငယ်ချင်းတွေကလည်း ကျွန်မအတွက် သင်ဆရာ၊ မြင်ဆရာ၊ ကြားဆရာတွေပါပဲ။ သူတို့ပြောလိုက်တဲ့စကားတစ်ခွန်းဟာ ကျွန်မအတွက် အသိပညာကောင်းတွေ အများကြီးတိုးစေသလို သင်ခန်းစာတွေလည်း အများကြီးရရှိစေပါတယ်။ ကောင်းသောအလုပ်ကိုလုပ်ဆောင်ဖို့၊ စိတ်ဓါတ်ကျအားငယ်နေချိန်ဆို ဖေးမလမ်းပြလို့ အနားမှာအမြဲရှိနေပေးတဲ့ မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းတွေကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ဂါရဝပြုပါရစေ။ နောက်ပြီး ကောင်းတာကိုမှသင်ကြားပြသပေးတဲ့သူတွေကို ကမ္ဘာ့ဆရာများနေ့မှာ ဂါရဝပြုချင်သလို မကောင်းတဲ့အမှုကိုပြုနေကြတဲ့ သူတွေကိုလည်း သင်ဆရာ၊ မြင်ဆရာ၊ ကြားဆရာအဖြစ် ကျွန်မဂါရဝပြုပါရစေ။ သူတို့တွေမကောင်းတဲ့အမှု၊ မကောင်းတဲ့ကိစ္စတစ်ခုလုပ်လိုက်တိုင်း “ငါလည်း သူတို့လို မဖြစ်အောင် ကြိုးစား နေထိုင်ရမယ်”ဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာအတွေးတစ်ခုရသွားခြင်းဟာလည်း ကျွန်မအတွက်တော့ပညာတစ်ခုရလိုက်ခြင်း ဖြစ်တဲ့အတွက် လေးစားအပ်သောဆရာများအဖြစ် ဒီပိုစ့်လေးကနေ ဂါရဝပြုလိုက်ပါရစေရှင်။

ကမ္ဘာ့ဆရာများနေ့မှာ ဒီလိုပိုစ့်လေးရေးသားပြီး ကျွန်မရဲ့သင်ဆရာ၊ မြင်ဆရာ၊ ကြားဆရာများကို ဂါရဝပြုနိုင် အောင် ပြုလုပ်ပေးခဲ့တဲ့ မောင်လေးမင်းမောင်စိုးကိုလည်းကျေးဇူးတင်မိပါရဲ့။ သူရေးသားခဲ့တဲ့ ပိုစ့်လေးတစ်ခု ကြောင့် သတိဝင်အမှတ်ရလို့ ဒီဂါရဝပြုပိုစ့်လေးကိုရေးသားဖြစ်ခဲ့တာပါ။ မောင်လေးမင်းမောင်စိုးရေးသားခဲ့တဲ့ ပိုစ့် Link လေးကတော့ “http://www.facebook.com/photo.php?fbid=537908302891825&set=a.316368711712453.98395.100000179790265&type=1&relevant_count=1” မှာ သွားရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်ရှင်။


(မှတ်ချက်။  အောက်တိုဘာလ(၅)ရက်နေ့မှာကျရောက်တဲ့ ကမ္ဘာ့ဆရာများနေ့ (World Teachers’ Day)တွင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိသင်ဆရာ၊ မြင်ဆရာ၊ ကြားဆရာများအားလုံးအား ဂါရဝပြုလေးစားလျှက် ….)


မိုးညချမ်း
5.10.2012(11:15 a.m)

Monday, July 23, 2012

မေတ္တာဆိုတာ ရောင်ပြန်ဟပ်တတ်ပါတယ်



ဒီနေ့မနက် ကျွန်မရုံးကိုလာရင်း ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ရင်ခွင်ပိုက်ကလေးငယ်လေးကို ချီထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေရတာကို အနားမှာရှိသမျှခုံကသူတွေက အလိုက်တသိနဲ့ နေရာမဖယ်ပေးကြလေတော့ ကားကိုခပ်ကြမ်းကြမ်းမောင်းတတ်တဲ့ B.M ကားပေါ်မှာ ကလေးကိုတစ်ဖက်က ချီရင်း၊ တစ်ဖက်က လက်ဆွဲအိတ်ကလေးကို ကိုင်ရင်းနဲ့ ယိုင်ထိုးယိုင်ထိုးဖြစ်နေတဲ့ အသည်းယားစရာ အဖြစ်အပျက်လေးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရလို့ ၂၀၁၁ ခုနှစ်တုန်းက Save the Aged website လေးမှာ ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ ပိုစ့်လေးကို ပြန်တင်ဖြစ်လိုက်တာပါ …

@*****************************************@

    ကျွန်မတို့ဗုဒ္ဓဘာသာဗမာလူမျိုးတွေဟာ လူမှုရေးစိတ်ဓါတ်၊ ဘာသာရေးစိတ်ဓါတ်အရင်းခံလေးတွေရှိ ကြတဲ့သူတွေပါ … လမ်းမှာသွားရင်းလာရင်း အကူအညီလိုတဲ့သူနဲ့တွေ့ရင်တောင် အနည်းစုသော လူတွေဟာ ဥပေက္ခာမပြုဘဲ ကူညီဖေးမတတ်သူတွေပါ …. ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာဆိုပြန်ရင်လည်း ကိုယ်နေရာရလို့ ထိုင်နေတဲ့အနားကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိခင်လောင်းတွေ .. ရဟန်သံဃာတွေ … ကလေးချီထားတဲ့ မိခင်တွေတွေ့ရင် ကိုယ့်နေရာလေး ဖယ်ပေးလို့ ဦးစားပေးတတ်တဲ့သူတွေလည်း ရှိတတ်ကြပါတယ် … အဲဒီလိုလူမျိုးတွေထဲမှာ ကျွန်မတို့ Save The Aged-သက်ကြီးရွယ်အိုစောင့်ရှောက်ရေးနှင့် ထောက်ပံ့ရေးပရဟိတလူငယ်များအဖွဲ့က အဖွဲ့ဝင် မောင်နှမတွေသာမက စာဖတ်ရှုသူမိတ်ဆွေတွေလည်း အပါအဝင်ဖြစ်မှာ မလွဲပါဘူး ….

 ဒါပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်တွေ့ဖြစ်ရပ်လေးတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြီး အခြားအဖွဲ့ဝင်မောင်နှမတွေသာမက အခြားအခြားသောသူတွေကိုလည်း ကျွန်မလိုမဖြစ်စေဖို့ ပြောပြချင်ခဲ့မိတာပါ … လွန်ခဲ့တဲ့ လေးငါးလ လောက်က ကျွန်မသင်တန်းတစ်ခုသွားရင်းနဲ့ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာနေရာရလို့ထိုင်နေတုန်း တောင်ဥက္ကလာစာတိုက်မှတ်တိုင်အရောက်မှာ အတော်လေးကို အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်တဲ့ အဘိုးတစ်ယောက် တက်လာပါတယ် …. ကားကအကျပ်ကြီးမဟုတ်ပေမယ့် ဘရိတ်ဆောင့် အုပ်လိုက်ရင်တော့ လူပြိုလဲသွားနိုင်တဲ့အနေအထားလောက်တော့ရှိတာပေါ့ .. ဒါနဲ့ကျွန်မက ကားရဲ့နောက်ပိုင်းမှာထိုင်နေတာ အဲဒီအဘိုးမတ်တပ်ရပ်နေတာကို မြင်တော့မြင်တယ် .. ကျွန်မ နေရာကိုလည်း ဖယ်ပေးချင်တယ် .. ဒါပေမယ့် အဘိုးကကားရှေ့ပိုင်းနားမှာဆိုတော့ အလှမ်းဝေး နေတာနဲ့ ကျွန်မ လှမ်းမခေါ်ရဲခဲ့ဘူး .. ကျွန်မ အသံပြဲနဲ့ အဘိုးကိုလှမ်းအော်ခေါ်လိုက်ရင် ကားပေါ်က အခြားခရီးသည်တွေ ကျွန်မကိုဝိုင်းကြည့်ကြမှာကို ကျွန်မအလွန်ရှက်ခဲ့မိတယ် … ကျွန်မတို့ရန်ကုန်က ဘတ်စ်ကားတွေက သိတဲ့အတိုင်းပဲ ကားပြိုင်မောင်းကြပြီဆိုရင် တလကြမ်းမောင်းတော့တာလေ .. ဒီလိုနဲ့ ရန်ကင်းနား အရောက်မှာ ရှေ့ကားကိုကျော်တက်ရင်း တစ်ဖက်က ကားတစ်စီးလာနေတာကို တွေ့တော့ ဘရိတ်ကိုဆောင့်အုပ်လိုက်တာ အဘိုးခမျာသူ့ကိုယ်သူမထိန်းနိုင်ပဲ ပြိုလဲရှာပါတယ် … အဘိုးလည်းဘေးနားက ခရီးသည်အချို့အကူအညီနဲ့ထလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အဘိုးနဲ့အနီးဆုံးမှာရှိတဲ့ အသက်(၁၂)နှစ်လောက်ပဲရှိတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ဦး “ဘိုးဘိုး ဒီမှာလာထိုင်ပါဗျာ”တဲ့ … အဲဒီတော့မှ အနီးဆုံးက လူကြီးတစ်ယောက်က “ကလေး ထိုင်နေ ဦးထလိုက်မယ်”တဲ့ … အဲဒီတော့မှ ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာရှက်စိတ်တွေ တဖွားဖွားဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ် …. “အော် .. ငါဟာ သက်ကြီးရွယ်အို စောင့်ရှောက်ရေးနှင့် ထောက်ပံ့ရေးပရဟိတလူငယ်များ”ဆိုတဲ့ အဖွဲ့က အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် … အဖွဲ့ဝင်တောင်မှ အမာခံအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် … အဖွဲ့က ထောက်ပံ့ထားတဲ့အဘိုးအဘွားတွေ အတွက်ဆို မဆိုင်းမတွလုပ်ပေးနေတဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ခုလိုသက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက် အဆင်မပြေဖြစ်နေတာတွေ့တာတောင် ကျွန်မအရှက်ရမှာဆိုပြီးနေနိုင်လိုက်လေခြင်း .. ငါဟာ အဖွဲ့အတွက် အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်တောင်မဖြစ်ထိုက်တဲ့သူတစ်ယောက် .. အပေါ်ယံကြောသာ လုပ်ပေးနေသလိုဖြစ်နေတဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပါလား …. တစ်ကယ်ဆို ကျွန်မဟာ အဖွဲ့က ထောက်ပံ့ထားတဲ့အဘိုးအဘွားတွေကို ကိုယ့်အဘိုးအဘွားလို့သာသတ်မှတ်ပြီး လုပ်ပေးချင်နေသလို ဖြစ်နေပါရော့လား … မဖြစ်သင့်ဘူး .. Save The Aged က အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ဟာ ဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူး … သက်ကြီးရွယ်အိုမှန်သမျှ ကိုယ့်အဘိုးအဘွားတွေလို့ မှတ်ယူပြီး ကူညီဖေးမသင့်တာ … ကျွန်မ အဲဒီနေ့က ၁၂ အရွယ်ကလေးလောက်တောင် ကိုယ်ချင်းစာစိတ်မရှိခဲ့ပါဘူး … အဖွဲ့ဝင်ကောင်းတစ်ယောက် မပီသခဲ့ပါဘူး …
အရင်ကကိုယ့်နားမှာလာရပ်မှ နေရာဖယ်ပေးတတ်တဲ့ကျွန်မတစ်ယောက် ..... အဲဒီနေ့ကစလို့ နောက်ပိုင်းဘတ်စ်ကားများစီးလို့ နေရာရတဲ့အခါ သက်ကြီးရွယ်အို ဒါမှမဟုတ် အခြားကိုယ်ဝန်ဆောင်မိခင် .. ကလေးချီထားတဲ့ မိခင်စတဲ့သူတွေကို တွေ့တာနဲ့ ကျွန်မနဲ့ ဘယ်လောက်အလှမ်းဝေးဝေး ကျွန်မလှမ်းခေါ်ပြီး နေရာဖယ်ပေးဖြစ်ခဲ့ပါတယ် … ဒါမှမဟုတ် အခြားကြားလူကနေတစ်ဆင့် လက်တို့ခေါ်ခိုင်းပြီး နေရာရှောင်ပေးဖြစ်ခဲ့ပါတယ် … အဲဒီလိုအသံကျယ်နဲ့ လှမ်းခေါ်လိုက်လို့အခြားသူတွေဝိုင်းကြည့်တဲ့အခါ ကျွန်မ မရှက်တော့ပါဘူး .. သူတို့ကြည့်တဲ့အကြည့်ဟာ ကျွန်မကိုလေးစားလို့ကြည့်တဲ့အကြည့်လို့ပဲ မှတ်ယူပြီး ဂုဏ်ယူတတ်ခဲ့ပါတယ် …

တစ်ရက် ကျွန်မရုံးအသွား ကားပေါ်မှာ ကျွန်မနဲ့မနီးမဝေးမှာရပ်နေတဲ့ အသက်တော်တော်ကြီး နေပြီဖြစ်တဲ့ အဘွားကြီးတစ်ယောက်ကို သတိထားမိပါတယ် .. သူက စိတ်သိပ်မူမမှန်တဲ့ အဘွားတစ်ယောက်ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မယူဆမိလိုက်တယ် … ဘာလို့လည်းဆိုတော့ သူ့နားလာရပ်တဲ့သူမှန်သမျှ သူနဲ့ကျောချင်းကပ်ရပ်နေတဲ့သူ မှန်သမျှ သူ့နားကပ်လာတာနဲ့ တတောင်နဲ့ထိုးလိုက် .. ပါးစပ်က ပွစိပွစိပြောလိုက်နဲ့ လုပ်နေတဲ့ လုပ်ရပ်လေးတွေကို ကျွန်မသတိထားမိလို့ပါ … ဒါနဲ့သူ့နားမှာ ဘယ်သူမှမရပ်ရဲတော့လောက်အောင် နည်းနည်းခပ်ခွာခွာ ဖြစ်နေကြပါတယ် … ဒီလိုနဲ့ တောင်ဥက္ကလာအကျော်လောက်ရောက်တော့ ကျွန်မရပ်နေတဲ့နားက ထိုင်ခုံက ခရီးသည်ထသွားလို့ ကျွန်မထိုင်မယ်အလုပ်မှာ အဲဒီအဘွားကို ကျွန်မလှမ်းခေါ်ပြီးနေရာ ပေးလိုက်မိပါတယ် … သူဘယ်လောက်ပဲစိတ်မူမမှန်ဘူးပြောပြော သူမဟာ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက်လေ … ဒါနဲ့ကျွန်မ အဘွားကိုနေရာပေးလိုက်ပြီး ကျွန်မက ရပ်မြဲရပ်နေပါတယ် … သူထိုင်ပြီးကတည်းကစလို့ ကျွန်မလက်ထဲက ခြင်းတောင်းကို ယူပြီးကိုင်ထားပေးပါတယ် … နောက်ပြီးတော့ ကျွန်မနားလာရပ်တဲ့သူမှန်သမျှ သူ့လက်နဲ့ လှမ်းရိုက်လိုက် .. အော်လိုက်နဲ့ လုပ်နေပါတယ် … ကျွန်မအစတော့နားမလည်ခဲ့ပါဘူး .. နောက် ကားအရမ်းကြပ်လာတဲ့ အချိန်မှာပိုသတိထားမိတာက သူမဟာ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးနေတာပဲ … ကားကြပ်လို့ကျွန်မနားတိုးဝှေ့လာတဲ့သူမှန်သမျှကို သူမက “ဒီနားလာမရပ်နဲ့လေ … ဒီကောင်မလေး ကြပ်နေမှာပေါ့”လို့ ရေရွတ်ပြီး သူမတွန်းထုတ်ပေးနေတာများ .. ကျွန်မရင်ထဲ ပီတိလေးတစ်ခု စီးဝင်သွားသလိုပါပဲ .. ကျွန်မဆင်းမယ့်မှတ်တိုင်ရောက်ကာနီးတော့ သူမဆီက ခြင်းတောင်းလေးကို လှမ်းယူပြီး “အဘွား.. ကျေးဇူးပဲနော် .. သမီးဆင်းတော့မယ် .. ”လို့ပြောလိုက်တော့ … “ငါ့မြေး သတိထားသွားနော် … လူတွေက ကောင်းတာမဟုတ်ဘူး”တဲ့ … ကျွန်မ အဘွားကို “ဟုတ်ကဲ့”လို့ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်ပါတယ် … ဘာပဲပြောပြော ကျွန်မအတွက် မေတ္တာရောင်ပြန်ဟပ်ခဲ့တာပါ … သူမအနားကို တိုးလာသူမှန်သမျှ သူမ လိုက်လံတွန်းထုတ် အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေပေမယ့် သူမကို မေတ္တာထားခဲ့တဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ သူမဆီက မေတ္တာနဲ့ ကာကွယ်မှုကို ရရှိခဲ့ပါတယ် … နောက်ပိုင်း ကျွန်မဘတ်စ်ကားစီးတိုင်း သူမစီးတတ်တဲ့ ကားမှတ်တိုင် လေးမှာ အဘွားကို တွေ့လိုတွေ့ငြားရှာမိတတ်ပါသေးတယ် …

အားနည်းသူကို ကူညီတာဟာ သူများပစ္စည်းခိုးတာ .. သူများဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်တာမဟုတ်တဲ့အတွက် ရှက်စရာမဟုတ်ပါဘူး … မိမိတတ်စွမ်းသလောက် အကူအညီပေးခြင်းဟာ ကောင်းမွန်တဲ့မင်္ဂလာတစ်ပါးပဲ မဟုတ်ပါလားရှင် …



စာချစ်သူများကို အစဉ်လေးစားစွာဖြင့်
မိုးညချမ်း
18.7.2012 (2:01 p.m)

Thursday, June 28, 2012

ကျွန်မလေးစားချစ်ခင်ရသော သူတို့တွေ


ကျွန်မဒီအကြောင်းအရာလေးတွေကို ရေးမယ်ဆိုပြီး စိတ်ကူးထားတာကြာလှပေါ့ … စိတ်ကူးသာရှိတာ ချမရေးဖြစ်ခဲ့ပါဘူး … ဒီနေ့တော့ အလုပ်ထဲမှာ အနည်းငယ်အားနေတာကတစ်ကြောင်း … စာရေးချင်စိတ်တွေလည်း ထက်သန်နေတာကတစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပဲ အကောင်အထည်ဖော်ဖြစ် လိုက်ပါတယ် …

လူတိုင်းလူတိုင်းမှာ လေးစားအားကျအတုယူဖွယ် ပုဂ္ဂိုလ်တွေရှိကြမှာပေါ့နော် … ကျွန်မလည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက လေးစားအားကျအတုယူချင်ခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရှိခဲ့ပါတယ် … ပထမဦးဆုံး ငယ်စဉ်ကတည်းက လေးစားအားကျခဲ့တာကတော့ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းအပါအဝင် ကျွန်မရဲ့  ဖေဖေနဲ့မေမေပါ … 

ကျွန်မတို့ရဲလွပ်လပ်ရေးဖခင်ကြီး ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက မိမိရဲ့အသက်ကိုတောင်ပဓာနမထားဘဲ နိုင်ငံ့လွတ်လပ်ရေးအတွက် အားသွန်ခွန်စိုက်ကြိုးပမ်းခဲ့တာတွေကို စာအုပ်တွေထဲက ဖတ်ရှုခဲ့ရပြီး လေးစားချစ်ခင်ခဲ့ရပါတယ် … ထပ်မံလေးစားရသူ ကျွန်မဖေဖေက အစိုးရဝန်ထမ်း တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လာဘ်လာဘပေါများစွာရရှိနိုင်မယ့် ဌာနတစ်ခုကအရာရှိပါ … ဖေဖေ့ဆီကို လာဘ်လာဘတွေပေးကမ်း ကန်တော့လာကြတဲ့သူတွေတိုင်းကို “မင်းတို့နဲ့ထိုက်ရင် ဖြစ်လာမှာပေါ့ကွ”ဆိုတဲ့ စကားလှလှလေးတစ်ခွန်းနဲ့ပဲ ပေးလာသမျှ ငွေကြေး၊ ပစ္စည်းတိုင်းကို ငြင်းပယ်လို့ သူလုပ်ပေးစရာရှိတဲ့အပိုင်းကို ကျေပြွန်အောင် ထမ်းဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ ဝန်ထမ်းကောင်းတစ်ယောက်ပါ … ကျွန်မဖေဖေဟာ အင်္ဂလိပ်စာနဲ့ပတ်သက်လို့ အရမ်းထူးချွန်ပြီး ကျွန်မတို့ကိုလည်း သူ့လိုဖြစ်အောင် ငယ်စဉ်ကတည်းက သင်ကြားပြသပေးခဲ့သော်လည်း ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေဟာ အဖေလောက်နီးပါးတော်ဖို့မပြောနဲ့ ဖေဖေ့ခြေဖျားတောင်လိုက်မမှီခဲ့ကြပါဘူး … ဗုဒ္ဓဝင်သမိုင်းကြောင်းနဲ့ပတ်သက်လို့ပဲ ဆွေးနွေးမလား … အထွေထွေဗဟုသုတနဲ့ပတ်သက်လို့ပဲ ပြောမလား … ဖေဖေမသိဘူးဆိုတဲ့စကားမျိုးဘယ်တော့မှ မကြားခဲ့ရပါဘူး … ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေသာမက မည်သူနဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်မတို့သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းတွေကအစ မသိတာရှိလို့မေးခဲ့ရင်လည်း ဖေဖေ့ဘက်က အမြဲတမ်းပြောပြဆွေးနွေးပေးခဲ့တာချည်းပါပဲ ….

နောက်ထပ်တစ်ဦးကတော့ ကျွန်မရဲ့မေမေပါ … ကျွန်မမေမေကလည်း အစိုးရဝန်ထမ်းအရာရှိ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အလုပ်တစ်ဖက်နဲ့ပဲ ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေကို အရွယ်ရောက်လာအောင် ထိန်းကျောင်းပဲ့ကိုင်ပေးခဲ့သူပါ … မေမေဟာငယ်စဉ်ကတည်းက ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေကို ရိုက်နှက်ဆုံးမခြင်းအလျဉ်းမရှိခဲ့ပါဘူး … အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ပြောပြပြီး မှန်ရာကိုသာရွေးချယ်ခိုင်းခဲ့ပြီး ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေကို လိမ္မာရေးခြားရှိအောင်သွန်သင်ပေးခဲ့သူပေါ့ … မေမေပြောနေကြစကားတစ်ခွန်းက “ကျွန်မသားသမီးတွေက ရိုက်နှက်ထုထောင်းပြီး ဆုံးမရလောက်အောင် မိုက်မဲတဲ့သူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ယုံကြည်တယ်”တဲ့ … ကျွန်မဝါသနာပါတဲ့ ပရဟိတအလုပ်ကိုလည်း ဖြစ်သင့်တာတွေ ... ဖြစ်ချင်တာတွေကို ... လုပ်သင့်၏ မလုပ်သင့်၏ ပြောဆိုပြီး လမ်းပြအားပေးနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့မိဘတွေပါ ...

ငယ်စဉ်ကတည်းက ဖေဖေနဲ့ မေမေတို့ဝယ်ပေးတဲ့စာအုပ်တွေဖတ်ခဲ့ရတယ်ဆိုပေမယ့် အရွယ်ရောက်လာလို့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်လို့ဖတ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ စာအမျိုးအစားတွေထဲကမှ ကျွန်မလေးစားအတုယူအားကျရတာတွေက ဆရာမဂျူး၊ ဆရာကြီးချစ်စံဝင်း၊ ဂျာနယ်ကျော်မမလေးတို့လေ … နောက်ထပ်နှစ်သက်တာတွေက တာရာမင်းဝေ၊ နီကိုရဲတို့ပေါ့ …

နောက်ကျွန်မအရွယ်ရောက်လာလို့ လုပ်ငန်းခွင်ဝင်တော့ ကျွန်မနဲ့အနီးကပ်ဆုံးရှိကြတဲ့ တစ်ဌာနထဲက အစ်မတွေပါ … ကျွန်မက ရုံးမှာပျော်ပျော်နေတတ်သူမို့ တစ်ခါတစ်ရံစိတ်ညစ်စရာများရှိလို့ အနေတိတ် နေတဲ့အခါ ပြာပြာသလဲဂရုတစ်စိုက်နဲ့ စိုးရိမ်တတ်သူတွေပေါ့ … ကျွန်မအလုပ်တွေများလွန်းတဲ့အခါ မျိုးတွေဆိုရင် ကျွန်မကိုဝိုင်းကူညီရင်း အားပေးကြတယ် … နေမကောင်းဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ဂရုစိုက်ပေးတတ်သူ ကျွန်မချစ်ရတဲ့ အစ်မတွေပါ …

အလုပ်တစ်ဖက်နဲ့ပဲ ပရဟိတတွေလုပ်ဖြစ်တော့ ကျွန်မထပ်မံလေးစားရတဲ့သူတွေက အစ်ကိုတွေလို ချစ်ခင်ရတဲ့ ကိုဗေဒါဇော်၊ ကိုကြီး(ကိုရီး)၊ ကိုဇော်တို့ပါ … ကျွန်မအတွက် ဖြစ်သင့်တာ ဖြစ်ထိုက်တာ ဖြစ်ချင်တာတွေကို ညီမျှခြင်းချလို့အကောင်းဆုံးလမ်းတွေကို လျှောက်လှမ်းနိုင်အောင် သွန်သင်ဆုံးမလမ်းပြပေးခဲ့တဲ့ အစ်ကိုတွေပါ … ဖြစ်သင့်တာဆိုလည်း ဆက်လုပ်ဖြစ်အောင် အားပေးလို့ … ဖြစ်ထိုက်တဲ့အရာတွေဆိုလည်း လမ်းပြပေးလို့ … ဖြစ်ချင်တာတွေဆိုလည်း တိုင်ပင်ညှိနှိုင်းလမ်းပြပေးကြသူတွေပေါ့ … နောက်ထပ် ကျွန်မနဲ့အတူ ပရဟိတတွေကို လုပ်ကိုင်နေကြတဲ့ ပရဟိတနယ်ပယ်အသီးသီးက မောင်နှမတွေအပါအဝင် Save the Aged အဖွဲ့ထဲက သူရဲသုံးကောင်(စနိုးသူ၊ နွေးနွေး၊ ဖြူစင်သူ)၊ ပြည်တွင်းပြည်ပက အဖွဲ့ဝင်မောင်ငယ်ညီမငယ်လေးတွေ၊ အစ်မတွေ၊ အစ်ကိုတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေအားလုံးကိုလည်း ကျွန်မ မလေးစားဘဲမနေနိုင်ပြန်ပါဘူး …  အရွယ်တွေနဲ့မမျှအောင် လူရောစိတ်ပါအားတက်သရောနဲ့ ပရဟိတအလုပ်တွေကို လုပ်ဆောင်နေကြတဲ့ ပရဟိတစိတ်ဓါတ်ပြည့်ဝသူတွေပါပဲ …

နောက်ထပ်လေးစားချစ်ခင်ရသူကတော့ ပရဟိတလုပ်ရင်းနဲ့ခင်မင်ခဲ့ရတဲ့ မမမြသွေးနီပါ … ငယ်စဉ်ကတည်းက စာတွေရေးချင်ခဲ့ပေမယ့် အားပေးမယ့်သူမရှိတာကတစ်ကြောင်း … ကိုယ်ရေးတဲ့စာတွေကို အများကိုချပြရတဲ့ သတ္တိမရှိတာကတစ်ကြောင်းနဲ့ပဲ ကျွန်မရဲ့ကိုယ်ပိုင် Diary ထဲမှာပဲ ကဗျာအတိုအစတွေချရေးလို့ …. ကျွန်မနှစ်သက်တဲ့စာသားလေးတွေနဲ့ ဆောင်ပုဒ်လေးတွေဆိုလည်း စာရွက်လေးတွေမှာချရေးလို့ ကျွန်မရဲ့မှေးစက်ရာအခန်းကျဉ်းလေးတွေမှာပဲ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပေါ့ … စာရေးဆရာတွေရဲ့ စာတွေ၊ ကဗျာတွေဖတ်ရင်း … မမမြသွေးနီရဲ့စာတွေဖတ်ရင်း စာရေးချင်စိတ်တွေပြင်းပြနေတဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ Save the Aged အသင်းအတွက် မရမ်းချောင်းအနာကြီးရောဂါသည်ဂေဟာကို ကွင်းဆင်းခဲ့တဲ့ခရီးစဉ်မှတ်တမ်းလေးကို STA website လေးမှာ ချရေးမိတော့ ကျွန်မရဲ့စာအရေးအသားလေးတွေအတွက် အားပေးခဲ့သူ … ကျွန်မစာတွေကို ဆက်ရေးဖြစ်အောင် အားပေးခဲ့သူက မမမြသွေးနီပါ … မမမြသွေးနီရဲ့အားပေးမှုကြောင့်ပဲ ကျွန်မစာလေးတွေစရေးဖြစ်ခဲ့ပါတယ် …  

ကျွန်မလေးစားချစ်ခင်ရတဲ့သူတွေရဲ့ဂုဏ်တွေကို မမောနိုင်မပန်းနိုင်သာ ပြောပြရကြေးဆိုရင် ဒီနေ့တစ်ရက်တည်းနဲ့ ဒီပိုစ့်လေးတစ်ပုဒ်နဲ့တင် လုံလောက်နိုင်မယ်မထင်ပါဘူး … ကျွန်မရဲ့အားငယ်ချိန်တွေကိုအားပေးခဲ့တဲ့သူတို့တွေ၊ ကျွန်မအတွက်သတ္တိတွေဖြစ်လာအောင် တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ၊ သွယ်ဝိုက်သောနည်းတွေနဲ့ဖြစ်စေ အားပေးခဲ့တဲ့သူတို့တွေရဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေကို ကျွန်မဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်နိုင်မယ် မထင်ပါဘူး …
ကျွန်မရေးတဲ့စာတွေတိုင်းကိုလည်း ကောင်း၏ဆိုး၏ဝေဖန်ပေးလာကြတဲ့ စာချစ်ပရိသတ်လေးတွေလည်း ရရှိလာရပါတယ် … ကျွန်မလိုဝါသနာရှင်လောက်အဆင့်လောက်နဲ့သာ ရေးဖြစ်နေတဲ့ စာရေးသူတစ်ဦးကိုလည်း အားပေးဝေဖန်ပေးနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့သူငယ်ချင်းတွေ၊ ကျွန်မအလုပ်ထဲက အစ်မတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ကျွန်မအတွက်စာဖတ်ပရိသတ်အဖြစ်ရပ်တည်ပေးလာတဲ့သူတွေကိုလည်း ကျွန်မကျေးဇူးတင်လေးစားမိလို့ ဒီပိုစ့်လေးနဲ့ ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်ပါရစေရှင် …



မိုးညချမ်း
28.6.2012(4:00 p.m)

တစ်ကယ်တော့ အိပ်မက်ဆိုတာ? အပိုင်း (၁)

  တိုးတိတ်တဲ့ခြေလှမ်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝေးသွားခဲ့တာ နာရီဆိုတာမရှိ … စက္ကန့်ဆိုတာမရှိ သက်မဲ့ချစ်ခြင်းတရားတွေကို ဖမ်းဆုပ်ဖို့ မဝံ့ရဲမှတေ...