Blog Day အမှတ်တရ Blogger ဘဝ

ဘလော့ဂါ Day အမှတ်တရပိုစ့်တဲ့ …။ တီတင့်က ဆော်သြလိုက်တော့ အားလုံးသော Blogger မောင်နှမတွေက ကိုယ်စီကိုယ်ငှ တက်တက်ကြွကြွရေးနေကြလေတော့ ကိုယ်လည်း Blog တစ်ခုနဲ့ စာတိုပေစလေးတွေရေးနေတဲ့ စာရူးသူပေမို့ တဂ်ပိုစ့်လေးကို မရမကရေးချင်လာမိတယ်…။

ကဲ … blogger ဘဝဘယ်ကစလည်းလို့ ပြောရရင်တော့ ၂၀၁၂ ခုနှစ်၊ မတ်လလောက်မှာ စတာပေါ့။ ငယ်ငယ်လေးကလည်းက ဆရာမဂျူး၊ ဆရာဖေမြင့်၊ ဆရာကြီးချစ်စံဝင်းတို့ရဲ့ စာအုပ်တွေဖတ် …။ ကိုယ်လည်း အဲလိုစာလေးတွေရေးကြည့်ချင်တယ်ဆိုတဲ့ အတွေးလေးက ရှိလေတော့ ဗလာစာအုပ်လေးတစ်အုပ်နဲ့ ဟိုခြစ်သည်ခြစ်ပေါ့လေ။ မှတ်မှတ်ရရ ရှစ်တန်းနှစ်မှာ စာမျက်နှာ ၄၀ ရှိတဲ့ အကြမ်းစာအုပ်လေးနဲ့ ကိုယ်ဖန်တီးတဲ့ ဝတ္ထုစာအုပ်လေးတစ်အုပ် ရေးဖူးတယ်။ ဇာတ်သိမ်းထိမရောက်ပေမယ့် စာအုပ်တစ်ဝက်ကျော်သည်ထိ ဇာတ်အိမ်က ပါလာပြီးသား။

ဒါပေမယ့် ကိုးတန်းနှစ်ရောက်တော့ ရှစ်တန်းစာအုပ်တွေ ရှင်းလင်းရေးလုပ်တော့ ပါသွားသလား ဘာလားတော့ မသိဘူး။ အဲဒီဝတ္ထုစာအုပ်လေး ဘယ်လိုမှရှာမတွေ့တော့ဘူး။ နှမြောလိုက်တာလေ … အဲဒီတုန်းက စိတ်ကူးအတိုင်း အခုနေရေးပါဆို ဇာတ်အိမ်တော့ စဉ်းစားလို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ခံစားမှုချင်းမတူတော့ ဘယ်လိုမှရေးလို့မရတော့ဘူး။

Facebook ဆိုတဲ့ Social site ကြီးပေါ်လာတော့ ကိုယ်ရေးထားတဲ့စာအတိုအစတွေ ဟိုရေး သည်ရေးပေါ့။ ပရဟိတအလုပ် လုပ်ရင်းနဲ့လည်း အလှူခရီးစဉ် Documentary လေးတွေကိုမပျက်မကွက်ရေးဖြစ်နေခဲ့တယ်။ မှတ်မှတ်ရရ ကျွန်မရေးထားတဲ့ မရမ်းချောင်းအနာကြီးရောဂါသည်ဂေဟာကို သွားလှူတဲ့အလှူပိုစ့်လေးကို မမမြသွေးနီက ဖတ်ပြီး “မိုးညရေ … ညလေးက စာအရေးအသား ကောင်းတယ် … ဆက်ရေးနော်”ဆိုတဲ့ အားပေးလိုက်မှုက ကျွန်မကို စာတွေဆက်ရေးဖို့ အားဖြစ်စေခဲ့တာပါ။

ဒီလိုပဲ Facebook ပေါ်မှာ ကျွန်မရေးတဲ့ ကဗျာတွေ ဝတ္ထုတိုတွေကို ဖတ်ပြီး Blogger အစ်ကိုတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဦးဇောင်းနဲ့ Blogger တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ချစ်မမ မာယာဖြူ တို့က “Blog လေးလုပ်ပြီး ညလေးရေးထားတဲ့ စာလေးတွေ တင်ပါလား”လို့ ပြောလာပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ၂၀၁၂ ခုနှစ်၊ မတ်လမှာ ဦးဇောင်း ဖန်တီးပေးတဲ့ www.moenyachan.com ဆိုတဲ့ blog လေးမှာ ကျွန်မရေးတဲ့စာလေးတွေကို တစ်စုတစ်စည်းထဲ တင်ဖြစ်လာပါတယ်။

ကျွန်မရဲ့ blog လေးဆီ ပထမဦးဆုံးစာတွေဝင်ဖတ်အားပေးသူတွေက ကိုလွင်ပြင်နဲ့ မမစံပယ်၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ နွေလ၊ အိမ်မက်ကောင်းကင်၊ မြတ်နိုးသူ၊ မမမြသွေးနီတို့က တင်သမျှစာလေးတွေမှန်မှန်ဖတ်ပြီး မှတ်ချက်တွေ comment တွေ ပေးကြလေတော့ ကျွန်မရဲ့ Blog လေးဟာ တစ်နေ့တစ်ခြား ဝေဆာလာခဲ့တယ်။ blogger အချင်းချင်းကတစ်ဆင့် facebook က စာချစ်သူတွေပါ ကျွန်မ blog လေးဆီ စာတွေဝင်ဖတ်ကြတော့ ကျွန်မရဲ့စာရေးချင်တဲ့စိတ်တွေက တစ်နေ့တစ်ခြား ပိုပိုတိုးလာခဲ့တယ်။

၂၀၁၃ ခုနှစ် အစပိုင်းမှာတော့ တီတင့်နဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့ပြီး တီတင့်ရဲ့ဖိတ်ကြားချက်အရပဲ တီတင့်အိမ်မှာ blogger များ ဆုံဆည်းကြလေတော့ စီနီယာ အစ်ကိုအစ်မတွေ သူငယ်ချင်းတွေကို တွေ့ဖူးမြင်ဖူးချင်တာနဲ့ မရောက် ရောက်အောင် သွားဖြစ်ခဲ့တယ်။ တီတင့် ချက်ကျွေးတဲ့ မုန့်တွေကို Blogger မောင်နှမတွေ တပျော်တပါးစားရင်း ပျော်ရွှင်ခဲ့ရတဲ့ နေ့လေးတစ်နေ့ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး Blogger မောင်နှမတွေနဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့ရတဲ့ အမှတ်တရနေ့လေးကို သတိရလျှက်ပေါ့။ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် အားလုံးနဲ့ နောက်တစ်ခေါက်ပြန်ဆုံပြီး အမှတ်တရတွေထပ်ပိုင်ဆိုင်ချင်ပါရဲ့။ ကျွန်မရဲ့ Blog လေးမှာလည်း ကျွန်မဝါသနာပါပြီး ရေးချင်တဲ့စာလေးတွေကို ရေးသားရင်း Blog လေးလည်း ရေရှည်တည်တံ့ချင်ပါရဲ့။ comment လေးတွေလည်း အများကြီး အများကြီး လိုချင်မိပါရဲ့။

ဒါနဲ့လေ စကားမစပ် တီတင့်ပေးထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ Blogger အမှတ်က(၈၄)နော် …။

စာချစ်သူများကို အစဉ်လေးစားလျှက်

မိုးညချမ်း

30.8.2014 (6:13 p.m)

Known Fear & Unknown Fear

“အကြောက်တရား” ….. ဒီစကားလုံးလေးကို မကြာခဏ မြင်ဖူး၊ ကြားဖူးပေးမယ့် ကျွန်မအတွက် အကြောက်တရားတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာကိုတော့ လေးလေးနက်နက်မစဉ်းစားခဲ့ဖူးတာအမှန်ပါ။ ခုတော့ မမစနိုးရဲ့အိမ်စာ တဂ်ပိုစ့်လေးရေးမယ် ဆိုတော့မှ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်လည်ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ !!!!!

အိုး …… ကျွန်မကြောက်လန့်နေတဲ့အရာတွေ အများကြီးပါပဲလား။ အထူးစဖြင့် ကွဲကွာခြင်းတွေ၊ သေဆုံးခြင်းတရားနဲ့ ဆက်နွယ်နေသော ချစ်တဲ့သူတွေနဲ့ သေကွဲကွဲမှာ၊ မိဘတွေနဲ့သေကွဲကွဲမှာ …. ကိုယ့်အတွက် ဘာမှမပြင်ဆင်ရသေးခင် ရုတ်တရက် သေဆုံးရမှာတွေကို တွေးမိတဲ့အခါ ရင်ထဲလှိုက်လှိုက်လှဲလှဲကို ဆို့နင့်ဝမ်းနည်းသွားမိတယ်။

ကြိုတင်သိမြင်နိုင်တဲ့အကြောက်တရား (Known Fear)

တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း သေဆုံးခြင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာဖြစ်သလို ကျွန်မချစ်တဲ့မိဘတွေနဲ့ သေကွဲကွဲမှာတွေကို တွေးရင်း ကျွန်မကြောက်လန့်နေမိပါလား။ ကျွန်မ မိဘတွေကို ခုချိန်ထိ သေချာကောင်းမွန်စွာ ကျေးဇူးမဆပ်နိုင်သေးပါဘူး။ ငယ်ငယ်ကလည်း ပညာသင်ရလို့၊ အရွယ်ရောက် ပညာစုံတော့လည်း ဝန်ထမ်းဘဝနဲ့ လစဉ်လောက်ငှရုံလစာလေးကို အပ်နိုင်ရုံမျှလောက်သာ တတ်နိုင်သေးသူ ကျွန်မအဖို့ မိဘတွေကို မတောင့်မတ မကြောင့်မကြထားနိုင်တဲ့ မိဘကျေးဇူးကို အပြည့်အဝဆပ်နိုင်တဲ့ သမီးတစ်ယောက်မဖြစ်ခင် ကျွန်မကို ဖေဖေ မေမေတို့ ခွဲခွာသွားမှာ ကြောက်နေမိပါတယ်။

ကျွန်မ မိဘတွေကို ကျွန်မကိုယ်ပိုင် သွေး၊ ချွေးနဲ့ရှာဖွေထားတဲ့ ငွေနဲ့ ဗုဒ္ဓဂါယာဘုရားဖူးပို့ချင်မိတဲ့ ကျွန်မစိတ်ကူးတွေ၊ ဟိုနားဒီနားသွားရင်တောင် သက်တောင့်သက်သာနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကားလေးစီးလို့ သွားစေချင်မိတဲ့ ကျွန်မစိတ်ကူးတွေ အများမှ အများကြီးပါပဲ။ ကျွန်မဟာ သိပ်ကိုစိတ်ကူးယဉ်ဆန်နေသော သမီးတစ်ယောက်ဖြစ်နေသလား မသိပေမယ့် ကျွန်မ မိဘတွေကိုတော့ တတ်နိုင်သလောက် ဇိမ်ခံကားကြီးတွေစီးလို့ အလှူအတန်းကို ရက်ရက်ရောရောလှူနိုင်တဲ့သူတွေ ဖြစ်အောင် ကျွန်မထားချင်ပါသေးတယ်။

ကျွန်မဖေဖေဟာ မျက်စိအမြင်အာရုံကောင်းကောင်းမရတဲ့သူမို့ ကျွန်မဟာ ဖေဖေရဲ့တောင်ဝှေးလေးတစ်ချောင်း ဖြစ်ချင်ပါသေးတယ်။ မေမေဟာ ခြေထောက်ကျိုး၊ လက်ကျိုးထားလို့ ဒုက္ခိတဖြစ်နေတဲ့အတွက် အချိန်ပြည့် မေမေ့နားမှာ နေရင်း လိုတရပြုလုပ်ပေးနိုင်တဲ့ သမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်မိပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ခုချိန်မှာတော့ ဝမ်းစာအတွက် ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်း သမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အနားမှာအချိန်ပြည့် မပြုစုနိုင်သေးသလို မလောက်မငှလစာလေးသာ အပ်နှံနိုင်တဲ့ သမီးတစ်ယောက်အဖြစ် ရပ်တည်နေရတုန်း၊ ကျွန်မ မိဘတွေကို ကျွန်မစိတ်ကူးတွေရဲ့ ဆယ်ခု တစ်ခုတောင် လုပ်ပေးခွင့် မရခင်မှာ ခွဲခွာသွားမှာကို ကြောက်လန့်နေမိပါတယ်။ လူဆိုတာ သေမျိုးချည်းပဲ။ တစ်ချိန်မှာ ခွဲခွာကြရမယ်ဆိုတာ သိသိကြီးနဲ့ကို ဖြေမဆည်နိုင်အောင် ကြောက်လန့်နေမိပါတယ်။

ကြိုတင်မသိမြင်နိုင်တဲ့အကြောက်တရား (Unknown Fear)

ကြိုတင် မသိမြင်နိုင်တဲ့ အကြောက်တရားဆိုရင်တော့ ကျွန်မ မသိ မမြင်ရဘဲ ကျွန်မကို မုန်းတဲ့သူပေါနေမှာကို ကြောက်မိတယ်။ လူဆိုတာ စိတ်အခန့်မသင့်လို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အကြောင်းအရာတစ်စုံတစ်ခု တိုက်ဆိုင်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ် နာကြည်းတတ်၊ မုန်းသွားတတ်ကြတယ်။

ကျွန်မဆီမှာ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘဲ ကောင်းသောအလုပ်ကို အကောင်းဘက်ကတွေးလို့ လုပ်လိုက်မိခြင်းကနေ တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ တစ်စုံတစ်ခုတိုက်ဆိုင်လို့ဘဲဖြစ်ဖြစ်၊ မရည်ရွယ်ဘဲ နာကျင်သွားစေတာကနေ ကျွန်မကို မုန်းတီး သွားကြမှာ ကြောက်ပါတယ်။ တစ်ကယ်လို့များ ကျွန်မဟာ မထင်မှတ်ဘဲ သေဆုံးသွားရမယ်ဆိုရင် ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေထဲမှာ ကျွန်မကို မုန်းတီးနေသူရှိနေပါလားဆိုတဲ့ အတွေးကြီးနဲ့ သေဆုံးမသွားချင်ပါဘူး။

ကျွန်မ ဘဝမှာ အတတ်နိုင်ဆုံး လူတစ်ဖက်သားကို မထိခိုက်စေအောင် ပြောဆိုနေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျွန်မကိုမုန်းသူထက် ချစ်တဲ့သူတွေသာ ရှိနေတာကိုလည်း ကျွန်မသိနေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီချစ်တဲ့သူတွေကိုပဲ မထင်မှတ်တာ၊ မရည်ရွယ်တာဆိုတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကနေ စိတ်အခန့်မသင့်ဖြစ်ရင်း မုန်းသွားမှာ နာကြည်းသွားမှာကို ကြိုမသိနိုင်တာမို့ တွေးရင်းကြောက်လန့်နေမိပါတယ်။

ဘယ်အရာက ကျွန်မကိုပိုကြောက်လန့်စေတာလဲ?

သေချာတာကတော့ ကြိုတင်သိမြင်ပြီးသားဖြစ်တဲ့ ကျွန်မ မိဘတွေနဲ့ ခွဲခွာရမှာကို ပိုကြောက်နေမိပါတယ်။ တွေးမိတိုင်း ထိတ်လန့်မိတယ်။ အားငယ်သွားမိတယ်။ အထူးသဖြင့် ကျွန်မ မိဘတွေကိုဖြည့်ဆည်းပေးချင်မိတဲ့ အိပ်မက်စိတ်ကူးတွေရဲ့ ဆယ်ခုမှာ တစ်ခုတောင် မဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ရမှာကို တွေးရင်းတွေးရင်းကို ကြောက်လန့်နေမိတာပါ။

စာချစ်သူများကိုအစဉ်လေးစားစွာဖြင့်

မိုးညချမ်း

9.3.2014 (8:55 p.m)

ကျွန်မ၏ ခုတလော

 

မမမိုးငွေ့ တဂ်တာကို မပစ်ကရေးပြီး ထပ်တဂ်တော့ မိုးညလည်း ဒီပိုစ့်လေးရေးချင်လာတာနဲ့ တဂ်ပိုစ့်လေး ရေးဖြစ်လိုက်ပြန်ပါပြီ။

ခုတလော

“တွေးနေမိတာက” --

 

*ခရီးသွားချင်လွန်းလို့ ဘယ်ခရီးကို ဘယ်သူတွေနဲ့သွားရမလည်းဆိုတဲ့အကြောင်းရယ် … သင်္ကြန်ကို ယောပြန်ရမလား? အသိအစ်ကိုတွေနဲ့အတူ သံချပ်အလှပြယာဉ်နဲ့လိုက်ပြီး ယိမ်းကရင်ကောင်းမလားဆိုတဲ့ အကြောင်းလေးရယ် တွေးမိနေတယ် …။

*======================================*

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပြန်ဆင်ခြင်မိတာက” --

*လူတွေဟာ စေတနာထားတိုင်း မကောင်းဘူးဆိုတာရယ်၊ သူများအပူကိုယ့်အပူ ဖြစ်လွန်းရင် နေမကောင်းဖြစ်ဖြစ်သွားရတာရယ်၊ ကိုယ်ကစေတနာနဲ့ ပြောပေမယ့် အမြင်စောင်းပြီး ကိုယ့်ကိုပစ်ပယ်သွားကြတာမျိုးတွေရယ်ကို ဆင်ခြင်ရမယ် …။

======================================*

“ကျန်းမာရေး” --

*ကောင်းချင်လည်း ကောင်းနေတာပဲ …။ ဖြစ်ပြီဆိုလည်း အိမ်ယာထဲလဲပြီပဲ …။ တစ်နေ့ရွှေ တစ်နေ့ငွေ ဖြစ်နေတယ် …။

======================================*

“ဖတ်ဖြစ်တဲ့စာအုပ်တွေက”--

*ဆရာမဂျူးစာအုပ်တွေကို အကုန်ရှာဝယ်စုဆောင်းပြီး ပြန်ဖတ်နေတယ် …။ ဆရာချစ်ဦးညို ၊ ဆရာဖေမြင့် ၊ ခင်နှင်းယု ၊ Blogger မောင်နှမတွေရဲ့ရသဝတ္ထုတိုစာအုပ်နှစ်အုပ်ကိုလည်း ဒုတိယအကြိမ်အဖြစ် ပြန်ဖတ်နေတယ် …။

======================================*

“ရောက်ဖြစ်နေတာက”--

*အလုပ်နဲ့အိမ် … အိမ်နဲ့ အလုပ်ပါပဲလေ …။

======================================*

“နားထောင်ဖြစ်နေတာက”--

*အေသင်ချိုဆွေရဲ့ “စာ”သီချင်းရယ် … ထွန်းအိန္ဒြာဗိုလ်ရဲ့ “ချစ်ခြင်းကိုမခွဲပါနဲ့”

======================================*

“ရွတ်နေဖြစ်တဲ့ကဗျာက”--

*ငယ်ငယ်တုန်းက ဒိုင်ယာရီ စာအုပ်လေးထဲမှာ မတောက်တခေါက်နဲ့ ကိုယ်တိုင်ရေးကဗျာတွေရော၊ ကြိုက်လို့ကူးထားတဲ့ကဗျာတွေရော ပြန်ဖတ်ပြီး ရွတ်ဆိုပြီး ပြုံးမိနေတယ် …။

======================================*

“ဖြစ်ချင်နေတာက”--

*လူတစ်ယောက်ကို အကောင်းဆုံးကလဲ့စားချေနည်းဖြစ်တဲ့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနဲ့ ကောင်းသော အောင်မြင်ကျော်ကြားသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ချင်နေတယ် …။

======================================*

“စားဖြစ်နေတတ်တာက”--

*Ready made ခေါက်ဆွဲတွေတော့ နေ့တိုင်းနီးပါး စားဖြစ်နေတယ် …။ ထမင်းနဲ့ဟင်းကတော့ မစားမဖြစ်ပေါ့လေ …။

======================================*

“သနားနေမိတာက”--

*ကျွန်မကိုယ်တိုင်နဲ့ အနီးပတ်ဝန်းကျင်က လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတွေနဲ့ပြည့်နှက်နေတဲ့ လူသားတွေရဲ့ စိတ်ပင်ပန်းမှုတွေကို အလွန်သနားနေမိတယ် …။

======================================*

“လွမ်းနေမိတာက”--

*ကျွန်မ ကဗျာတွေထဲက “မောင်ရင်”လို့ သုံးနှုန်းခေါ်ဝေါ်နေမိသူ တစ်ယောက်ရယ် … ဆုံးသွားတဲ့ ကျွန်မအစ်ကိုအကြီးဆုံးရယ်ကို လွမ်းနေမိပါတယ် …။

======================================*

“မေ့လျော့ပစ်နေရတာက”--

*ကျွန်မစေတနာတွေကို စော်ကားသွားတတ်တဲ့သူတွေကို ဥပေက္ခာပြုခြင်းတွေနဲ့ မေ့လျော့သွားအောင် နေနေရတာ ပင်ပန်းနေတယ် …။

======================================*

“ခါးသက်နေမိတာက”--

*ညဉ့်နက်နက်မှာ အတွေးနက်နက်တွေနဲ့ လွင့်ပျံလာမိတဲ့ အလွမ်းတွေက ကျွန်မအတွက် သိပ်ကိုခါးသက်နေတယ် …။

======================================*

“တမ်းတနေမိတာက”--

*အမည်းစက်တွေ မစွန်းထင်းသေးတဲ့၊ မာနတရားတွေ မဖုံးလွှမ်းသေးတဲ့၊ ခါးသီးခြင်းတွေကို မဖက်တွယ်မိသေးတဲ့ အဖြူရောင်ဘဝလေးကို တမ်းတနေမိတယ် …။

======================================*

“ကြိတ်ပြီးချီးကျူးနေမိတာက”--

*ကျွန်မနာကျင်ချိန်တွေမှာ မမျှော်လင့်သောနေရာက ထွက်ပေါ်လာတတ်ကြတဲ့ ကျွန်မသူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေတွေရဲ့ သံယောဇဉ်တွေကိုပါ …။

======================================*

 

“ကြိတ်ပြီးအထင်သေးနေမိတာက”--

*တစ်ခါတစ်လေ သဘောထားကြီးကြီးနဲ့ အကောင်းမမြင်ပေးတတ်တဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကို အထင်သေးနေတယ် …။

======================================*

“ဆန္ဒမရှိတဲ့နေရာ”--

*ကိုယ်မလုပ်ဘဲ မျက်လုံးစိမ်းတွေနဲ့ အကြည့်ခံရတဲ့၊ ကိုယ်မမှားဘဲ စိတ်ကျဉ်းကြပ်နေရတဲ့၊ အမှန်တရားတွေ၊ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်တွေပျောက်ကွယ်နေတဲ့ ကြောက်စရာမျက်နှာဖုံးများစွပ်ထားသော သူများရှိရာ ကျွန်မရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ကို ကြောက်နေတယ် …။

======================================*

“ဆန္ဒရှိနေတဲ့ကိစ္စ”--

*အဖြစ်ချင်ဆုံးတစ်ခုကို ဖြစ်အောင် တိတ်တိတ်လေးကြိုးစားနေတယ် …။ တစ်ကယ်ဖြစ်လာတဲ့အခါကျမှ အားလုံးကို တရားဝင်ပြောပြချင်မိနေတယ် …။

======================================*

“မုန်းတီးနေမိတာက”--

*တစ်ခါတစ်လေ စာရေးတဲ့အခါ ရေးချင်တဲ့အကြောင်းအရာကို တွေးမိပေမယ့် ရေးဖို့စကားလုံးတွေရှာမရတဲ့အခါ

ပြန်အစဖော်မရအောင် ရေးမယ့် အကြောင်းအရာ ပျောက်ပျောက်သွားတတ်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို မုန်းတယ် …။

======================================*

“ချစ်နေတာက”--

*အင်း!!!!!!! စဉ်းစားစရာပဲ …။

======================================*

“စိတ်ပျက်နေမိတာက”--

*အလုပ်မရှိ အလုပ်ရှာပြီး စကားကို အစကတည်းက ကားအောင်လျှောက်ပြောတတ်ပြီး ပြဿနာကို မီးထွန်းရှာနေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေကို သိပ်စိတ်ပျက်နေမိတယ် …။

======================================*

“စွဲလန်းနေမိတာက”--

*ဒီဇင်ဘာလ ချောင်းသာသွားတုန်းက မနက်စောစော နှင်းတွေရဲ့ကြားမှာ ကမ်းစပ်မှာရပ်ပြီး ပင်လယ်ပြာကြီးကို ငေးကြည့်နေမိတဲ့ အချိန်လေးနဲ့ တစ်ချိန်က တစ်ယောက်သောသူရေးပေးဖူးတဲ့ ကဗျာအပိုင်းအစတွေရယ် … ချစ်သော Blogger မောင်နှမတွေရဲ့ Blog အိမ်လေးတွေရယ် …။

======================================*

“လိုအပ်နေတာက”--

*တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီက တစ်စုံတစ်ရာကို …။

======================================*

“ရောက်နေတဲ့နေရာက”--

*ကမ္ဘာကြီးတစ်နေရာရာရဲ့ အခန်းကဏ္ဍတစ်ခုခုဆီမှာ ရောက်နေတယ် …။

======================================*

“နက်နက်နဲနဲပြန်စဉ်းစားနေမိတာက”--

*ငါရုတ်တရက်သေသွားခဲ့ရင် ငါ့နောက်ပါမယ့် အရာတွေကို လုပ်ပြီးပြီလား? ငါ့ကြောင့် လူတွေထိခိုက်နစ်နာဖူးလား? ငါဘာကြောင့် စိတ်ဓါတ်ပျော့ညံ့ရတာလဲ?

*======================================*

“Blogger အစ်ကို အစ်မ မောင်ငယ် ညီမငယ်လေးများဆီသို့ တဂ်ပါသည် ...”

မိုးညချမ်း

22.3.2013 (9:45 p.m)

၂၀၁၂ ရဲ့နိဒါန်း၊ စာကိုယ်၊ နိဂုံး

၂၀၁၂ က ကျွန်မအတွက်ထူးခြားသောနှစ်ပဲ ပြောရမလား? အဆိုးတွေနဲ့ရင်ဆိုင်ရတယ်ပဲ ပြောရမလား? ၂၀၁၁ ကုန်ဆုံးလို့ ၂၀၁၂ အစ New Year ညကတည်းက မျက်ရည်တွေနဲ့ အစပြုခဲ့ရတာပေါ့။ ၂၀၁၁ အကုန် ၂၀၁၂ အကူး New Year ညကတည်းက ကျွန်မရဲ့အခန်းကျဉ်းထဲ ကျွန်မချစ်သောချစ်သူနဲ့စေ့စပ်ထားသူ ကောင်မလေးတို့အတူ Party တစ်ခုထဲမှာ ရှိနေကြတယ်ဆိုတဲ့အတွေးက ကျွန်မစိတ်ကိုပူလောင်နေစေခဲ့ပါတယ်။ ၂၀၁၂ ကိုအစပြုဖို့ ၅ မိနစ်အလိုမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ cell phone လေးထမြည်လာပါတယ်။ နံပါတ်ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်မချစ်သောချစ်သူဆီကဖြစ်နေတာနဲ့ ပျော်ရွှင်ခြင်း တစ်ချို့ရောက်ရှိလာချိန်လေးအတွက် ချစ်သူကိုကျေးဇူတင်လိုက်မိပါတယ်။ 

ချစ်သူဆီက “HAPPY NEW YEAR ပါ မောင့်ချစ်သူ”ဆိုတဲ့ စကားလေးကပဲ ကျွန်မရင်ထဲကပူလောင်ခြင်း တစ်ချို့ပျောက်ရှကုန်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ကျွန်မ မောင်နဲ့စကားပြောရင်း ဆူညံသံတစ်ချို့ကြားနေရပေမယ့် ကျွန်မကျေနပ်နေပါတယ်။ ကိုယ့်ချစ်သူနဲ့ ကြည်နူးစရာအချိန်လေးကိုပိုင်ဆိုင်နေတာကိုး။ ဒီလိုနဲ့ မောင်နဲ့စကားပြောနေတာ တစ်နာရီလောက်ကြာတော့ “ချစ်ကို လူတစ်ယောက်နဲ့စကားပေးပြောမယ် … သူကလည်းချစ်ကို သိတယ် … ချစ်ကလည်း သူ့ကိုသိနေမှာပါ”တဲ့။ ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်းမသိပေမယ့် အဲဒီသူနဲ့ စကားပြောဖို့ ကျွန်မလက်ခံလိုက်ပါတယ်။

“Hello … မမလား … ညီမလေး စိမ့်ပါ … ”တဲ့ ...

ကျွန်မတစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းပြီး တုန်ရီမောဟိုက်သွားပါတယ်။ “စိမ့်”တဲ့လားရှင်။ မောင်ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်နဲ့ စကားပေးပြောမယ်ဆိုတာ မောင်နဲ့စေ့စပ်ထားသူကောင်မလေး ဖြစ်နေပါရောလားကွယ်။ ကျွန်မခံနိုင်ရည်မရှိခဲ့ပါဘူး။ အသားတွေတဆတ်ဆတ်တုန်လို့ စကားသံတွေဆွံ့အပြီး မျက်ရည်တွေစီးကျလာခဲ့ပါတယ်။ ရှိုက်သံတစ်ချို့ထွက်သွားတယ်ထင်ပါရဲ့။ ဖုန်းထဲမှာ မောင့်အသံချက်ချင်း ထွက်လာပြီး “ချစ် … မောင့်ကိုစိတ်ဆိုးသွားလား? မောင် ဒီ Party ကိို မလာချင်ဘဲ လာခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ချစ်သိမှာပါ … မောင့်အနေအထား၊ မောင့်အိမ်ရဲ့သဘောထားကို ချစ်သိမှာပါ”ဆိုတဲ့ မေးသံတစ်ချို့နဲ့အတူ မောင်ကျွန်မကို ၁၅ မိနစ်လောက်ကြာအောင် ချော့ပါတယ်။ မောင်နဲ့စကားပြောနေရင်း ဘေးကနေ ဖုန်းလုသံ၊ မောင်နဲ့ “စိမ့်”ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်အော်ပြောသံ အဆုံးမှာ ကောင်မလေးထံ ဖုန်းရောက်သွားခဲ့လေသလား မသိဘူး။ မူးနေလေသလားမသိရတဲ့ မူမမှန်အသံမျိုးနဲ့

“မမရယ် … မငိုပါနဲ့ … အဲဒီလိုငိုတော့ ညီမလေး စိတ်မကောင်းဘူး … အရင်တုန်းက ကိုကိုနဲ့ ညီမလေးတို့က သမီးရည်းစားဖြစ်ခဲ့တယ် ဆိုပေမယ့် ခုချိန်မှာ ကိုကိုက မမကို ဘယ်လောက်ချစ်တာ ညီမလေး အသိဆုံး … မမလည်း ကိုကို့ကို ဘယ်လောက်ချစ်တာ ညီမလေး ခံစားလို့ရနေတယ် … မိဘတွေသဘောတူတာ မတူတာ ညီမလေး မသိဘူး … ခုချိန်မှာတော့ ညီမလေးနဲ့ ကိုကိုက မောင်နှမတွေပါပဲ … မမနဲ့ ကိုကိုတို့ မင်္ဂလာဆောင်ရင် ညီမလေးကို ပန်းကြဲခွင့်ပေးနော်”ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေရဲ့ အောက်မှာ ကျွန်မရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း သူမပြောသမျှကို  ကျွန်မနားထောင်နေရင်းဖုန်းချကာနီး မောင့်ရဲ့“ချစ်ရေ … ဒီဘဝမှာ မောင်အချစ်ဆုံးက ချစ်တစ်ယောက်တည်းဆိုတာ ယုံပေးပါနော် … စိမ့်နဲ့ ချစ်ကို ဖုန်းပေးပြောတာကလည်း မောင်ချစ်နောက်ကွယ်မှာ ဘာမှမဟုတ်တာမလုပ်တာ ယုံစေချင်ယုံသပ်သပ်ပါ … ချစ်ကို မခွဲနိုင်အောင် မောင်သိပ်ချစ်ပါတယ်”ဆိုတဲ့ စကားတွေအောက်မှာပဲ ၂၀၁၁ အကုန် ၂၀၁၂ ရဲ့အစမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ မိုးလင်းခဲ့ရဖူးတယ်။

ဒီလိုနဲ့ ၂၀၁၂ ရဲ့ နှစ်လယ်လောက်မှာပဲ ကျွန်မသိပ်ချစ်ရသောချစ်သူတစ်ယောက် အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာ မယ်မယ်ရရ မရှိပါဘဲ၊ နှုတ်ဆက်ခြင်းမရှိပါဘဲ ပျောက်ခြင်းမလှပျောက်သွားခဲ့ဖူးတယ်။ တစ်နေ့ပြန်လာနိုး ပြန်လာနိုးနဲ့ ကျွန်မညတွေ မိုးလင်းခဲ့ရဖူးတယ်။ နေ့ရက်အချို့ပျောက်ရှလို့ လအချို့သာကူးပြောင်းသွားတယ်။ မောင်နဲ့ပတ်သက်သမျှသတင်းအစအနတောင် မရခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ချို့အနည်ထိုင်နေချိန် တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မဖုန်းလေးဆီသို့ ထူးဆန်းသော message တစ်စောင်ရောက်လာပါတယ်။ “ကျွန်မတို့လမ်းခွဲခြင်းအတွက် သူ့ဘက်ကစိတ်မကောင်းပါဘူး။ သူအခုဘဝသစ်မှာပျော်နေပြီ”တဲ့။ ကျွန်မလည်း “လူသစ်စိတ်သစ်နဲ့ဘဝသစ်မှာ နေသားကျနေပြီ”ဆိုတဲ့ ပြန်စာတစ်စောင်နဲ့အတူ သူနဲ့ကျွန်မတို့ရဲ့ ချစ်သူသက်တမ်း (၂)နှစ်ကျော်အချိန်ကာလဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်သလို အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့“အသည်းကွဲခြင်း”ဆိုတဲ့ အောင့်သက်သက်နာကျင်ခြင်းတစ်ချို့ကို မေ့ပျောက်စေဖို့ရာ ခရီးတစ်ချို့ထွက်ဖြစ်ပေမယ့် “သူသာပါရင်”ဆိုတဲ့အတွေးတွေနဲ့ ကျွန်မဒဏ်ရာတွေကို ပိုနာကျင်စေခဲ့ဖူးတယ်။ အရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်းတစ်ချို့ကလွဲလို့ ကျွန်မတို့ (၂)ယောက်အကြောင်း “က”ကနေ “အ”အထိ မသိခဲ့သူ မိတ်ဆွေတွေကတော့ ဒါတွေကအသေးအမွှားပါ။ အချိန်တန်ရင်မေ့သွားမှာပါ ပြောဆိုနှစ်သိမ့်ကြပေမယ့် ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းတွေနဲ့ယှဉ်လို့ ကျွန်မရရှိခဲ့ဖူတဲ့ ဒဏ်ရာအတိမ်အနက်ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ သိခဲ့လို့ ညညတွေတိတ်တဆိတ်ငိုကြွေးရင်း နှစ်တစ်နှစ်ကိုကုန်ဆုံးစေခဲ့သလိုပါပဲ။

ဒီလိုနဲ့ ၂၀၁၂ ကုန်ဆုံကာနီး တစ်လအလိုမှာတော့ ကျွန်မအတွက်ကံကောင်းခြင်းတွေရောက်လာလေသလား မသိပါဘူး။ ဟိုအရင်က ဝင်ခွင့်လျှောက်ထားခဲ့ဖူးတဲ့ နိုင်ငံခြားတက္ကသိုလ်က စာမေးပွဲကိုအောင်မြင်လို့ ကျောင်းတက်ခွင့်ရခဲ့သလို အခြားဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ (၂)ခုလည်းတစ်ပြိုင်နက်အောင်ခဲ့လို့ ဝမ်းသာရပြန်တယ်။ ၂၀၁၂ ကုန်ဆုံးကာနီးမှာပဲ ကျွန်မအတွက် မိတ်ဆွေစစ်တစ်ချို့ကိုလည်း အမှတ်မထင်တွေ့ရှိရပြန်တယ်။ ကျွန်မချစ်သော သူငယ်ချင်းမလေးတွေဆီက ချစ်စဖွယ်တူ၊ တူမလေးတွေရရှိခဲ့လို့ ပျော်ရပြန်တယ်။ 

ကျွန်မအပေါ်ချစ်ခင်သူပေါများကြောင်းကိုလည်း ကျွန်မနေမကောင်းဖြစ်တဲ့အခါ၊ ကျွန်မဝမ်းနည်းတဲ့အခါ ဂရုတစိုက်ရှိကြသလို ဝမ်းသာစရာရှိရင်လည်း ကျွန်မထက်တောင်ပိုဝမ်းသာတတ်တဲ့ သူငယ်ချင်းမိတ်ဆွေတွေရှိနေကြောင်းကိုလည်း သိခဲ့ရတယ်။ ၂၀၁၂ အဆုံး ၂၀၁၃ အစပြုမယ့် New Year ညလေးမှာလည်း ကျွန်မချစ်သော အစ်ကို၊ အစ်မတွေရဲ့ နွေးထွေးသောချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေနဲ့ ပျော်ရွှင်သော New Year ညလေးကိုပိုင်ဆိုင်လို့ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော လက်ဆောင်လေးများကိုရရှိခဲ့ရင်း ဝမ်းနည်းစရာကောင်သောအတိတ်တွေနဲ့ ၂၀၁၂ ကို အပြီးအပိုင် နှုတ်ဆက်လို့ ၂၀၁၃ ရဲ့အစဟာ နွေးထွေးခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းတွေနဲ့ လှပနေခဲ့ပါတော့တယ်။

(မှတ်ချက်။   ကိုမိုးဇက် သတိတရနဲ့ တဂ်လုပ်ပေးခြင်းအတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်သလို တဂ်ပို့ရေးတင်တာ နောက်ကျသွားတဲ့အတွက်လည်း တောင်းပန်ပါတယ် … ဘာရေးရမှန်း တော်တော်နဲ့ စဉ်းစားမရတာနဲ့ အတော်လေးကြာသွားတယ် ... )

မိုးညချမ်း

20.1.2013 (8:30 p.m)