Thursday, August 23, 2018

“Behind the Scene”



“ေနာင္တ” တရားဆိုတာ အခ်ိန္လြန္မွ ရတတ္သတဲ့လား? ကၽြန္မ ဘယ္လိုေျဖဆည္ရမယ္မွန္း မသိ။ မ်က္ရည္က်ဖို႔ပင္ အားမရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္ ေမေမ့ရဲ႕ရုပ္ကလပ္ကို ေတြေတြႀကီး ၾကည့္ေနမိသည္။ ေဘးက ေဆြမ်ိဳးေတြက “ငိုခ်လိုက္ေလ သမီး … စိတ္ကိုလႊတ္ခ်လိုက္ပါကြယ္”လို႔ ႏွစ္သိမ့္ေနၾကေပမယ့္ မ်က္ရည္ကမက် ရင္ထဲတစ္ဆို႔ႀကီးျဖစ္ေနသည္။
ကၽြန္မ ေမေမ့ကိုမခြဲႏိုင္။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ မလြဲမေသခြဲခြာၾကရမွာဆိုေပမယ့္ ေမေမ ခုလို ရုတ္တရက္ခြဲခြာသြားမယ္လို႔လည္း မေတြးမိခဲ့ပါ။

“သမီးေရ … ေမေမ့ကို ေနာက္ဆံုးကန္ေတာ့လိုက္ေနာ္ … မီးသၿဂိ ၤဳလ္စက္ထဲထည့္ေတာ့မယ္”လို႔ ေဖေဖ့သတိေပးသံၾကားေတာ့ ေမေမ့မ်က္ႏွာကိုေနာက္ဆံုးတ၀ႀကီးၾကည့္ရင္း ကၽြန္မ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာမိေတာ့သည္။ “ေမေမရယ္ … ေနာင္ဘ၀ဆိုတာသာရွိခဲ့ရင္ေလ ေမေမ့အေပၚမွာ ဂရုစိုက္ဖို႔လိုအပ္ခဲ့သမွ် သမီးျပန္ျဖည့္ဆည္းႏုိင္ဖို႔ ေမေမနဲ႔ျပန္ဆံုဆည္းပါရေစ”လို႔ တိုးတိုးေလးဆုေတာင္းမိလိုက္သည္။ ထုိဆုေတာင္းသည္ မွားလား/မွန္လား မသိပါ။ ဒါေပမယ့္ ေမေမနဲ႔ေတာ့ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ဆံုဆည္းခ်င္မိပါသည္။

မီးသၿဂိ ၤဳလ္စက္ထဲ ေမေမ့ရုပ္ကလပ္ကို သယ္သြားတာကို ေငးၾကည့္ရင္း ရုတ္တရက္အျပင္ကို ေျပးထြက္ကာ မီးခိုးေခါင္းတုိင္က ထြက္လာသည့္ မီးခိုးေငြ႕မ်ားကိုၾကည့္ရင္း …..

*******************************************************

ကၽြန္မသည္ တစ္ဦးတည္းေသာသမီး … ေဖေဖေမေမတို႔ရဲ႕ အခ်စ္ကိုတစ္ဦးထဲ ပုိင္ဆုိင္ထားသူျဖစ္ရတာ အလြန္ကံေကာင္း သည္ဟု ယူဆေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းလိုခ်င္မိျပန္သည္။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက အသက္ႀကီးမွ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ကၽြန္မ တစ္ဦးထဲကိုသာ ေမြးထားသည္မို႔ အလြန္တုန္ေနေအာင္ ခ်စ္ၾကသည္။ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြမို႔ စား၀တ္ေနေရးကို ခ်င့္ခ်ိန္သံုးစြဲရေပမယ့္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ကၽြန္မလိုခ်င္တာ မွန္သမွ် မညည္္းမျငဴ တတ္ႏိုင္သမွ်ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့ၾကတာလည္း ေဖေဖနဲ႔ ေမေမပင္။ ကၽြန္မ ဘြဲ႕ရသည့္ေန႔က ေဖေဖနဲ႔ ေမေမရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ အထင္းသာေပၚေနတဲ့ ပီတိအၿပံဳးကို ကၽြန္မေမ့ရမည္မထင္။ ကၽြန္မေက်ာင္းၿပီးသည့္ႏွစ္မွာ ေဖေဖကသက္ျပည့္ပင္စင္ယူၿပီး ေမေမက က်န္းမာေရးမေကာင္းသျဖင့္ ေဆးပင္စင္ျဖင့္ အၿငိမ္းစားယူခဲ့ၾကသည္။

ေဖေဖနဲ႔ ေမေမပင္စင္ယူၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မက အလုပ္ထဲစတင္၀င္ေရာက္ခဲ့ေလၿပီ။ (၁၀)တန္းေအာင္သည့္အခ်ိန္တုန္းကေရာ တကၠသိုလ္တက္ေနသည့္အခ်ိန္ကပါ အခ်ိန္ရလွ်င္ရသလို English Speaking ၊ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းစသျဖင့္ သင္တန္းေတြစံုေအာင္ ေလွ်ာက္တက္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မတက္ခ်င္သမွ် သင္တန္းေတြကိုလည္း ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက ရသည့္လစာေလးျဖင့္ ျခစ္ကုတ္ထားေပးခဲ့သည္။ အဲဒီသင္တန္းေတြက ရလာတဲ့ သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္ေတြေၾကာင့္ပဲ လစာမနည္းလွေသာ အလုပ္တစ္ေနရာစာရခဲ့ေလသည္။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမတုိ႔ရဲ႕ ပင္စင္လစာေလးအပါအ၀င္ ကၽြန္မရဲ႕လစာေလးနဲ႔ မိသားစုစား၀တ္ေနေရး အဆင္ေျပလွသည္မဟုတ္ေပမယ့္ လူတန္းေစ့ေတာ့ ေနႏိုင္ခဲ့သည္။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ ကၽြန္မလုပ္ငန္းခြင္ေရာက္ေတာ့ ခင္မင္လာရတဲ့သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြရဲ႕ လက္တြဲေခၚမႈေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕ ပရဟိတအသင္းေလးမွာ အသင္းဝင္ကာ ပရဟိတအလုပ္ေလးေတြ စလုပ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ မိဘမဲ့ကေလးေက်ာင္းမ်ား၊ ဘိုးဘြားရိပ္သာမ်ား၊ စိတ္ေဝဒနာသည္မ်ားေဆးရံု၊ အနာႀကီးေရာဂါသည္မ်ားရွိရာ ေဂဟာစသျဖင့္ သြားေရာက္လွဴဒါန္းျခင္းေတြ၊ လုပ္အားေပးျခင္းေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ စေန၊ တနဂၤေႏြရံုးပိတ္ရက္ေတာင္ အိမ္မကပ္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္အားေပးခဲ့သည္။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကလည္း မြန္ျမတ္လွသည့္ ပရဟိတအလုပ္အတြက္ ကန္႔ကြက္ျခင္းမရွိ လိုအပ္တဲ့အႀကံဥာဏ္ေပးသလို အားလည္းေပးခဲ့ၾကသည္။ ပရဟိတခရီးေတြသြားၿပီးျပန္လာတိုင္း ရရွိလာတဲ့ပီတိေတြ၊ အေတြ႔အႀကံဳေတြကို ေဖေဖနဲ႔ေမေမ့ကို ျပန္ေျပာျပရတာလည္း အေမာေပါ့။

တစ္ရက္ေတာ့ -
“သမီးေလး … ဒီေန႔ရံုးခြင့္ယူလို႔ရင္ယူပါလားကြယ္ … ေမေမေနသိပ္မေကာင္းလို႔ ေဆးခန္းသြားခ်င္တာ … ဆီးခ်ိဳပဲ တက္ေနသလား? ေသြးပဲတိုးေနသလားမသိပါဘူး … သမီးေဖေဖကလည္း မ်က္စိသိပ္မေကာင္းတို႔ ေမေမတုိ႔ ၂ ေယာက္ထဲသြားလို႔မျဖစ္လို႔”

“ခြင့္ယူလို႔မရေလာက္ဘူး ေမေမရ … ဒီေန႔ရံုးမွာ အေရးႀကီးအစည္းအေဝးရွိတယ္ …”

ေမေမဘာမွေတာ့ ဆက္မေတာင္းဆုိေတာ့ေပမယ့္ ေမေမ့မ်က္ႏွာညွိဳးသြားတာကိုေတာ့ သတိထားမိလိုက္သည္။ စိတ္ထဲမေကာင္းေပမယ့္ အေရးႀကီးအစည္းအေဝးရွိသည့္ရက္တြင္ ရံုးခြင့္ယူလွ်င္ အထက္လူႀကီးၿငိဳျငင္သြားမွာ စိုးရိမ္မိသည္။ ေမေမ့ကိုေျပာၿပီး ရံုးသြားရန္ ျပင္ဆင္ကာ ရံုးဖယ္ရီကိုေစာင့္ရန္ လမ္းထိပ္သို႔ထြက္လာလိုက္သည္။ လမ္းထိပ္ကို လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း အိတ္ထဲက ဖုန္းသံျမည္လာသည္။

“Hello … ဟုတ္ကဲ့ ေျပာပါရွင္ …”

“ျဖဴႏွင္းေရ … အိေလးပါ … ခုလာေပးလို႔ရလားဟင္? ဒီမွာ အဘိုးတစ္ေယာက္မူးလဲေနလို႔ဟ … ေဆးရံုျဖစ္ျဖစ္ ေဆးခန္းျဖစ္ျဖစ္ပို႔မွျဖစ္မယ္ … အေျခအေနသိပ္မေကာင္းေလာက္ဘူး … ဘယ္သူ႕ကိုမွ ဖုန္းဆက္မရလို႔ နင့္ဆီဆက္လိုက္တာ … ငါတစ္ေယာက္ထဲ အဆင္မေျပဘူးဟ … လာခဲ့ေပးေနာ္”

“ေအး ေအး သူငယ္ခ်င္း … ငါခုထြက္လာၿပီ”

အိေလးနဲ႔ဖုန္းေျပာၿပီးတာနဲ႔ Taxi ငွားကာ သူမရွိရာေနရာသို႔ ထြက္လာလိုက္သည္။ ထိုေနရာသို႔ သြားရင္း ကားေပၚမွာ “ငါ ရံုးကို ဘယ္လိုေျပာရင္ေကာင္းမလဲ”လို႔ေတြးရင္း ဆရာ့ဆီသို႔ ဖုန္းေခၚလိုက္သည္။

“Hello … ဆရာ သမီးျဖဴႏွင္းပါ … ဒီေန႔ ေမေမေတာ္ေတာ္ေလး ေနမေကာင္းျဖစ္ေနလို႔ … အဲဒါေဆးခန္းသြားျပမလို႔ သမီးကို ခြင့္တစ္ရက္ေပးပါေနာ္”

“ေကာင္းၿပီ ျဖဴႏွင္း … မနက္ျဖန္ ရံုးေရာက္တာနဲ႔ ခြင့္စာတန္းတင္ပါ”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာ”

ဟူး … ေတာ္ေသးတာေပါ့ …။ ဒီေန႔ ထူးထူးဆန္းဆန္း မဆူပါလားလို႔ ေတြးရင္း အိေလးရွိတဲ့ေနရာကို ေရာက္လာသည္။ အဲ့ဒီေနရာကိုေရာက္ေတာ့ လဲက်ေနသည့္ အဖိုးကို ပတ္ဝန္းက်င္အကူအညီနဲ႔ နီးစပ္ရာေဆးခန္းကို ပုိ႔ေပးလိုက္သည္။ ဆရာဝန္က “ဘာေတာ္လဲ”လို႔ ေမးေတာ့ “ဘာမွမေတာ္ပါဘူး ေဒါက္တာ … ကၽြန္မတုိ႔က ပရဟိတအဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔ကပါ … လမ္းမွာ ဒီအဖိုး မူးလဲေနတာေတြ႕လို႔ ကူညီၿပီး ေဆးခန္းလာပုိ႔ေပးတာပါ”။ ဆရာ၀န္လည္း အဖိုးကိုစမ္းသပ္ရင္း “သိပ္ေတာ္တဲ့ ကေလးမေတြပဲ”လို႔ ဆရာဝန္ရဲ႕ခ်ီးက်ဴးစကားၾကားေတာ့ ရင္ထဲပီတိျဖစ္ရခဲ့ျပန္သည္။

“လူနာက ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး … ဖ်ားလို႔ အားနည္းၿပီး မူးလဲသြားတာပါ … သူခဏေန သတိရလာမွာပါ … လိုအပ္တဲ့ေဆးေတြေပးလိုက္ပါတယ္ … ဂရုတစိုက္တိုက္ေပးလိုက္ပါ”

“ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးပါ ေဒါက္တာ”

အဖိုး သတိရလာတာနဲ႔ ဆရာဝန္ကို က်သင့္သည့္ေဆးဖိုးဝါးခအား အိေလးနဲ႔ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တစ္ဝက္စီ ရွင္းကာ အဖိုးကို သူေနသည့္ လိပ္စာကိုေမး … အဖိုးအတြက္ စားစရာေတြဝယ္ကာ သူ႔အိမ္ေလးဆီ ျပန္လိုက္ပို႔ခဲ့ၾကသည္။ အဖိုးကိုျပန္ပို႔ၿပီး အိေလးနဲ႔ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ မုန္႔စားရင္း အသင္းႏွစ္ပတ္လည္က် ဘာေတြလုပ္မွာလဲဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြေျပာရင္း “ဟဲ့ … ျဖဴႏွင္း ဒီႏွစ္အသင္းႏွစ္ပတ္လည္က်ရင္ နင္ ဆုတစ္ဆုရေလာက္တယ္ … ဒီေလာက္ေတာင္ ပရဟိတအလုပ္ေတြကို စိတ္ေရာကိုယ္ပါႏွစ္ၿပီး ငါတုိ႔ထက္ ပိုလုပ္ေနတာ”လို႔ ခ်ီးမြမ္းရင္းေျပာလာေတာ့ ရင္ထဲ၀မ္းသာမိရျပန္သည္။ အိေလးနဲ႔ စကားကလည္း ေျပာေကာင္းေပမယ့္ မုန္႔စားၿပီးတာနဲ႔ အိမ္ျပန္လာလိုက္သည္။ 

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ရံုးဆင္းခ်ိန္ထက္ ေစာျပန္လာတဲ့ ကၽြန္မကို ေမေမက -
 “အယ္ … သမီးေလး ျပန္လာတာ ေစာလွခ်ည္လား … ရံုးမွာပင္ပန္းလာလို႔လား? … ေနမေကာင္းလို႔လား?”

“ဟုတ္ ေမေမ … သမီး ေခါင္းနည္းနည္းမူးေနလို႔ … အဲ့ဒါေၾကာင့္ ခြင့္ေတာင္းၿပီး ရံုးေစာေစာဆင္းလာတာ”

“မွန္းစမ္း … ဖ်ားသလား … အားနည္းေနတာမ်ားလား … ေဆးခန္းသြားမယ္ေလ သမီး”

“ေနပါေစ ေမေမရယ္ … သမီးတစ္ေရးအိပ္လိုက္ရင္ သက္သာသြားမွာပါ …”လို႔ ေျပာရင္း ေမေမ့ေရွ႕မွာ ၾကာၾကာမေနရဲ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မလံုသလိုခံစားေနရလို႔ အခန္းထဲအျမန္ဝင္ခဲ့လိုက္သည္။ ညေနေစာင္းေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ ၾကာဇံျပဳတ္နဲ႔ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ယူလာကာ “ဒါေလး ကုန္ေအာင္စား … ေကာ္ဖီေလးနဲ႔ ေဆးေသာက္လိုက္ေနာ္ သမီးေလး”လို႔ ေျပာကာ တစ္ညလံုး ကၽြန္မအခန္းထဲသို႔ ဝင္လာလိုက္ နဖူးလာစမ္းလိုက္ … ကၽြန္မမ်က္ႏွာကိုၾကည့္လိုက္ ျပန္ထြက္သြားလိုက္နဲ႔ ေမေမ အလုပ္ေတြပုိသြားခဲ့သည္။ ညဥ့္အေတာ္နက္လာေတာ့ ကၽြန္မလည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားကာ ေမေမထပ္ဝင္လာ/မလာကိုေတာင္ မသိေတာ့။

မနက္လင္းေတာ့ မ်က္ႏွာသစ္ကာ မနက္စာစားဖို႔ထြက္လာေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကထြက္လာတဲ့ ေဖေဖက -
“ေဟာ သမီးေတာင္ ႏိုးၿပီလား? ေဖေဖထမင္းေၾကာ္ထားတယ္ … စားလိုက္အံုး … ၿပီးမွ ရံုးသြားေနာ္ … ေခါင္းမူးေနတာေရာ သက္ေရာသက္သာရဲ႕လား”

“ဟုတ္ သက္သာပါတယ္ ေဖေဖ … ဒါနဲ႔ ေမေမေရာဟင္?”

“သမီး ေမေမ ေနမေကာင္းလို႔ အိပ္ေနတယ္ …”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ ဟုတ္ ေဖေဖ သမီးၿပီးမွ ေမေမ့ဆီသြားလိုက္မယ္”လို႔ေျပာၿပီး ေဖေဖအဆင္သင့္ျပင္ေပးထားေသာ ထမင္းစားပြဲဝိုင္းမွာ စားရင္း “မေန႔က ေမေမေဆးခန္းသြားျပဖို႔ ခြင့္ယူခိုင္းတုန္းက မယူဘဲ တစ္ျခားကိစၥနဲ႔ ခြင့္ယူတာမ်ား သိသြားလို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာမ်ားလား”လို႔ ဟိုေတြးဒီေတြးနဲ႔ စိတ္ပူေနမိသည္။ မနက္စာစားေနတုန္း ကၽြန္မဖုန္းေလးျမည္လာလို႔ ကိုင္လိုက္ေတာ့ -
“ျဖဴႏွင္းေရ … ခုခ်က္ခ်င္းရံုးကိုလာခဲ့ေပးပါ … ဆရာက ဒီေန႔လူႀကီးလမ္းေၾကာင္းလိုက္ရမွာ … လိုအပ္တဲ့စာရြက္စာမ္းေတြက ညည္းဆီမွာဆိုေတာ့ ခုခ်က္ခ်င္းလာေပးမွရမယ္”

“ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့ဆရာ … ခုခ်က္ခ်င္းထြက္လာပါ့မယ္”လို႔ ေျပာၿပီး ေရအျမန္ခ်ိဳး ဖီးလိမ္းျပင္ဆင္ကာ ေမေမ့ကိုေတာင္ ႏႈတ္မဆက္ႏိုင္ ဧည့္ခန္းမွာ သတင္းစာထိုင္ဖတ္ေနတဲ့ ေဖေဖ့ကို “ေဖေဖေရ ရံုးက အေရးတႀကီးဖုန္းဆက္ေခၚလို႔ သြားေတာ့မယ္ … ေမေမ့ကိုေျပာေပးပါေနာ္”လို႔ လွမ္းေအာ္ေျပာရင္း ရံုးကိုအလ်င္အျမန္ထြက္လာလိုက္သည္။

ရံုးေရာက္ေတာ့ ဆရာ့အတြက္ လိုအပ္တဲ့စာရြက္စာတမ္းေတြျပင္ဆင္ေပးၿပီး ဆရာထြက္သြားေတာ့မွ သက္ျပင္းခ်ကာ ရံုးအလုပ္ေတြ ဆက္လုပ္ေနလိုက္သည္။ တစ္ေန႔တာ အခ်ိန္ေတြဘယ္လိုကုန္သြားမွန္းမသိ။ မေန႔က ရံုးတစ္ရက္ေလာက္ပ်က္လိုက္တာ အလုပ္ေတြ ေတာင္လိုပံုေနသည္။ ေန႔လည္စာေတာင္ အခ်ိန္ေပးမစားႏုိင္။ Ready made ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ေလးအျမန္စား … အလုပ္ေတြတစ္ခုၿပီးတစ္ခုျဖတ္ေနရင္းနဲ႔ ရံုးဆင္ကာနီး တစ္နာရီအလိုေလာက္မွာေတာ့ ဖုန္းဝင္လာသည္။ ကိုင္လိုက္ေတာ့ ေဖေဖ့ဆီက ျဖစ္ေနသည္။ “ဟယ္လို”ဆိုသည့္ ေဖေဖ့အသံက တုန္ရီေနသည္ကိုေတာ့ သတိထားမိလိုက္သည္။

“သမီးေလးေရ … စိတ္ကို ခိုင္ခိုင္သာထားေနာ္ … သမီး ေမေမ ေသြးတအားတိုးလို႔ ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာျပတ္ၿပီး ေန႔လည္ကပဲ ဆံုးသြားၿပီ”

“ဟင္ !!!!!”

ကၽြန္မ ေဖေဖ့ကိုေတာင္ စကားဆက္ေျပာရန္ အင္အားမရွိေတာ့ပါ။ အခ်ိန္ေတြကပဲ ျမန္လြန္းတာလား? ဘာေတြကပဲ လြဲေနခဲ့တာလဲ?။ မေန႔ကပဲ ေမေမနဲ႔ ကၽြန္မစကားေတြေျပာခဲ့ၾကေသးသည္။ သူမကိုယ္တုိင္ ေနမေကာင္းတာေတာင္ အိပ္ေရးပ်က္ခံၿပီး အသက္ (၇၀)နားနီးေနတဲ့ ေမေမ့ကို ဂရုမစိုက္ႏိုင္ အျခားသူအတြက္ ဦးစားေပးမိသလိုျဖစ္သြားတဲ့ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းေသာသမီးတစ္ေယာက္ကို ဂရုဏာေတြ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြနဲ႔ ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ထိ ျပဳစုေပးခဲ့တဲ့ ေမေမ …။ ကၽြန္မ ေမေမ့ကို ႏႈတ္မဆက္ရေသး။ ေမေမ့ကို မေတာင္းပန္ရေသး။ အသက္ႀကီးလာလို႔မ်က္စိမႈန္ေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲသြားလာရတာအဆင္မေျပ ... တစ္ခါတစ္ေလပင္စင္ထုတ္ဖို႔ အေဖာ္မရွိတဲ့အခါ ေမေမေခၚတုိင္း အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးစံုႏွင့္ျငင္းခဲ့ဖူးသည္။ ေနမေကာင္းလို႔ ေဆးခန္းသြားခ်င္တုိင္း အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြႏွင့္ ျငင္းခဲ့ဖူးသည္။ ပရဟိတအတြက္ဆုိ လက္မေႏွးေရွ႕ဆံုးက ေျပးခဲ့ဖူးသည့္ အမ်ားေလးစားအားက်ရတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေနာက္ကြက္က သက္ႀကီးရြယ္အိုမိဘေတြအေပၚ လ်စ္လ်ဴရွဳမႈေတြကို အျခားသူေတြက မျမင္။ အထီးက်န္ဆန္ဆန္ေနရသည့္ မိဘေတြအတြက္ အခ်ိန္မေပး ပရဟိတအတြက္ မနက္လင္းကေနညမိုးခ်ဳပ္ထိ နားရေကာင္းမွန္းမသိ အမ်ားကခ်စ္ၾကတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေနာက္ကြက္က ညညဆိုအိမ္ျပန္ေနာက္က်တတ္တဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာသမီးကို မိသားစုထမင္းဝိုင္းေလးမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနၾကတဲ့ သနားစဖြယ္သက္ႀကီးမိဘေတြကို လူေတြမျမင္ခဲ့ေပမယ့္ ေသမင္းကေတာ့ ျမင္သြားခဲ့ေလၿပီ။

စာခ်စ္သူမ်ားကိုအစဥ္ေလးစားလွ်က္
မိုးညခ်မ္း
26.11.2016 (9:00 p.m)

3 comments:

  1. ဘေလာ့ေလးကို ဖုန္လာခါတာပဲေက်းဇူးတင္လွပါျပီ... အခ်ိန္အားရင္အသစ္ေတြတင္ပါ တင္စရာမရိွလဲ ကေလးေလးေတြပံုတင္ေပးပါ...။

    မိုးေငြ႔

    ReplyDelete
  2. လင္႔အသစ္ျပန္ခ်ိပ္ထားလုိက္ျပီေနာ္ညီမ .

    ReplyDelete
  3. မိသားစုပုံေလးေတြတင္ေပါ႔ညီမေရ

    ReplyDelete