Sunday, October 5, 2014

ပျံပါလေတော့




ကျွန်မ မိုးရေထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာအောင် ရပ်နေမိမှန်းမသိ..။ ကိုယ်ကိုတိုင်လည်း ဘာတွေလုပ်နေမိမှန်းမသိ…။ ကျွန်မ မိုးစက်တွေကိုချစ်သည်။ မိုးရွာနေတဲ့အချိန် မိုးရေထဲ လမ်းလျှောက်နေရခြင်း၊ မိုးရေထဲမှာ ရပ်နေရခြင်းကို ကြိုက်သည်။ ဘာကြောင့်လဲလို့သိချင်ကြမပေါ့။ မိုးစက်လေးတွေက ကျွန်မရဲ့မျက်ရည်တွေကို ကာကွယ်ပေးသည်။ ကျွန်မရဲ့အထီးကျန်ခြင်းကို အဖော်ပြုပေးသည်။

ကျွန်မဟာ ဟန်ဆောင်တတ်ခဲ့သူလား? ကျွန်မကိုယ့်ကိုကိုယ် ဟန်မဆောင်တတ်သူအဖြစ် သိထားသူပါ။ ငိုချင်ရင် မျက်ရည်တောင် မထိန်းနိုင်ဘဲ ငိုတတ်သည့်မိန်းကလေးမျိုးပါ။ သို့ပေမယ့် အခု သူထွက်သွားတော့မှာကို ဘာ့ကြောင့် ကျွန်မ မတားဘဲ ထွက်ခွာခွင့်ပြုခဲ့ပါလိမ့်။ သူထွက်သွားမှာကို အရူးတစ်ပိုင်းလို ကျွန်မ အော်ဟစ်မငိုကြွေးမိခဲ့ပါလိမ့်?

“အင်း … ဟုတ်ပြီလေ … ထွက်သွားမှာမဟုတ်လား … ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေပြင်တာပေါ့ … မေ့ကျန်တာ ဘာညာလည်း မဖြစ်စေနဲ့”

“ဟာ … ဒီအတိုင်း ထွက်သွားခွင့်ပေးတယ်ပေါ့ … ခုလိုထွက်သွားမယ်ပြောတာ ဘယ်လိုမှမခံစားရဘူးလား”

ဟုတ်ပါသည်။ ကျွန်မ မျက်ရည်တစ်စက်တောင် မထွက်ဘဲ အားတင်းရင်းပြောလိုက်မိသည့် စကားများအတွက် ကျွန်မကိုယ်တိုင် အံ့သြမိသည်။ တစ်ကယ်ဆို ကျွန်မငိုကြွေးရမှာ…။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတစ်ယောက် ကိုယ်နေ့တိုင်းမြင်တွေ့နေရတဲ့သူတစ်ယောက် ကိုယ့်အနားကနေ ထွက်ခွာသွားမယ့်အချိန်အတွက် ကျွန်မ လက်မှိုင်ကျငိုကြွေးရမှာ…။

သူ ကျွန်မကို မုန်းသွားပါလိမ့်မည်။ စိတ်နာသွားပါလိမ့်မည်။ “ကျွန်မ ဘာ့ကြောင့် မတားခဲ့သလဲ”ဆိုသည့် အမေးအတွက် ကျွန်မမှာ တိုးတိတ်စွာအဖြေရှိသည်။ သူ ကျွန်မအနားမှာသာ အမြဲနေလျှင် အချိန်တိုင်းနေလျှင် ပင်ပန်းဆင်းရဲရသည်။ သောကဗျာပါဒ များရသည်။ စိတ်ပင်ပန်းရသည်။ ကျွန်မအနားကထွက်ခွာသွားပြီး သူ့လမ်း သူဖောက်နိုင်မှ သူ့ဘဝသာယာ လှပပေလိမ့်မည်။ သူ့ဘဝလေး အေးချမ်းလိမ့်မည်။ ကျွန်မတစ်ယောက်ထဲရဲ့စိတ်ဆန္ဒ သာယာချမ်းမြေ့မှုတစ်ခုကြောင့် သူ့ဘဝလေးကို မဖျက်ဆီးရက်ပါ။

ကျွန်မဟာ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဘာကိုမှ မတောင်းဆိုတတ်တဲ့ … ပိုင်ဆိုင်ချင်ရင်တောင် အဆင်ပြေပါ့မလားဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ ကြီးပြင်းလာရသူတစ်ယောက်ပေါ့။ လူဆိုတာ “ပိုင်ဆိုင်ခွင့် … တောင်းဆိုခွင့်”ရှိတယ်တဲ့။ ငယ်ငယ်လေးတုန်းက ဘယ်ဆီကမှန်းမသိဘဲ ကြားမိတဲ့စကားအတိုင်းဆို သူ့ကို ကျွန်မအနားမှာ အချိန်ပြည့်ထားချင်သည်။ အချိန်တိုင်း နေ့ရက်တိုင်း သူ့မျက်နှာမြင်နေရရင် … သူနဲ့အတူတူရှိနေခွင့်ရရင် ကျွန်မအတွက် ဘယ်အရာမှ မက်မောစရာမလိုအောင် ပြည့်စုံလွန်းလှသည်။ အခက်အခဲ အန္တရာယ်မြောက်များစွာကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရဲသည်။ အခက်အခဲများကြောင့် ဟန်ချက်ပျက်ပြီး လဲကျသွားခဲ့တောင် ပြန်လည်နိုးထနိုင်တဲ့ အင်အားတွေရှိလာသည်။

သို့ပေမယ့် ကျွန်မဟာ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကိုယ့်ကြောင့် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဒုက္ခမရောက်စေလိုတဲ့ စိတ်ဆင်းရဲ ပင်ပန်းခြင်းတွေ မရှိစေလိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့ပဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည်။ ကျွန်မခင်မင်ရင်းနှီးရတဲ့မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းတွေတောင် သူတို့ကိုယ်တိုင်ဖွင့်ဟမပြောပေမယ့် “ကျွန်မကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်နဲ့ပင်ပန်းရတယ်”လို့ ခံစားလာရရင် မြင်လာရရင် စားမဝင်၊ အိပ်မပျော်အောင်အထိ ကျွန်မ အားနာစိတ်သောကရောက်ရသည်။

အခုတော့ သူဟာ ကျွန်မချစ်ရသူ … ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်မတတ်ချစ်ရသူ … အရာအားလုံးနဲ့လဲယူပြီး ချစ်ရသူ …။ ကျွန်မ သူ့ကို ဘယ်လိုအင်အားမျိုးနှင့် “ထွက်မသွားပါနဲ့”လို့ တားမြစ်ပိတ်ပင်ရမည်နည်း။ မျက်နှာကတော့ ဟန်မပျက်အောင် ထိန်းထားရပေမယ့် ရင်ထဲမှာတော့ ပူလောင်နေပြီဆိုတာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်သာ သိသည်။ သူထွက်ခွာသွားပြီး သူ့ဘဝလေး ပြည့်စုံသာယာမှုရှိလာမည့် လမ်းတစ်ခုအတွက် ကျွန်မ မျက်ရည်နဲ့ တားမြစ်ခြင်းတွေက ခလုတ်ကန်သင်းမဖြစ်စေချင်ပါ။

“ဟုတ်ပြီလေ”ဆိုတဲ့ သူ့စကားရဲ့နောက်ကွယ်က နာကြည်းမှုကို ကျွန်မမြင်တွေ့လိုက်ရပါသည်။ ရှင်းမပြလိုတော့ပါ …။ 

ချစ်တဲ့သူကို အနားကထွက်သွားစေအောင် ရင်အကွဲခံဟန်ဆောင်ရတာလောက် ပင်ပန်းတဲ့အရာမရှိ။ ကျွန်မ ပင်ပန်းသည်။ တစ်လောကလုံးကြားအောင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးပြချင်သည်။ တစ်ယောက်ယောက်ဆီပြေးပြီး ဖွင့်ဟပြောပြချင်သည်။

“ဟင့်အင်း … ငါ့စိတ်ကိုမလွှတ်လိုက်နဲ့ … ငါ့ကြောင့် ဘယ်သူမှဒုက္ခမရောက်စေနဲ့”ဆိုတဲ့ တိတ်တဆိတ်ငိုကြွေးနေခြင်းရဲ့နောက်ကွယ်မှာ ကျွန်မစိတ်တွေ လေနှင်ရာဆီသို့ ရွက်လွှင့်ရင်းဖြင့်သာ …။


စာချစ်သူများကို အစဉ်လေးစားစွာဖြင့်
မိုးညချမ်း
5.10.2014 (2:22 P.M)

Friday, October 3, 2014

လက်တွန်းလှည်းလေး



ကျွန်တော့ဘဝလေးကို ကျွန်တော်ပျော်သည်။ သမီးတစ်ယောက်၊ သားတစ်ယောက်ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သမီးကြီးက ကျောင်းပြီးလို့ ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ဖြစ်နေလေပြီ။ ကျွန်တော် ပီတိဖြစ်သည်။ သမီးကြီးဘွဲ့ယူသည့်နေ့က ကျွန်တော် မျက်ရည်မဆည်နိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်အမျိုးသမီးဆုံးပါးသွားချိန်မှာ သမီးကြီးခြောက်တန်း၊ သားငယ်က တစ်နှစ်သာသာပဲရှိသေးသည်။ မိတဆိုးလေးတွေဖြစ်သည့် သမီးနှင့် သားကို ကျွန်တော်ချစ်၍မဝ …။ သူတို့လေးတွေ ပညာတတ်ဖို့အတွက်သာ ကျွန်တော့အတွက် ပထမဦးစားပေး …။

သမီးနှင့်သား ပညာသင်နိုင်ဖို့ ကျွန်တောအလုပ်စုံလုပ်ဖူးခဲ့လေပြီ။ ယခုသမီးကြီးဘွဲ့ရလို့ လုပ်ငန်းခွင်ဝင်ချိန်မှာ ကျွန်တော့ကို အလုပ်မလုပ်စေချင်ခဲ့။ သမီးကြီးပထမဦးဆုံး လစာရတဲ့နေ့က ကျွန်တော့ကို ကန်တော့ရင်း သမီးကြီးရဲ့သိတတ်မှုစကားများကြောင့် ကျွန်တော်ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုကြွေးခဲ့မိသည်။

“ဖေဖေ … သမီးကန်တော့နိုင်တဲ့လစာငွေက သမီးတို့ကို ပညာသင်ကျွေးမွေးပေးတာရဲ့ တစ်ပုံစာတောင်မရှိပါဘူး … သမီးဒီထက်ပိုပြီး ကန်တော့ချင်တာ … ဒီထက်ပိုပြီး ဖေဖေ့ကို ပြည့်စုံအောင် ထားချင်တာ … ဖေဖေ အလုပ်မလုပ်နဲ့တော့နော် … သမီးကို တစ်လှည့်ပြန်ရှာကျွေးခွင့်ပြုပါ ဖေဖေရယ်”

သိတတ်လိုက်သည့် ကျွန်တော့သမီး …။ အမှန်ပြောရရင် ကျွန်တော်မျှော်မှန်းမထားခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်ပညာမတတ်သည့် အတွက် အလုပ်တွေခက်ခဲပင်ပန်းစွာလုပ်ရသည်။ ကျွန်တော့လိုပင်ပန်းဆင်းရဲမှာ မလိုလားသည့်အတွက် သမီးနဲ့သားကို ပညာတတ်ကြီးတွေဖြစ်အောင် ကျွန်တော်ရရာအလုပ်တွေလုပ်ရင်း ကျောင်းထားပေးခဲ့သည်။ သမီးက လိမ္မာသည်။ စာတော်သည်။ သူ့ကြောင့် ကျွန်တော့ဘဝလေး ဂုဏ်တက်ဖူးခဲ့ပြီ။ သမီးကြောင့် ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ရဲ့ ဖခင်ဖြစ်ဖူးခဲ့ပြီ။ သမီးကြီးက လိမ္မာသလောက် သားငယ်က ဂျစ်တစ်တစ်။ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အတန်းဖော်တွေနဲ့စကားများရင်း လက်ပါလို့ ကျောင်းသို့ မိဘလိုက်ရသည်က အကြိမ်ကြိမ်။ သို့ပေမယ့် သားငယ်ကိုလည်း အပြစ်မမြင်ရက်။ မိတဆိုးသားသမီးတွေမဟုတ်လား…။

ခုသမီးကြီးဘွဲ့ရအလုပ်ဝင်ချိန် သားအငယ်က ရှစ်တန်းရောက်နေလေပြီ။ သမီးကြီးက အလုပ်မလုပ်စေချင်သော်လည်း အိမ်မှာအခန့်သားထိုင်မစားတတ်သည့် ကျွန်တော် စျေးဖိုးလေးပင် ပိုရလိုရငြား၊ သားအတွက် ကျောင်းမုန့်ဖိုး ပိုပေးရလည်း မနည်းဟူသော အတွေးဖြင့် လက်တွန်းလှည်းလေးတစ်စီးဖြင့် သရက်သီးပေါ်ချိန် သရက်သီး၊ ရှောက်သီးသုတ်စတာလေးတွေ ရောင်းဖြစ်သည်။

မနက်ဆို ခြောက်နာရီလောက်စထွက် …။ ကျွန်တောစျေးထွက်ပြီဆို သမီးကြီးက သူတို့မောင်နှမ(၂)ယောက်အတွက် ထမင်းချိုင့်အတွက် စီစဉ်သည်။ မနက်(၈)နာရီလောက်ဆို သမီးကြီးက အလုပ်သွား၊ သားငယ်က ကျောင်းသွားနှင့် အိမ်မှာ လူမရှိ။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်လေးက ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်က စုပေါင်းတန်းလျားလေးတစ်ခု …။ သိပ်မများလှသော အိမ်ခန်းငှားခဖြင့် ငှားရမ်းနေရသည့်အတွက် ကျွန်တော်တို့သားအဖတွေအတွက် အဆင်ပြေသလို တန်းလျားရှိ မိသားစုများ အတွက်လည်း အဆင်ပြေလှသည်။

******************************************

ဒီနေ့လည်း ခါတိုင်းလိုပဲ မနက်(၅)နာရီလောက်ထကာ ဘုရားဝတ်ပြုပြီး သမီးကြီး ပြင်ဆင်ထားပေးသည့် ထမင်းကြော်လေးကို ငါးပိဖုတ်ဆီဆမ်းလေးနဲ့စားပြီး သမီးကြီးထည့်ပေးထားသည့် ထမင်းဘူးလေးယူကာ (၆)နာရီလောက် အိမ်ကထွက်လာလိုက်သည်။ ကျွန်တော် အိမ်က ထွက်တဲ့အချိန် သမီးကြီးရဲ့လှမ်းအော်သံလေး ကြားလိုက်ရတော့ ပီတိဖြစ်ရသေးသည်။

“ဖေဖေ … အဝေးကြီးတွေလျှောက်သွား မရောင်းနဲ့နော် … ပင်ပန်းနေလိမ့်မယ် … ကားတွေ၊ ဆိုင်ကယ်၊ စက်ဘီးတွေ သတိထားအုံး … အများကြီးရောင်းရလို့ ပိုက်ဆံရမှာထက် ဖေဖေပင်ပန်းပြီး နေမကောင်းဖြစ်မှာ … တစ်ခုခုဖြစ်မှာ ပိုစိုးရိမ်တယ် … ပြီးတော့ ညနေကျ စောစောပြန်ခဲ့နော် … ဒီနေ့ ဖေဖေကြိုက်တဲ့ဟင်းလေး ချက်ထားမှာ”

သမီးကြီးကို “အေးပါ သမီးရဲ့ … စိတ်ချ”လို့ ပြောပြီး ကျွန်တော့ရဲ့တစ်နေ့တာ စျေးရောင်းခြင်းကို စတင်လိုက်ပါပြီ။ ပြောမယ့်သာပြောရတာ ကျွန်တော်ဒီနေ့ စိတ်ထဲသိပ်မကောင်း … လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသလို ခံစားရသည်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ မနက်ပိုင်းကျောင်းရှေ့မှာရောင်းပြီး မြို့ထဲဘက်ထွက်လာလိုက်ပါသည်။ မြို့ထဲဘက်မှာ ခဏလောက်လှည့်ရောင်းပြီး လူရှင်းတဲ့လမ်းဘေးတစ်ခုမှာနား နေ့လည်စာစားရင်း ခဏအနားယူလိုက်သည်။ နေ့လည် (၂)ချက်တီးလောက်မှာ စျေးပြန်ထွက်ဖို့အထ ခေါင်းထဲ မူးနောက်နောက်ဖြစ်ကာ ယိုင်ထိုးသွားသည်။ ဒါနဲ့ ခဏလေးပြန်ထိုင် သက်သာသလို ရှိတော့မှ လှည်းလေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းတွန်းရင်း ထွက်လာလိုက်သည်။

မြို့ထဲဘက်က ပြန်ဖြတ်ရင်း အိမ်သို့ ပြန်လိုက်မည် အတွေးဖြင့် တရွေ့ရွေ့တွန်းလာလိုက်သည်။ မြို့ထဲဘက်ကပြန်အထွက် လမ်းတစ်ဖက် ပလက်ဖောင်းတစ်ခုဆီမှ လူစုစုမြင်တော့ ကျွန်တော်လှမ်းကြည့်ရင်း စပ်စုလိုက်မိသည်။ အနားကလူတွေပြောတာတော့ ကျောင်းသားလေးတစ်ယောက် ရန်ဖြစ်ရင်းမှ ဓါးထိုးခံရသည်ဟု ပြောသံသဲ့သဲ့ကြားလိုက်သည်။
“အော် … ခုခေတ်ကလေးတွေ တော်တော်လေးမိုက်လှပါလား”ဟုတွေးရင်း တွန်းလှည်းလေးကို ဆက်တွန်းလာရင်း လမ်းတစ်ဖက်ပလက်ဖောင်းဆီမှ လူအုပ်ကြားထဲ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း ထိုကျောင်းသားလေးကို လူတစ်ဦးချီပွေ့လာစဉ် မြင်လိုက်ရသည့် မျက်နှာတစ်ခုက ကျွန်တော့ရင်ကို ပူကနဲ …

ဟုတ်မှ ဟုတ်ရဲ့လားလို့ တွန်းလှည်းကိုရပ်ရင်း ကျွန်တောသေချာအောင်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းက ရပ်ထားသော ကားဆီသို့သွားနေသော လူတစ်ဦး … ထိုသူချီပွေ့ထားသော သွေးများပေကျံနေသည့် ကျောင်းသားလေးရဲ့မျက်နှာဟာ “ကျွန်တော့သား”ပါ။ သေချာပါသည်။ ကျွန်တော် ရင်တွေပူသွားသည်။ မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းရင်း ကားလမ်းတစ်ဖက်ဆီ ကျွန်တော့လက်တွန်းလှည်းလေး အသည်းအသန်တွန်းရင်း တရှိန်ထိုးကူးဖြတ်လိုက်မိသည်။

“ဒုန်း”ဆိုသည့် အသံတစ်ခုရဲ့နောက်ကွယ်မှာ ကျွန်တော့သားဆီ ကျွန်တော်မရောက်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်သိလိုက်သည်က ကျွန်တော့အနားမှာ သစ်သီးတွေ … ကျွန်တော်နဲ့ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ဘီးတစ်ဘီး ချာချာလည်နေတဲ့ ကျွန်တော့ရဲ့လက်တွန်းလှည်းလေး …။ အိမ်မှာစောင့်နေရှာမယ့် ကျွန်တော့သမီးလေး …။ လူတစ်ဦးပွေ့ချီသွားသည့် သွေးများပေကျံနေသည့် ကျွန်တော့သားလေး ...။

ကျွန်တော် … ကျွန်တော့အတွက် ဘယ်အရာမှစီစဉ်ထားချိန်မရတော့လောက်အောင် အရာရာဟာ မှောင်အတိများဖြင့်သာ …။


စာချစ်သူများကိုအစဉ်လေးစားစွာဖြင့်
မိုးညချမ်း
3.10.2014 (5:44 p.m)

Monday, September 22, 2014

အဖြူသပ်​သပ်​​ပေးဆပ်​ချင်​သူ



*ခပ်မှိန်မှိန် တိမ်စိုင်တစ်ချို့ကို
ဆွဲဖယ်ကြည့်လိုက်တော့
တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ကာဆီးနေတာ
အဖြူရောင်စည်းတစ်ခု …

*နှလုံးသားချင်း ထပ်တူကျ
ရင်ခုန်သံတွေ တူညီနေတာတောင်
ဖွင့်ဟဝန်ခံဖို့ အတ္တတစ်ချို့က
ဝေဝါးဝါးအရိပ်တစ်ခု …

*ဆူးခင်းလမ်းမှာ 
အတူလက်တွဲလျှောက်ဖို့
ဆန္ဒတစ်ခုသာရှိပေမယ့်
မခေါ်ရက်သူငါ့အတွက်တော့
စိတ်ကူးယဉ်တစ်ချို့ကိုသာ
ကိုင်ဆုပ်ထားနိုင်သူ …

*ငါ့ဘဝထဲကို ခေါ်ဆောင်ဖို့
အားအင်မရှိပေမယ့်
''သွားပါ''လို့လည်း နှင်မထုတ်ရက်သူ …

*မင်းနဲ့ပတ်သက်လာရင်
''သိက္ခာ''ဆိုတာ ခပ်ဝေးဝေးနေရာမှာ
စွန့်ပစ်ထားခဲ့ပြီး ''မာန''ဆိုတာကို
ထုပ်ပိုးသိမ်းဆည်းထားပြီးသူမို့
အဖြူရောင်စည်းရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ
မင်းလိုအင်တွေကို 
ထာဝရပေးဆပ်ချင်သူပါ …

စာချစ်​သူများကိုအစဉ်​​လေးစားစွာဖြင်​့
မိုးညချမ်း
19.11.2013 (2:44 p.m)

Saturday, September 20, 2014

မေမေထံသို့ရေးတဲ့စာ(၁)





ချစ်ရတဲ့မေမေ …,

သမီးငယ်ငယ်လေးကတည်းက လိမ္မာရေးခြားရှိအောင် မေမေက ဆုံးမသွန်သင်ခဲ့တယ်နော်…။ မေမေဆုံးမလမ်းပြပေးခဲ့တဲ့ အတိုင်းပဲ လိုက်နာနေထိုင်လာခဲ့တာ ခုဆိုသမီးအသက်က လူ့ဘဝသက်တမ်းရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံတောင် ရှိခဲ့ပေါ့။ မေမေ့ရဲ့သွန်သင်မှုတွေအောက်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရလို့ သမီးဟာ လူတွေနဲ့ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရာမှာလည်း အဆင်ပြေချောမွေ့မှုရှိပြီး လူချစ်လူခင်ပေါများခဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ စိတ်ဓါတ်ရေးရာ၊ ပညာရေးကအစ လူပုံအလယ် လက်မထောင်နိုင်ခဲ့တယ်။

ဟော … မေမေ သမီးတက္ကသိုလ်ဝင်တန်းအောင်တော့ အမှတ်စာရင်းထုတ်ကြည့်ကြတယ်။ ထင်ထားသလောက်မရလာတဲ့အခါ … လိုချင်တဲ့ ဆေးတက္ကသိုလ်ကို မတက်နိုင်တဲ့အခါ စိတ်ဓါတ်တွေကျလို့ စာပေးစာယူနဲ့ပဲ ဘွဲ့တစ်ခုကိုယူတော့မယ်လို့ပြောတော့ “သမီးရယ် … တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝဆိုတာကို ခံစားကြည့်ပါအုံး … ကန်တင်းတွေထိုင် … စာမေးပွဲတွေဖြေ … သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ ဘွဲ့ရသည်ထိ စာတွေအတူကျက်၊ ကျောင်းတက်ရတဲ့ နေ့ရက်ဆိုတာ အမှတ်တရတွေနဲ့ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်”ဆိုတဲ့ နှစ်သိမ့်အားပေးမှုတွေနဲ့ မေမေရွေးချယ်ပေးတဲ့ ဘာသာရပ်နဲ့ပဲ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဆိုတဲ့ အရသာကို ပျော်ပျော်ကြီးသမီးခံစားဖူးခဲ့ပြီပေါ့။

ဒါပေမယ့် မေမေ … လိုချင်တာမရရင် အရွဲ့တိုက်ချင်တဲ့ မေမေ့သမီးက “Hons: ဝင်အောင်ဖြေနိုင်ရဲ့သားနဲ့ သမီးလိုချင်တာ မေမေ့ဘက်က မဖြည့်ဆည်းပေးလို့”ဆိုတဲ့ အရွဲ့တိုက်မှုတွေနဲ့ စာမေးပွဲမှာ အောင်မှတ်ရရုံလောက်မှာဖြေခဲ့ပြီး မေမေ့ကိုဆန္ဒပြခဲ့ခြင်းတွေရဲ့ အကျိုးဆက်က သမီးအတွက်ပဲ ဆိုးကျိုးတွေဖြစ်စေတယ်ဆိုတာ အသက်ကြီးလာမှ တဖြည်းဖြည်းသိလာတယ်။

ဟော … မေမေ သမီးဘွဲ့ရပြီနော်…။ မေမေဖြစ်စေချင်ခဲ့တဲ့ ဆရာဝန် … သမီးဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ ဆရာဝန်ဘွဲ့မဟုတ်ခဲ့ပေမယ့် သမီးဝတ်ထားတဲ့ဘွဲ့ဝတ်စုံအတွက် မေမေဂုဏ်ယူမဆုံး တပြုံးပြုံးဖြစ်နေခဲ့တော့ သမီးရင်ထဲကတိတ်တိတ်လေး ငိုကြွေးမိခဲ့ရပြန်ရော …။ မေမေ့လိုအင်တွေကို ဖြည့်ဆည်းမပေးနိုင်တဲ့ သမီးဆိုးတစ်ယောက်အဖြစ် တိုးတိုးလေးတောင်းပန်ရင်းပေါ့။

ဟော မေမေ … သမီးအလုပ်စဝင်ပြီနော် …။ ကျန်းမာရေးမကောင်းလို့ မေမေ့မျက်စိအောက်က အပျောက်မခံနိုင်ဘူး ဆိုပေမယ့် သမီးဝါသနာပါရာ ကွန်ပျူတာဆရာမအလုပ်ဆိုတော့ မေမေ မတားရက်ခဲ့လို့ ဒီအတိုင်းလေးကြည့်နေရပြန်ရော …။ သမီးရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်မှာပျော်ပါတယ် မေမေ …။ ကျောင်းသားတွေကလည်း သမီးကို စိတ်ရှည်ပြီး သေချာသင်ပြပေးတဲ့ဆရာမအဖြစ် ချစ်ကြတယ်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အစ်မတွေ ညီမတွေကလည်း သမီးကို ဖေးမကူညီပြီး ချစ်ခင်ကြတယ်။ နောက်ပြီး ကြွားစရာတစ်ခုရှိတယ် မေမေ …။ စီနီယာ၊ ဂျူနီယာတွေအားလုံးထဲမှာ သမီးဟာ ဉာဏ်ကောင်းပြီး ထက်မြတ်လို့ ဘာသာရပ်အသစ်တွေအတွက် ပြင်ပ Training ပေးတဲ့အခါ သမီးပဲတက်ခွင့်ရခဲ့တယ်။ သမီးအထက်က အုပ်ချုပ်သူတွေကလည်း သမီးကိုအားကိုးလာကြတယ်။ သမီးပင်ပန်းတယ် မေမေ။ ဒါပေမယ့် သမီးပျော်တယ်။ မေမေ့သမီးဟာ ထက်မြက်​တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးလေးအတိုင်း သမီးက ထက်မြက်​ဉာဏ်ကောင်းတယ်ဆိုတာ အားလုံးက အသိအမှတ်ပြုလို့လေ။

ဒီအလုပ်မှာပျော်ပါတယ် မေမေ။ ဒါပေမယ့် သမီးကြာတော့ပင်ပန်းလာတယ်။ မေမေ့သမီးက လုပ်ငန်းခွင်မှာအားကိုးရတယ်ဆိုတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်ရဲ့မှတ်ချက်နဲ့ Special ကျောင်းသားတိုင်းကို သမီးပဲသင်ပေးရတယ် မေမေ…။ ကျောင်းသားအသစ်လာအပ်တိုင်း သမီးအတန်းကိုပဲ ထည့်ပေးတော့ သမီးမှာ ထမင်းစားနားချိန်ရယ်လို့တောင် မရှိတော့လောက်အောင် ရှားပါးလာတယ်။ ကျန်တဲ့ စီနီယာ၊ ဂျူနီယာတစ်ချို့ကလည်း သမီးကို မကျေမနပ်တွေဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်လာကြတော့ စိတ်ဆင်းရဲလာရတယ် မေမေ။ သမီးတဖြည်းဖြည်းပိန်လာပြီး ကျန်းမာရေးထိခိုက်လာလို့ မေမေက မကြည့်ရက်တော့တာနဲ့ Bond မပြည့်သေးခင် လျော်ကြေးပေးပြီး အလုပ်ထွက်ခိုင်းခဲ့တော့ သမီးဘက်ကလည်း ဘယ်လိုငြင်းရက်ခဲ့မှာလဲ မေမေ။ မေမေ့သမီးက စိတ်ရော၊ လူပါပင်ပန်းလာတဲ့အတွက် ကျန်းမာရေးကြောင့် လူကနလန်မထူနိုင်အောင် ဖြစ်လာပြီကိုး။

ဟော … မေမေ…။ နောက်ထပ် ကွန်ပျူတာဆရာမအလုပ်တစ်ခုတဲ့။ အချိန်ပြည့်မဟုတ်ဘူး …။ အချိန်ပိုင်းပါပဲ မေမေရယ်။ အဆင်ပြေမှာပါဆိုတဲ့ တောင်းပန်သံလေးနဲ့ ပြောတော့ “အင်း လုပ်ကြည့်ပေါ့ သမီးရယ်”တဲ့။ ဒီအချိန်ပိုင်းကွန်ပျူတာဆရာမ အလုပ်လေးက အဆင်ပြေပါတယ် မေမေ။ သမီးကို အလုပ်ရှင်တွေကရော … လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကပါ ၀ိုင်းချစ်ကြတယ်။ အရင်အလုပ်အတိုင်းပဲပေါ့။ Course အသစ်ပြောင်းပြီဆို သမီးကိုပဲ Training တက်ဖို့ ရွေးချယ်ခြင်းတွေ ခံရပြန်ရော။ 

သမီးဒီအလုပ်လေးကိုလဲ ချစ်တယ် မေမေ။ ဘာလို့လည်းဆိုတော့ သမီးဝါသနာပါတဲ့ စာသင်ခြင်းကို လုပ်နေရလို့လေ။
အချိန်ပိုင်းကွန်ပျူတာဆရာမအလုပ်လေးကို သမီးက ပျော်မွေ့နေပေမယ့် မေမေက အတွေ့အကြုံရအောင်ဆိုပြီး အစိုးရနဲ့ဖက်စပ် ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်ခိုင်းရော…။ အဲဒီကုမ္ပဏီမှာ မေမေ့အစ်မ ကြီးကြီးရော … မေမေ့သူငယ်ချင်းတွေရောရှိတော့ မေမေက စိတ်ချတယ်တဲ့လေ။ အဲဒီကုမ္ပဏီအတွက် Interview သွားဖြေတော့ သမီးကို ကွန်ပျူတာပိုင်းဆိုင်ရာကို လက်တွေ့လုပ်ခိုင်းတယ် မေမေ။ Graphics ဆွဲတာကအစ ကွန်ပျူတာပြင်တာအဆုံး သမီးကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခိုင်းတော့ သမီးဘက်ကပြည့်ပြည့်ဝ၀ လုပ်ဆောင်ပြနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအတွက် ကုမ္ပဏီလူကြီးရဲ့မှတ်ချက်က ညည်းအရည်အချင်းကို သဘောကျလို့ ချက်ချင်းခန့်ချင်တယ်။ မနက်ဖြန်အလုပ်စဆင်းဆိုတော့ သမီးလေ ကိုယ့်ကိုကိုယ်တောင် ဂုဏ်ယူမိပါတယ်။ 

ဒါပေမယ့် ဒီအကြောင်းတွေကို မေမေနဲ့ သမီးကလွဲလို့ သမီးဘယ်သူ့မှတောင် မပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ကြွားဝါတယ်ထင်မှာစိုးလို့ပါ။ မေမေသင်ပေးထားတယ်လေ။ “လူဆိုတာကြွားဝါစိတ်ကင်းရတယ်”လို့ပေါ့။ အဲဒီဆုံးမစကားလေးအတိုင်း သမီးဘယ်သူ့ကိုမှ ရှိရှိ/မရှိရှိ မကြွားဝါတတ်သလို … မထောင်လွှားတတ်ခဲ့ပါဘူး။ သမီး မေမေ့စကားနားထောင်တဲ့အတွက် သမီးလိမ္မာတယ်မှတ်လားဟင် မေမေ။

ခုကုမ္ပဏီလေးမှာ သမီးအတိုင်းထက်အလွန်ပျော်တယ် မေမေ။ တစ်ရုံးလုံးမှာ သမီးကအငယ်ဆုံး။ အထက်အရာရှိတွေဖြစ်တဲ့ ဦးတွေ၊ အဒေါ်တွေ၊ အစ်ကိုတွေ၊ အစ်မတွေက သမီးကိုသိပ်ချစ်ကြတယ်။ 
 သမီးက ပျော်ပျော်နေတတ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြန်တော့ သူတို့တွေအတွက် ဟာသတွေနဲ့စိတ်အပန်းဖြေမှုကို သမီးက ပေးစွမ်းနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်မိတယ် မေမေ။ နောက်ပြီး သူတို့တွေအားလုံးက သမီးကို အလုပ်နဲ့ပတ်သက်ရင် ယုံကြည်စွာခိုင်းကြတယ်။ မေမေသင်ပေးထားတဲ့အတိုင်း “အလုပ်နဲ့ပတ်သက်ရင် မခိုမကပ်နဲ့ … သေသပ်ကျနစွာ လုပ် … အချိန်နဲ့တပြေးညီလုပ် … မပျင်းမရိနဲ့ … စည်းကမ်းကျကျလုပ် … ဘောင်မကျော်အောင်လုပ်”ဆိုတဲ့ စကားတွေအတိုင်း သမီးလိုက်နာပြီး လုပ်ဆောင်တယ်လေ။ အလုပ်တစ်ခုခိုင်းလိုက်ရင် သမီးအချိန်မီပြီးအောင် လုပ်ပေးတယ်။ သမီးမလုပ်တတ်ဘူးလို့ ခေါင်းမရှောင်ဘူး။ မလုပ်တတ်ရင်တောင် လုပ်တတ်အောင် သိနားလည်သူတွေကို မေးမြန်းပြီး ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ပေးတယ်။ ခိုင်းတဲ့အလုပ်ကို သမီးသေသပ်ကျနစွာလုပ်ပေးတယ်။ အဲဒါတွေကြောင့်ပဲ ထင်ပါတယ်။ မေမေ့သမီးကို လူကြီးတွေက ပိုအားကိုး အားထားပြုလာကြတယ်။

ဒါပေမယ့် မေမေရယ် …။ ကြာလာတော့ သမီးပင်ပန်းလာတယ်။ ခိုင်းစရာအလုပ်တစ်ခုရှိရင် ခိုကပ်တတ်တဲ့သူ၊ အမြန်မပြီးနိုင်တဲ့သူ၊ မသေသပ်တဲ့သူဆို မခိုင်းတော့ဘဲ သမီးကိုပဲ တာဝန်တွေစုပုံပေးလာကြတယ်။ ကိုယ့်ဌာနတင်မကဘဲ အခြားဌာနက လူကြီးတွေကပါ သမီးကိုအကူအညီတောင်းလာကြတယ်။ သမီးလုပ်ပေးပါတယ် မေမေ။ တတ်နိုင်သလောက်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် အလုပ်တွေအချိန်မီမပြီးမှာစိုးလို့ ထိုင်ရာကမထဘဲ အလုပ်တွေလုပ်ကို ပြီးပြတ်အောင် လုပ်လွန်းလာတော့၊ ရုံးပိတ်ရက်တောင် Overtime ဆင်းပေးရဖန်များလာတော့ သမီးကျောက်ကပ်ပြန်ယောင်လာပြီ မေမေ။ ဆေးရုံပြေး၊ ဆေးခန်းပြေးနဲ့ သမီးမခံနိုင်တဲ့အဆုံးမှာတော့ လူကြီးတွေဆီဝင်တွေ့ပြီး သမီးနှုတ်ထွက်စာ တင်ခဲ့မိတယ်။ “လျော်စရာရှိတဲ့ Bond ဖိုးတွေ မေမေအကုန်လျော်ပေးမယ် … သမီးရဲ့ကျန်းမာရေးကို လုံးဝအထိခိုက်မခံနိုင်ဘူး”ဆိုတဲ့ မေမေ့ရဲ့စိုးရိမ်စကားတွေနဲ့ပေါ့။

ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မေမေ။ လူကြီးတွေက သမီးကို ပေးမထွက်နိုင်ဘူးတဲ့။ သမီးလို အားကိုးရတဲ့ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်လို့တဲ့။ တစ်ရုံးလုံးက ဌာနဆိုင်ရာလူကြီးတွေရဲ့အစည်းအဝေးမှာ သမီးကို ခေါ်ပြောတယ် … “သမီးကို အထူးအခွင့်အရေးတစ်ရပ်အနေနဲ့ သတ်မှတ်ရက်ထက်ကျော်လွန်တဲ့ ဆေးခွင့်ကို ခံစားစေမယ် … ရောဂါသက်သာအောင် … ပျောက်အောင် အိမ်မှာသာ နားနေ … ၆ လပဲ ကြာကြာ … ၁ နှစ်ပဲကြာကြာ … သမီးလုံးဝအရှင်းပျောက်ကင်းပြီဆိုမှ ရုံးပြန်တက်”တဲ့။ သမီးဘယ်လိုပြန်ငြင်းရမလဲ မေမေ။ သမီးကို ဒီလောက်တောင် ငဲ့ညှာပေးထားကြတယ်။ သူတို့ပေးတဲ့ ခွင့်ရက်ရှည်နဲ့ပဲ သမီးအနားယူလိုက်ရတော့မှာပေါ့။

သမီးဆေးခွင့် (၃)လကျော်ယူဖြစ်ခဲ့တယ်လေ။ ကျောက်ကပ်ယောင်တာနဲ့ အဆုတ်ယောင်တဲ့ဒဏ်ကို သမီးတော်တော်ကြီး အနားယူကုစားလိုက်ရတယ်။ အရှင်းတော့ မပျောက်သေးဘူးပေါ့။ ဒါပေမယ့် သမီးလုပ်ငန်းတာဝန်တွေကို ပြန်ထမ်းဆောင်ချင်တဲ့ဆန္ဒက ပြင်းပြနေတော့ မေမေ မတားရက်ခဲ့ပေမယ့် စိတ်ပူနေတဲ့မျက်နှာကိုတော့ သမီးမမေ့နိုင်ခဲ့ပါဘူး မေမေ…။

ဒီအလုပ်မှာ ဒီလိုပဲနားနားနေနေလုပ် …။ လူကြီးတွေကလည်း အချိန်မီမပြီးရင်တောင်နေပါစေ … သမီးပဲလုပ်ပေးပါ”ဆိုတဲ့ ယုံကြည်မှုတစ်ခုက သမီးအတွက်အားတက်စေပါတယ်။ သမီးကိုယ့်ကိုကိုယ်လဲ ဂုဏ်ယူတယ်။ မေမေ့သမီးဖြစ်ရတာလည်း ဂုဏ်ယူတယ်။ တစ်ရုံးလုံးထဲက Selection အနေနဲ့ Training လွှတ်တဲ့အထဲမှာလည်း သမီးပါခဲ့ပြန်ပြီ မေမေ။ အဲဒီအချိန်မှာ သမီးကိုမလိုမုန်းထားသူ အနည်းအကျဉ်းထွက်လာတော့ သမီးစိတ်ဆင်းရဲရပြန်ရော။ ဒါပေမယ့် သမီးပျော်ပါတယ်။ မနာလို မုန်းထားသူအနည်းအကျဉ်းထက် သမီးအတွက်ပျော်ပေးနေသူတွေက ပိုများနေတာကိုး။ သမီး Training တွေမှာလည်း သေသေချာချာလေ့လာမှတ်သားတယ် မေမေ။ အစပိုင်းတော့ အခက်အခဲရှိပေမယ့် နောက်ပိုင်းသမီးအဆင်ပြေလာပါတယ်။

ဟော … မေမေ သမီးကို အလုပ် Transfer တဲ့။ အလုပ်ရှင်သူဌေးရဲ့ နောက်လုပ်ငန်းအသစ်တစ်ခုတိုးချဲ့ရာမှာ လူသစ်တွေထပ်ခန့်မယ်ဆိုပေမယ့် သူ့ရဲ့ကုမ္ပဏီတွေထဲက လူတော်တွေကို Transfer လုပ်ပြီး လုပ်ငန်းစချင်လို့တဲ့။ သမီးရဲ့အထက်အရာရှိက ခေါ်ပြောတယ်။ ဒီကုမ္ပဏီထက်လည်း ပိုတိုးတက်နိုင်တယ်။ ယုံကြည်လို့လည်း Project တစ်ခုရဲ့ တွဲဖက် Leader အနေနဲ့လွှတ်ချင်တာတဲ့။ သမီးဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မေမေ။ မေမေကတော့ ပင်ပန်းမှာ … ကျန်းမာရေးထိခိုက်မှာစိုးတဲ့စိတ်ကလွဲရင် ကျန်တာသမီးသဘောအတိုင်းဆိုတာ သိပါတယ်။ 

သမီးအပြောင်းအရွေ့လေးလုပ်ကြည့်ချင်တယ်နော် မေမေ။ ခုမှစမယ်ဆိုတဲ့ Project မှာ သမီးလည်းနှမ်းတစ်စေ့အဖြစ် အားသွန်ခွန်စိုက်ကြိုးစားလို့ အောင်မြင်တဲ့အသီးအပွင့်လေးကို သမီးမြင်ချင်လို့ပါ။
မေမေ … ခုပြောင်းရွေ့လာတဲ့အလုပ်က အဆင်ပြေပါတယ် မေမေ။ ဝန်ထမ်းအသစ် ညီမတွေနဲ့လည်း Training တူတူတက်နေရတော့ ပျော်တယ်။ နားလည်တာ မလည်တာတွေကို အတူတူမျှဝေရင်း အချိန်တွေကုန်ဆုံးခဲ့တယ်။
မေမေရေ … သမီးတို့ Project ကြီးစတင်လည်ပတ်နေပြီ။ ကိုယ်လုပ်ခဲ့တဲ့အလုပ်တစ်ခု အလုံးစုံအဆင်မချောရင်တောင် အနည်းငယ်အဆင်ပြေနေတာတွေ့တော့ သမီးပီတိဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် မေမေ သမီးတစ်ခုတော့ အဆင်မပြေဘူး။ အလုပ်က အငယ်တွေက ကြိုးစားကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့်တစ်ချို့အရာတွေမှာအဆင်မပြေဘူး။ လူကြီးတွေဘက်ကလည်း တစ်မျိုး လူငယ်တွေဘက်ကလည်းတစ်မျိုးဖြစ်နေတာကို သမီးကဆွဲညှိပေးနေရတယ်လေ။ နောက်ပြီးတော့ မေမေ … သမီးနဲ့အဆင်မပြေတာမဟုတ်ဘဲ အငယ်တွေအချင်းချင်းအဆင်မပြေရင်လည်း သမီးဝင်ဖြန်ဖြေပေးရတယ်။ အဲဒီအကျိုးဆက်က သမီးကိုလူမုန်းစေတာပဲ။

မေမေပြောသလို သမီးနေရာတကာဝင်မပါဘူး မေမေ။ ဒါပေမယ့် အငယ်တွေအပေါ်ထားတဲ့စေတနာကြောင့် … သူတို့လေးတွေ ဗဟုသုတတိုးပွားပါစေတော့ဆိုတဲ့ စိတ်ကြောင့် တစ်ခါတစ်လေ သမီးပြောပြကြည့်တယ်။ သင်ပေးကြည့်တယ်။ သမီးကိုပဲ ဆရာဝင်လုပ်တယ်လို့ထင်သွားကြကုန်ရော။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးဒီအလုပ်ကို ပင်ပန်းတယ် မေမေ။ သမီးက အလုပ်အပေါ်စေတနာထားတတ်တယ်။ လူတွေအပေါ် စေတနာထားတတ်တယ်။ နေဝင်မိုးချုပ်နေရမယ်ဆိုရင် သမီးပဲကျန်နေခဲ့ပြီး လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ သမီးကိုယ်ချင်းစာတယ်လေ။ ဘယ်သူမဆို ကိုယ်လုပ်​နိုင်တာထက် ပိုမလုပ်နိုင်ကြဘူးကိုး။ သမီးအားလုံးအပေါ် စေတနာထားတတ်တယ်ဆိုတာ သမီးအသိဆုံးပေါ့ မေမေ။ သမီးစိတ်ကို နားလည်တဲ့ မေမေလည်း သိမှာပေါ့။ လူတစ်ချို့လည်း သိကြမှာပါ။ ဒီလိုပဲ မေမေ … သမီးအလုပ်တွေ ပိလာတယ်။ စိတ်ဓါတ်တွေကျလာတယ်။ ကျန်းမာရေးတွေ ပြန်ထိခိုက်လာတယ်။ ပိန်လာတယ်။ သမီးဒဏ်မခံနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ မေမေသိတဲ့အဆုံးမှာတော့ “ပေးစရာရှိသမျှ Bond လျော်ကြေးအားလုံးကို ပေးမယ် … သမီးကျန်းမာရေးတော်တော်လေးဆိုးလာပြီ … ငါ့သမီးတအားပိန်ကျသွားတယ်”ဆိုတဲ့ မေမေ့ရဲ့စိတ်မကောင်းခြင်းမှတ်ချက်ဟာ သမီးကိုပိုလို့ဝမ်းနည်းစေတယ် မေမေ။ သမီးဟာ ဒီအသက်ဒီအရွယ်ထိ မေမေ့ကို စိတ်ဒုက္ခပေးတဲ့ သမီးတစ်ယောက်ဖြစ်နေလို့ကိုး။

သမီးထွက်စာသွားတင်ခဲ့ပါတယ် မေမေ။ ဒါပေမယ့် လူကြီးတွေဘက်က လက်မခံခဲ့ဘူး။ အထက်အရာရှိတစ်ယောက်က သမီးအရင်အလုပ်ကတည်းက သမီးရဲ့အထက်အရာရှိဖြစ်ခဲ့သူကိုး။ “သမီး ကျန်းမာရေးကြောင့်ဆိုရင် ငါ့ဘက်က လိုအပ်တဲ့ခွင့်အပြည့်အဝပေးမယ် … သမီးကျန်းမာရေးမကောင်းဘူးဆိုတာကို သိနေတယ် … ဒါကြောင့် ခွင့်ယူပြီး နားပါ သမီး … နေကောင်းမှရုံးပြန်တက်ပါ … ခုလက်ရှိလုပ်ငန်းက ခုမှအစပျိုးတုန်းအချိန်မှာ သမီးကို ထွက်​ခွင်​့မ​ပေးနိုင်​​သေးဘူး”လို့ တားမြစ်လာပြန်တော့ သမီးဘယ်လိုအင်အားမျိုးနဲ့ငြင်းမလဲ မေမေ။ ကိုယ်လုပ်ထားတဲ့အလုပ် လက်စမသတ်ရသေးတာလည်း သမီးကိုယ်တိုင်အသိကိုး။ ဒီလိုနဲ့ပဲ သမီးဒီအလုပ်ကို ဆက်လုပ်ဖြစ်နေခဲ့တယ် မေမေ။ အဆင်မပြေမှုလေးတွေရှိနေရက်နဲ့တောင် … စိတ်ပင်ပန်းမှုဒဏ်တွေခံနေရတာတောင်မှပေါ့။

ဟော … ခုနောက်ပိုင်း ပြဿနာတွေဆက်တိုက်တက်နေတယ် မေမေ။ ခုနောက်ဆုံးဖြစ်တာကိုပဲ သမီးကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်တင်ရတော့မယ်။ သူတို့ဘက်က သူတို့အကြောင်းနဲ့သူတို့ရှိလို့ လုပ်လိုက်တဲ့ကိစ္စတစ်ခုအပေါ် သမီးရဲ့မာန … အခြားသူတွေရဲ့ကိုယ်စား သမီးရဲ့မခံချင်စိတ်က ရုန်းကြွလာတော့ သမီးရဲ့တဒင်္ဂမိုက်စိတ်က လူတစ်ယောက်အပေါ် အပြစ်တွေမြင်စေလိုက်မိတယ်။ သမီးမှားတယ် မေမေ…။ မေမေအမြဲဆုံးမခဲ့တဲ့အတိုင်း ဒေါသကို ဘယ်တော့မှရှေ့မထားနဲ့ ဆိုပေမယ့် သမီးဒေါသကိုရှေ့ထားလိုက်မိတဲ့ အကျိုးဆက်က သမီးပဲစိတ်ဆင်းရဲရတော့တယ် မေမေ။ သမီးရှေ့ကထားခဲ့သမျှ စေတနာတွေက အကုန်အလကားဖြစ်ကုန်တယ်။ သမီးစိတ်ဆင်းရဲနေရတာကြည့်ပြီး မေမေပါ စိတ်ပူနေရပြန်တော့ သမီးဘယ်လိုတောင်းပန်ဖြည့်ဆည်းပေးရပါတော့မလဲ။ သမီးဒေါသရှေ့ထားမိတာမှားတယ် မေမေ။ မေမေ့ဆုံးမချက်တွေကို သမီးတဒင်္ဂမေ့သွားမိတယ်။ ကိုယ်​နဲ့မဆိုင်​တဲ့ကိစ္စတစ်​ခုကိုယ်​ ဝင်​ပါမိတယ်​။ ဝင်​ပြီး​လျှောက်​​တွေးမိတယ်​။ ဒါပေမယ့် စိတ်ချမေမေ။ သမီးအတွက် သမီးဘေးမှာ ဆယ်ပုံတစ်ပုံက သမီးကိုမုန်းတဲ့သူတွေဆိုရင် ကျန်နေတဲ့သမီးကိုချစ်တဲ့ဆယ်ပုံကိုးပုံဆိုတဲ့အထဲမှာ မေမေရော … သမီးကိုချစ်တဲ့သူတွေရောရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အသိလေးနဲ့ပဲ သမီးမတ်မတ်ရပ်ပြီး ရှေ့ဘဝခရီးကိုဆက်မယ်။ သမီးစိတ်ကို သမီးသာအသိဆုံး။ သမီးစေတနာ သမီးသာအသိဆုံး။ သမီးဟာ လေတိုက်တိုင်းဘယ်တော့မှ မရွေ့တဲ့သစ်ပင်တစ်ပင်မက တောင်တန်းကြီးအဖြစ်ပါ ရှိနေစေရမယ် မေမေ…။



စာချစ်သူများကို အစဉ်လေးစားစွာဖြင့်
မိုးညချမ်း
20.9.2014 (10:57 a.m)

တစ်ကယ်တော့ အိပ်မက်ဆိုတာ? အပိုင်း (၁)

  တိုးတိတ်တဲ့ခြေလှမ်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝေးသွားခဲ့တာ နာရီဆိုတာမရှိ … စက္ကန့်ဆိုတာမရှိ သက်မဲ့ချစ်ခြင်းတရားတွေကို ဖမ်းဆုပ်ဖို့ မဝံ့ရဲမှတေ...